Pink Floyd - Ummagumma (1969)

Ik denk dat de gemiddelde Floyd-fan niks heeft met reality-shows.

Dat is volgens mij juist. Daarom wordt het tijd dat dergelijke zaken zo snel mogelijk een andere plek krijgen op Internet. Zodat we het hier kunnen hebben over wat muziek met je doet. Als liefhebber van muziek maak ik liever mijn eigen beelden in mijn hoofd.

Dat zou je denken...

Maar je zou ook denken dat een gemiddelde Floyd-fan dit album kan waarderen.

Ach, waarom niet? Het studio-schijfje, daar moet je van houden, maar dan is er toch nog de geweldige live-cd?

Wat is Careful With That Axe, Eugene toch een geweldig mooi nummer. De oude Floyd hebben ook wel een aantal mooie nummers gemaakt ook nog hoor, en Careful With vind ik het hoogtepunt op dit live album. Ik vind de productie ook erg goed voor een live album uit die tijd, geweldig gewoon, goede geluidskwaliteit. Ook vind ik Astronomy Domine hier erg goed op en veel beter dan de versie die op Piper staat vind ik. Dan het titelnummer van A Saucerful Of Secrets, is ook huiveringwekkend mooi in de live uitvoering. Ik vind Set The Controls For the Heart Of The Sun het minst goede nummer op dit live album, of liever gezegd, dat nummer spreekt mij het minst aan, maar vind ik ook nog erg goed hoor, vergis je niet. Over de studioplaat moet ik verder maar niet teveel meer zeggen, want dat is gewoon mijn ding niet. ik erger me er zelfs aan als ik hem opzet, en kan hem ook nooit van begin tot eind draaien. meestal skip ik de meeste nummers, op de 2 tracks van Waters na dan, wat ik nog wel ok vind. Dit hele album bestaat voor mij dan,eigenlijk maar uit 6 tracks dus, en ben daarom ook blij dat ik hem org in huis heb, ik zou hem niet meer willen missen nu.

Het blijft voor mij jammer om te lezen dat de tweede plaat uit deze set niet begrepen wordt. Wellicht is één van de oorzaken dat die tweede plaat erg rommelig en experimenteel overkomt en is het misschien een idee om deze te gaan toelichten waar de nummers over gaan. Hierdoor gaat het wellicht meer leven.

Het eerste wat we op plaat twee uit deze set tegenkomen is het door Richard Wright gecomponeerde vier luik Sysyphus. Sysyphus is een figuur uit de Griekse oudheid. Het was een baatzuchtig persoon die nogal wat op zijn kerfstok had. Als straf voor zijn misdaden moest hij een steenblok tegen een steile bergheling opduwen. Telkens als hij bijna bij de top was viel dit stuk steen een eind naar benenden, waardoor hij weer opnieuw moest beginnen.

In de compositie van Wright is dit gegeven mooi uitgewerkt. In de instrumentatie hoor ik iets wat mij aan de Oertijd doet denken. Waarna een klassiek deel volgt op piano. In dit deel hoor ik ondanks het fraaie, lees schijnheilige van Sysyphus. Zodra de muziek behoorlijk experimenteel wordt zie ik grote loge beesten. Daarnaast zie ik iemand ploeteren met een grote kei die maar niet naar boven wil. En al worden er wat meters winst geboekt dan wordt dit dit te niet gedaan doordat de steen ettelijke meters na beneden valt, waarna het circus weer opnieuw kan beginnen.

Ik word eigenlijk ook een beetje moe van dat 2de-plaat-geëmmer...
Rick Wright's bedoelingen lijken wel wat op die van Sysyphus, wat dat betreft.

Ik deze Floyd steeds meer waarderen, echt een groeiplaat, alleen de 2de cd is mooi maar zou ook zomaar appart uitgebracht kunnen worden.

Daar zit wat in, want eigenlijk is de tweede plaat de betere in mijn optiek. Het is gedurfd om met dergelijke muziek op de proppen te komen. En als er nu nog over wordt gesproken in lengte van dagen, dan is het in mijn ogen al klassiek. Wat dan wellicht een kort door de bocht opmerking is, maar wat zo lekker aanvoelt dat het wel de MusicMeter moet bereiken.

Sysyphus delen 3 & 4: De perfecte soundtrack voor een ouderwetse 60's horrorfilm, wat mij betreft.

Tot zo ver geen vragen over Sysyphus, dan gaan we verder met Grantchester Meadowns. Dit is een song die gecomponeerd is door Roger Waters.

