Pink Floyd - Ummagumma (1969)

Alleen al voor Grantchester Meadows een prachtige plaat!

Daarna ook.

Veruit het beste wat ik van Floyd ken (piper, dark side en wywh). Het live-album vind ik 5 sterren werk en de studio-fratsen bevallen me over het algemeen ook wel.

Over cd 1 heb ik niks anders te zeggen dan 'briljant' (ik typte eerst 'birjlant', ik zit nog helemaal in de psychedelische sfeer). De opnames zijn vlekkeloos, met name Careful With That Axe, Eugene is hier schitterend uitgevoerd. Heel fijn ook van de dubbel zo lange versie van Barretts Astronomy Domine. De liveversie van A Saucerful Of Secrets is dan weer niet zo bijster boeiend in vergelijking met de albumversie, maar goed: de eerste vier nummers zijn als het ware een samenvatting van de voorbije meesterlijke periode van Pink Floyd.

Het studiogedeelte dan. Als ik Sysypus, uiteraard opgebouwd rond piano (Wright zaliger), apart bekijk, in de vier delen zoals ze hier opgesplitst zijn, mis ik instrumentatie en structuur, zeker op part 3. Tracks 1 tot en met 4 zijn een beetje een ontnuchtering - en dat bedoel ik niet positief. In de categorie 'Pink Floyd met vogelgeluidjes' (haha) staan Seamus, Cirrus Minor en Grantchester Meadows zeker hoger aangeschreven.

De rest kan me over het algemeen wel bekoren - ik trek de lijn van Sysyphus echter door tot m'n besluit voor al die studionummers: 't kon héééél erg goed geweest zijn met wat minder nummers maar meer onderlinge samenwerking. Een gemiste kans is het sowieso niet, want het is een experimentje en een aardig hebbeding.

Minder nummers? Feitelijk zijn het maar 5 nummers op die 2de cd.

al eeuwen in de kast staan

1 x gedraaid

leek me wel voldoende

Met het studioalbum heb ik ook niet veel mee, maar het live album beluister ik zo af en toe nog weleens. Ongeveer 4 keer per jaar. De studioplaat heb ik in 10 jaar, misschien 3 keer beluisterd, en dat de studio plaat bij mij ooit weer in de spelert komt lijkt me dan ook nogal onwaarschijnlijk.

Eindelijk `n bericht van Joy waar ik me helemaal in kan vinden.

Maar snel op marktplaats zetten jongens.

Zij ik eerder nog dat ik Piper at the Gates of Dawn de meest aparte Pink Floyd plaat vond dacht ik daar na het beluisteren van dit album toch echt anders over. De Live plaat is geweldig, de drie nummers van hun eerste twee platen plus het legendarische- Careful With that Axe, Eugene (misschien wel hun beste instrumentale nummer) worden prima gespeeld in een live uitvoering. Het studioalbum is een ander verhaal, teneerste wil ik zeggen dat ik vind dat ik de meeste negatieve comentaren niet echt- snap, oke het is erg ontoegankelijk allemaal maar ik kon er persoonlijk wel de humor van inzien. het idee dat de vier leden allemaal een stuk krijgen waar ze moegn laten horen wat ze kunnen vond ik erg interessant, vooral de stukken van Wright en Gilmour waren prima gelukt. Dat constante gefreak bij de stukken van Waters en Mason hield de aandacht wat weg maar zoals gezegt kon ik er verder wel om lachen.

3,5 sterren

Wat een lachwekkend album, ik denk dat de heren van pink floyd zich hier nu nog voor schamen. Alhoewel die live versies wel tof zijn. The Narroy Way is ook wel aardig.

Dat weet ik haast wel zeker, ik meen het ooit eens gehoord te hebben in een interview.

Ik heb wel een keer in een PF documentaire gezien dat Roger Waters & David Gilmoour toegeven dat zij zich schamen voor Atom Heart Mother. Het was pretentieus pyschedelisch gepruts volgens hen. Daar waren ze het dus wel over eens. Best vreemd dat de meeste PF fans dit een goed album vinden incl. mijzelf. Maar ten tijde van UmmuGumma waren ze echt stuurloos. Het klinkt net alsof ze nog een verplichting hadden een album uit te brengen bij de platenmaatschappij.

Ik denk dat ik datzelfde interview bedoelde. Ik had alleen Ummgagumma in mijn hoofd . Maar inderdaad, volkomen van het padje af, zo klinkt dit album. Geen lijn of concept, helemaal niets. In plaats daarvan een compilatie van solowerk van elk bandlid .

Geeft wel inzicht dat David Gilmour het meeste muzikale talent van de band had, in mijn optiek.

Op het gegeven dat dit album 'volkomen van het padje af is' en 'zonder lijn of concept is', baseer jij dat David Gillmour het beste muzikale talent is in PF?

Of begrijp ik je ten ene malen helemaal verkeerd?

