Pink Floyd - A Momentary Lapse of Reason (1987)

BIj mij stopt de pret al nà track 2. Track 1 en 2 heb ik altijd erg leuk gevonden, vooral die instrumentale mysterieuze aanzet met dat bootje.... helaas na Learning to Fly hoor ik echt niets meer dat me kan boeien, geen half interessant nummer.

On the Turning Away tilt deze plaat bij mij echt nog wel naar een voldoende. Als dat nummer bijvoorbeeld op The Division Bell stond in plaats van de huidige nummer vijf daar was die plaat misschien ook wel een halve punt omhoog gegaan.
Verder wat Misterfool al zegt: de instrumentatie is vrij divers en dat maakt het af en toe nog wel leuk, maar de songs vind ik op de opvolger (en flink wat voorgangers ) toch echt beter.

Bijzonder. Verschillende users hebben bij dit album steeds weer een andere favoriete track als topper. Ataloona vind b.v Dogs Of War erg goed, en Father Mc Kenzie de eerste 2 weer. Vervolgens vind Freitzen On The Turning Away weer erg goed. Misterfool vind b.v Terminal Frost en Sorrow erg goed. Ik heb ook users gezien die One Slip en Yet Another Movie de beste nummers op dit album vinden. New Machine part I en II kun je nauwlijks volwaardige nummers noemen. Ik vind persoonlijk Sorrow het beste nummer. De div users die de verschillende nummers erg goed vinden, hebben ook een goede muzieksmaak vind ik, en houden enorm van Pink Floyd. Of zal dit album toch beter zijn dan iedereen denkt. Vreemd dat bijna iedereen weer een andere favoriet op dit album heeft staan, maar de rest daarnaast weer stukken minder vind.

Misschien heeft rudiger toch gelijk, en is dit toch een verborgen topper in Floyds oevre en beter dan iedereen denkt.

Niet overdrijvn hé ricardo.
+ zou dit een verbrgn topper zijn zou niet iedereen maar enkle songs goed vinden of zagen over de teksten/productie/...

Deze plaat is een plaat van bloedarmoede als je het mij vraagt. Ze missen Roger Waters zijn teksten en gewoon de hele bezieling...

Voila: ik deel +- mening met barrett.
Hoewel er toch nog wat 'soul' in de nummers zit hoor.
Maar soms ook wat te geforceerd en nep 'soul'.
Te glad, jeweetwel.
En natuurlijk op tekstueel vlak laat het totaal afweten

Gelukkig zijn er ook minder Pinke Floyd albums. Stel je voor dat alle albums zo goed waren als DSOTM, animals WYWH en The Wall.

@buckingham

Ge vergeet Atom Heart Mother en Meddle en ....

Ja, dat klopt ergens wel. Zo merk je pas hoe uitzonderlijk die platen dan wel zijn.

De Soul die erin zit komt idd een beetje te geforceerd over maar gelukkig dat die er nog inzit want anders zou het mijns inziens helemaal rampzalig geweest zijn.

Ja, maar dit album tel ik niet mee als een Pink Floyd album, sorry hoor...

Dit album is een schande voor de naam Pink Floyd.

Heb je daarom niet gestemd? Ben eigenlijk wel benieuwd hoeveel sterren deze van je krijgt. Ik heb er wel op gestemd, ondanks dat ik het ook geen echt Pink Floyd album vind. Toch staan er prachtige dingen op.

Ik zal bekennen: ik heb nog niet gestemd omdat ik twee, nee één, song nog nooit gehoord heb. Eerlijk is eerlijk.

Als we dit geen echt Pink Floyd album noemen kunnen wij de platen met Syd Barrett ook niet als Pink Floyd noemen.

Of omgekeerd zijn de platen met David Gilmour geen Pink Floyd platen. Dit album is idd anders dan al de andere... maar het is ook gemaakt als Pink Floyd en dus mag het ook de titel Pink Floyd dragen.

Het gaat er niet om dat het de naam niet mag dragen. Maar omdat het niet te vergelijken is met de grootste succesperiode (1973 t/m 1979) qua bezetting, maar ook qua niveau, is het niet eerlijk om deze plaat helemaal af te kraken. Wat ik eerder al zei: Bekijk het als een losstaand album, met toevallig de naam: Pink Floyd, en je zult merken dat het best te pruimen is. Sterker nog, er zijn wel degelijk prachtige nummers.

Maar een 4/5 buckingham?

Dat probeer ik al dagen, maar toch blijf ik steken op die 2.5

Ik snap niet wat het uitmaakt welke naam er boven dit album staat? In vergelijking met andere Pink Floyd albums vind ik dit bagger. Maar zonder de vergelijking met andere Pink Floyd albums vind ik dit album nog steeds net zo slecht. De naam boven een plaat zegt niks over de kwaliteit.

En waarom vindt Stijn_Slayer "A Momentary Lapse of Reason (1987)" bagger? Ik denk dat ik het antwoord wel kan raden. "A Momentary Lapse of Reason (1987)" is een veredeld soloproject van David Gilmour. Alles wat Gilmour solo heeft gemaakt is bagger. En dus ook "A Momentary Lapse of Reason (1987)". Als er als maker geen Pink Floyd maar enig andere naam had gestaan: bagger is het en bagger blijft het. Wat doe je als er bagger aan je schoenen zit? Juist, je houdt ze onder de kraan en je spoelt die troep snel weg!

Rustig Hans
Of moet ik eens Misty Mountain Hop afkraken...
ps: je hebt min of meer gelijk hoor, dus dat vorige zulle we achterwege laten

Bagger zou ik het niet noemen, gewoon onevenwichtig, niet spannend een flauw afkooksel van wat het vroeger was en idd een solo project van de niet zo succesvolle Gilmour (dan heb ik het over zijn solocarriere).