In het begin denk ik dat de stereo kapot is, want ik hoor een lange tijd niets. Tot dat ik daar ineens vogeltjes hoor fluiten. Langzaam komt daar gitaar bij en horen we volgens mij Waters zingen. Het zit wel wat tegen de stilte aan maar is wel sfeervol gedaan. In gedachte zit ik in een bootje in een idyllische omgeving. Het doet mijn naam hier wel eer aan.

De verdere natuurgeluiden vullen dit rustgevende gebeuren prima aan. Op de tekst heb ik niets aan te merken, deze past goed in de sfeer waar ik in zit. Mede hierdoor is Grantchester Meadows een mooi muzikaal rustpunt te noemen. Het einde is wel wat raar te noemen door het ochtendblad wat door de bus valt en waar vervolgens iemand de trap afkomt, het blad oppakt om een arme vlieg naar de andere wereld te helpen, waarna dit mooie dromerige liedje wel wat bizar tot een einde komt.

Ik vind het typische Floyd-humor.

Net als bv. Alan die stikt in z'n opgeschrokte worstjes in AHM's Sunny Side Up of More's dronken, Spaanse Gilmour in A Spanish Piece.

Omdat dit album de laatste tijd zo vaak bij de updates staat, heb ik Ummagumma nog maar eens gedraaid. De live-cd is wel ok (al vind ik de titel van nummer 2 interessanter dan het nummer zelf), maar bij de studio-cd kom ik niet verder dan termen als "pretentieus geneuzel dat een nog hoger Jostibandgehalte dan sommige nummers van Gentle Giant heeft".

Maar ik zal de geniale psychedelische vondsten waarschijnlijk wel over het hoofd gezien hebben .

Halfje eraf --> 2,5*

Al qua titel is Several Species of Small Fury Animals Gathered Together in a Cave and Grooving with a Pict als noemenswaardig. Het is daarnaast een nogal goede, doch experimentele composite van Roger Waters.

Met het geluid wat me doet denken aan een matenklopper opent deze track. Daarnaast zijn er geluiden te horen die aan kleine beestjes doet denken. Dit allemaal op een bed wat doet denken of iemand aan het hyperventileren is.

Hierdoor doet het allemaal wel vreemd aan. Beestjes die alle kanten op vliegen in een grot terwijl iemand last heeft van de ademhaling. Tijdens het luisteren hierna valt op dat het stereobeeld goed wordt gebruikt. Als daar later een dronken Schot bijkomt en al zijn frustraties er uitgooit is de spanning te snijden. De enige woorden die voor mij althans duidelijk overkomen zijn: The Wind Cries Mary.

Al met al is de composities Several Species of Small Furry Animals Gathered Together in a Cave and Grooving with a Pict behoorlijk beeldend te noemen, waar de nodige spanning is in terug te horen.

Het gebrek aan bijval (ook bij Statistieken) voor Sysyphus blijft me opvallen. Als Avant Garde-compositie is dat toch allesbehalve slecht!

Sysyphus is voor mij alles behalve slecht., ik mag zoiets graag horen. En of daar nu het kaartje van Avant Garde op zit maakt voor mij niet zoveel uit. Uit hoe Pink Floyd dit Sysyphus heeft uitgewerkt meer dan lof.

Viel mij ook al op. Ik vind het samen met The Narrow Way het hoogtepunt van de studioplaat. Heerlijk ook hoe Wright je telkens op het verkeerde been weet te zetten, door dan weer iets heel moois uit zijn piano weet te toveren, een moment later weer pure chaos. In deze verwarring onstaat voor de luisteraar (mits hij/zij dit toelaat) de perfecte balans tussen schoonheid en wanorde, waardoor het geen moment gaat vervelen. Hulde voor dit (vaak) ondergewaardeerde Pink Floyd lid.

Met een vreemd geluid, of er iets wordt opgewonden wordt start de door David Gilmour gecomponeerde trilogie The Narrow Way. Snel daarna volgt stemmige muziek op de gitaar. Het doet mij denken in de natuur lopen. Heerlijk zorgeloos dus. Dit wordt nog eens versterk door de natuur klanken.

Het tweede deel begint erg zwaar. Stevige gitaar die aan de metaal-industrie doet denken Daaronder veel experimentele klanken die een vreemde angstige sfeer oproepen.

Het derde deel van The Narrow Way is een fraai stemmig liedje wat me doet denken aan de muziek die klinkt als een fim voorbij is. Vele zaken schieten nog door het hoofd, maar te laat. Daarnaast is dit deel van The Narrow Way erg sfeervol te noemen waardoor het een mooi einde is aan deze fraaie trilogie die door Gilmour is gecomponeerd.

Ja, en dan kom ik voorlopig aan mijn laatste stukje over de tweede plaat van dit album. De laatste drie tracks zijn gecomponeerd door Nick Mason. De gehele compositie is getiteld The Grand Vizer's Garden Party.