The Narrow Way geschreven door David Gilmour is zeker geen straf om naar te luisteren. De rest van het album wel.

Laat 'The Narrow Way' inderdaad het hoogtepuntje op dit album zijn, ik denk niet dat dat meteen bewijst dat Gillmour het beste muzikale talent in PF was. Waar kwamen al die prachtige songteksten vandaan later? Dat was toch mr. Waters vooral.

Ik had het ook over muzikaal talent. Je kan het werk van David Gilmour makkelijk herkennen. Hij had een specifieke langzame manier van zijn gitaarsolo's op te bouwen. Zoals te horen is op The Narrow Way, Fat Old Sun, Echoes, Time, Comfortably Numb, High Hopes.

We zullen het er maar op houden dat PF nooit groot was geworden zonder Gillmour óf Waters. Ze hadden allebei hun toegevoegde waarde.

Ja , je kan nog zo`n mooie texten schrijven maar zonder de muziek erbij wordt het niks .
Maar je kan wel mooie muziek maken zonder de texten , dus had Waters Gilmour harder nodig als andersom .
Solo trok Gilmour zalen en stadions vol terwijl Waters voor `n halve paardekop stond te spelen .
Daarbij opgeteld had Waters maar anderhalve goede soloplaat afgeleverd .

Hier ben ik het helemaal mee eens.

Het livegedeelte neemt mij met m'n ogen dicht mij dicht meer naar het 'optreden' van live at Pompeii. Het studiogedeelte levert vooralsnog geen passionele liefde op. Misschien moet ik daar ook eens mijn ogen bij dicht doen..

Dat zou ik dan eens proberen als ik jou was. Vooral Sysyphus is heel erg indrukwekkend als je er helemaal in opgaat. Lees anders ook de berichten van Gerards Dream.

En even een vraagje aan degenen die hier 0,5* voor hebben gegeven. Hoe kan het dat jullie zelfs het live-gedeelte slecht vinden? "In my humble opinion" is het zo ongeveer het beste wat PF heeft uitgebracht en het is helemaal niet zo ontoegankelijk. Voor mij was dat al reden genoeg om deze plaat de volle mep te geven.

@ Teunnis, ja, mensen die 0.5 als stem geven, ik vind dat gewoon belachelijk en ongegrond.
Maar 5 vind ik net zo overdreven enthousiast.

mij boeit de liveplaat; En verder Roger Waters'geweldige Grantchester Meadows, natuurgeluiden en vogeltjes incluis, een ontzettend zomers sfeertje, tijdloos sterk, en het geniaal onnozle Several Species....
De rest van de studioplaat vind ik echt niet zo bijzonder.

Ik denk dat de live-plaat best wel redelijk toegankelijk is, althans naar mijn maatstaven. De studioplaat is daarentegen vaak ondoorgrondelijk, maar wie de moeite neemt om deze te leren kennen (met name ook het door Teunnis genoemde Sysyphus van Rick Wright) zal ontdekken dat de studioplaat beslist haar momenten kent (in de goede zin des woords). Het enige aan de studioplaat dat ik niet te pruimen vind is Several Species: hier is de experimentatiedrift van Waters te ver doorgeslagen.

Dit album is bizar. Ik heb nog steeds geen idee hoe ik het moet beoordelen.

Dit dubbelalbum bestaat uit 2 totaal verschillende albums.
Het eerste album is live en vind ik schitterend uitgevoerd en de typische psychedelische sfeer is volop aanwezig. "Astronomy Domine" vind ik live nog beter uit de verf komen dan de studioversie.

Het tweede album bestaat uit individuele stukken van de afzonderlijke Pink Floyd-leden en weet mij veel minder te boeien. Ze zijn vervelend en langdradig en missen de nodige spanning op enkele uitzonderingen na ("Several Species of Small Furry Animals" bv.). Het is teveel experimenteren zonder te weten waarheen men wil gaan. Deze probeersels hadden voor mij niet gemoeten.

Het zal voor iedereen duidelijk zijn dat de 4 aangevinkte nummers de eerste 4 (live)nummers zijn. 4,5* voor CD1, 2* voor CD2, globaal is dat 3*.

Hmm, vind je het zelfs slechter dan Nick Mason's bijdrage?
Grand Vizier's Garden Party vind ik een hond van een compositie; met afstand het slechtste wat de Floyd ooit op vinyl persten. Het maakt ditmaal de gevleugelde uitspraak 'the drummer wrote it' meer dan waar.

@LucM: voor mij is die uitzondering zonder twijfel Grantchester Meadows en die krijgt bij mij dan ook zeker een vinkje. Een heerlijk rustpunt tussen veel overdreven herrie. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de andere vinkjes er nog niet staan, maar als ik dit album weer eens in zijn geheel ga beluisteren zullen de eerste drie (live-)nummers wel de voornaamste kandidaten zijn.