Ik vind deze plaat als behangmuziek voor op de achtergrond wel ok. Sorrow springt er wat mij betreft als enigste nummer echt bovenuit. De rest is van hetzelfde niveau ongeveer vind ik. Troep zou ik dit zeker niet willen noemen, want het is nog altijd wel David Gilmour die hier zingt en geweldig gitaarspeelt. Al weet ik natuurlijk ook wel dat het dan nog niet gelijk een goede plaat maakt. Als behangmuziek ok, maar geen plaat om speciaal voor te gaan zitten, nee dan weet ik wel iets anders wat ik dan liever afspeel.

Zoals ik reeds ergens heb vermeld heb ik in mijn leven nooit een echt slecht nummer van Floyd gehoord. De enige die voor een dergelijke status in aanmerking zou mogen komen zou voor mij 'another brick in the wall zijn.' Maar dat ook is allerminst fair te noemen omdat mijn antipathie voor dat nummer mogelijk voortkomt uit het massale overpopulariteitsgehalte.
Maar enfin, ik heb 'More', 'The Wall', 'DSOF' in mijn bezit en verder veel oude Floyd gehoord. En dan begin je inderdaad op je hoofd te krabben als je dat naast deze zou leggen denk ik.
Maar ik ben vandaag een stukje rijker geworden, zo beschouw ik het, nu ik 'AMLOF' heb aangeschaft. En dan stel ik mij de vraag: wát heb ik al die jaren lopen klooien dat ik Floyd meed als de pest? Want ook dit album: het mag potjandikkie wel geen echte ouwe Floyd zijn, maar hierin vind ik toch echt muziek die getuigt van klasse en diepgang! En dan Terminal Frost.......het rukt echt mijn hart eruit. Tranen trekken? Ook dat is hier mogelijk met de diepgalmende klanken van On The Turning Away.
Laten we vliegen, ver ver weg naar ongerepte gebieden van het onreikbare in het heden........of lul ik uit me nek? Mogelijk, maar zelfs een funky rocknummer als One Slip kan mij niet stuk!
Oppervlakkig? Behangmuziek? Ja, het kan, zeker, smaken verschillen immers. Maar ik zal eerlijk wezen dat mijn oortjes hier heel intens aan het genieten zijn, echt luisterend.
Ja, vandaag gekocht, en ik ben er ondersteboven van. Overbodig ook te zeggen denk ik wat voor beoordeling ik deze geven zal.

Ik was bij tijd van uitkomen ook erg in mijn nopjes met deze nieuwe Floyd , erg naar uitgekeken ook . Vooral omdat mijn ontdekkingsreis naar Pink Floydmuziek net een aantal jaren van start was gegaan .
The Wall , Dark Side Of The Moon en Wish You Were Here waren inmiddels meer dan favorieten geworden .

Maar het kan raar lopen . Ik merkte na een paar draaibeurten dat ik mijn aandacht er niet zo goed kon bijhouden + dat ik vooral met Dogs Of War al heel snel klaar was .( Een logger voortkabbelende song kan ik mij niet voorstellen) en het eigenlijk wat aan de saaie kant vond .

Na al die tijd kan ik Learning To Fly , On The Turning Away en Sorrow nog goed waarderen .

En dat is natuurlijk veel te weinig voor een Pink Floyd plaat .

Desalnietemin , veel luisterplezier Saldek .

Ben het helemaal met Saldek eens , jammer dat niet meer mensen dit waarderen daardoor heeft dit album `n veel te lage score.

Ik ben een Pink Floyd-fan voor het leven en Dark Side Of The Moon, Wish You Were Here, Animals en het debuut The Piper at the Gates of Dawn vind ik meesterwerken maar dit album heeft mij nooit echt kunnen boeien buiten de eerste 2 nummers. Te log, te bombastisch, te overgeproduceerd, te steriel. Maar het staat iedereen vrij om dit een meesterwerk te vinden.

Ik hoorde Signs of life, en ik had het gevoel dat ik zat te luisteren naar een slechte variant van de intro van de eerste shine on you crazy diamond.

Ik houd ook totaal niet van de klankverandering in yet another movie, bij 5.56...
Voor de rest een cool nummer....Maar die verandering is een beetje te gezocht.

Ik vind dit eigenlijk wel een goed album. Maar ik vind de kritiek op die typische tachtiger jaren geluidjes, zoals de drums, dat bombastische, enz. wel erg terecht.
Ik denk dat Gilmour hier duidelijk nog aan het zoeken was. Bij The Division Bell vind ik dat hij zijn geluid zonder Waters wel helemaal heeft gevonden. Ik had hem op 4 sterren gezet, maar ik twijfel nog om hem een halve ster te verlagen.

Dit album is ook best goed. Zeker voor door de week op een grauwe dag als je binnen even dingen aan het doen bent. Voor behangmuzak is deze misschien wel een 5* waard. Maar voor de diepgang en het inspiratieloze karakter, en om onder de naam Pink Floyd nog eens erg commercieel gezien een album uit te brengen slechts een 1*. Daarom kom ik gemiddeld tot een 3*. Al moet ik toegeven dat ik mijn stem wel afweeg tegen alle andere PF albums, en niet afzondelijk beoordeel. Was deze onder Gilmour solo uitgebracht, dan had ik misschien wel iets meer gegeven.

Heb net heel het album maar eens geluisterd en vind het eigenlijk best een lekkere plaat. Een ander en wat steviger geluid dan de platen met Waters er nog bij. Ok er zit niet veel diepgang in en het is soms wat bombastisch, maar dat stoort me bij deze plaat niet.. 4*