Het eerste dee, Entrance doet erg klassiek aan door die fraaie fluit die er op is te horen. Deel twee, Entertainment, doet mij denken aan een spannende act in het circus. Daarnaast zijn er ook fraaie kosmische klanken op te horen. Dit roept bij mij de gedachte op van een psychedelische voorstelling in het hoofd. Later komen daarbij drums bij die deze gedachte alleen maar versterken. Op Exit is daar opnieuw die fraai gespeelde fluit de me met beide voeten op aarde zetten.

Al met al een prima compositie die je op het eerste gehoor niet zou verwachten van een drummer, maar die wel het bijzondere dubbel album Ummagumma beëindigd met een bijzonder stuk muziek.

Zowiezo zou ik de cd vervangen door een platenspeler en de LP, analoog zoals ze het bedoeld hadden. Met een cd heb je kans dat er weer zo'n knoppen freak dingen veranderd, remasterd.

Ummagumma verdient zijn bestaan reeds met die schitterende liveplaat; het andere album is echt heel experimenteel en niet over heel de lijn geslaagd;
maar ik koester toch dit album, al was het maar voor het krankzinnige Several Species.... (één der langste titels ooit), wàt een luisterervaring is dat nummer toch telkens weer... en het meesterlijke Grantchester Meadows, incluis natuurgeluiden, daar gaat zo'n rust en landelijke sfeer van uit...
De andere experimentele stukken behoren niet tot mijn favoriete Floydmuziek, maar ik vind het niet erg.
De gewèldige leuke klaphoes maakte ook veel goed, gaat natuurlijk bij cd-versie geheel verloren, dit is voor mij méér een hebbeding dan een plaat, maar zoals gezegd, voor de liveplaat alléén al is ze het geld waard.
En om je Floydcollectie compleet te hebben, natuurlijk...

Niet hun beste, absoluut niet, maar ook niet de waardeloze troep die sommigen er willen van maken....
O ja, de titel, nooit begrepen wàt het zou betekenen, maar het KLINKT gewoon erg goed, het BEKT gewèldig: Ummagumma, het is een soort kreet, vind ik!

Goed gezegd Father, de Waters nummers vind ik ook de uitblinkers en erg goed. het live album vind ik zeer goed overigens, ook de geluidskwaliteit van dit album vind ik zeker voor de tijd waar het uit komt erg goed. het draait bij mij hier eigenlijk om het live album en de Waters nummers, de rest heb ik ook minder mee. is soms voor op de achtergrond nog wel eens bizar om eens te beluisteren. ik houd het op een 3*

Speciaal voor Father McKenzie de tekst van het onovertroffen Several Species Of Small Furry Animals Gathered Together In A Cave And Grooving With A Pict:

Aye an' a bit of Mackeral settler rack and ruin .. ran it doon by the haim 'ma place well I slapped me and I slapped it doon in the side and I cried, cried, cried. The fear a fallen down taken never back the raize and then Craig Marion get out wi' ye Claymore out mi pocket a' ran doon, doon, doon the middin stain picking the fiery horde that was fallen around ma feet. Never he cried, never shall it ye get me alive ye rotten hound of the burnie crew. Well i snatched fer the blade O my claymore cut and thrust and i fell doon before him round his feet Aye A roar he cried frae - the bottom of his heart that i would nay fall but as dead, dead as 'a can be by his feet; de ya ken ? ..and the wind cried back.

Voor de vertaling, zie pinkfloydfans.nl

Ik heb overigens altijd begrepen dat Ummagumma zowel rock & roll als het hebben van sex betekent.

Het is geloof ik latijn ....umma betekent samenleving.

Ummagumma is slang voor sex.
Heb het in interviews met bandleden gelezen.

De dronken Ier (of Schot) van
Several Species of Small Furry Animals Gathered Together in a Cave and Grooving With a Pict :

Aye an' a bit of Mackeral settler rack and ruin
ran it doon by the haim, 'ma place
well I slapped me and I slapped it doon in the side
and I cried, cried, cried.

The fear a fallen down taken never back the raize and then Craig Marion,
get out wi' ye Claymore out mi pocket a' ran doon, doon the middin stain
picking the fiery horde that was fallen around ma feet.
Never he cried, never shall it ye get me alive
ye rotten hound of the burnie crew. Well I snatched fer the blade O my
Claymore cut and thrust and I fell doon before him round his feet.

Aye! A roar he cried frae the bottom of his heart that I would nay fall
but as dead, dead as 'a can be by his feet; de ya ken?

...and the wind cried Mary.



.

Het live album

En het studio album

En de cover

Geen Ier maar een Schot (Pict) en beslist niet dronken......