Pink Floyd - A Momentary Lapse of Reason (1987)

Heb hem nog eens een keer goed beluisterd en mijn stem bepaald.

Een album als Graceland (1986) vind ik een veel hoger niveau halen als deze plaat. Het is desondanks zeker geen slechte plaat. Sorrow is gewoon een uitstekend nummer. Verder vind ik geen enkel nummer op deze plaat slecht of niet bij de rest van de songs passen. Het is alleen nét niet. Het blijft me allemaal niet zo bij. Ook ik vind het album daardoor minder geschikt om lekker van te genieten door er eens even goed voor te gaan zitten en gewoon te luisteren. Meer geschikt als achtergrondmuziek.

Kan me er volledig in vinden, Riccioni. Gelukkig heeft Gilmour in die zin 'wraak op zichzelf genomen' met The Division Bell!

Daar kan ik mij ook wel volledig in vinden, dit is geen album om echt voor te gaan zitten, maar voor op de achtergrond een perfecte plaat. Draai hem ook best nog regelmatig, en dit is een typische 3* plaat voor mij.

The Division Bell is wel iets beter, maar niet veel, en vind ik niet de juiste wraak, nee die kwam er pas met Live In Gdansk, met dat live album liet Gilmour echt zien wat hij in zijn mars had zonder.............., en daar hoor je Gilmour solo gewoon op zijn best.

David Gilmour wilde hier per sé een PF sound neerzetten en daar had ie duidelijk best moeite mee. Zijn soloplaat van een paar jaar eerder, About Face, vind ik ook echt beter dan dit album. Daar had hij kennelijk meer vrijheid voor zichzelf genomen qua album geluid. Ik vind dat hij op Division Bell veel beter geslaagd is om een echt PF album te creëren. (NIet zo gek dat ik dat vind, want ik heb dat album 4,5 ster gegeven en hij komt op de vierde plaats in mijn PF album lijst, maar dit geheel terzijde.)

Maar slecht is dit album allerminst en in mijn ogen zeker beter dan de voorganger van deze plaat.

Fantastische hoes!

Zeker, te meer daar die bedden er echt zijn neergezet en het dus geen trucfoto is.

Toch best een goed album van Floyd vind ik. Oké, je hoort dat Waters niet meer van de partij is maar is het daarom slecht? Vind ik niet. Learning to fly, On the turning away, Dogs of war en Sorrow reken ik toch wel tot de categorie 'toppers'. The division bell vind ik ook wel beter (net als de meesten hier) maar deze mag ik ook absoluut graag horen!

Ik moet zeggen dat het intro (Signs Of Life) toch een echte PF opener is. het wat mysterieuze, de typische Gilmour gitaar klanken... Prachtig intro.

Oh zeker. Gilmour en de zijnen brengen op gepaste momenten de typische Floydsfeer ter gehore.
Maar daar is de plaat helaas niet mee gered.

Nee zeker niet. Toch valt ie hier en daar best te pruimen als je de bandnaam ff wegdenkt. Want met Floyd heeft dit natuurlijk geen ene moer meer te maken.

Waarom niet? Omdat Waters niet meer van de partij is? Dit is inderdaad niet meer de Floyd uit de jaren 70 maar daarom nog wel onmiskenbaar Floyd hoor!

Nee, omdat Waters, Mason en Wright niet meer van de partij zijn. Daarbij zijn de laatste 2 hier hooguit gastmuzikant. 1 gitaar maakt voor mij althans nog lang geen Floyd. En zeker niet als je het tegen het schrijftalent van meneer Gilmour afzet.

Oké duidelijk. En toch klinkt het onmiskenbaar als Floyd vind ik. Zal wel komen door het 'uit duizenden herkenbare' gitaargeluid van Gilmour...

Zeker, samen met de stem van Gilmour natuurlijk. Daar heeft ie dan ook goeie zaken mee gedaan. Neemt verder niet weg dat dit een bijzonder gekunsteld en dichtgesmeerd album is onder leiding van de man die weliswaar een groot aandeel heeft in het groepsgeluid maar er niet in geslaagd is er een ziel aan te geven wat mij betreft. Maar goed, daar is al zakken vol over geschreven hier dus laat ik het er verder maar liever bij.

Ja die discussie is tot vervelens toe al in alle album topics van de band gevoerd volgens mij
Het album heeft wel een typische jaren 80 produktie en dat wordt vaak als (mede) oorzaak aangedragen als iets als 'zielloos' wordt afgeschilderd.

Ik vind het vooral jammer dat Pink Floyd in de jaren 80 slechts twee studio albums heeft uitgebracht.

Op de een of andere reden moet ik bij dit album denken aan Bird Of Paradise van Snowy White; had zo een Gilmour/Floyd nummer kunnen zijn.

Ach, als je kijkt naar wat PF in de jaren 80 heeft uitgebracht, vind ik het niet zo erg. Dit album kan ik nog wel pruimen, maar geweldig vind ik het zeker niet. En The Final Cut vind ik zelfs onvoldoende. De jaren 80 was gewoon niet het decennium van PF in mijn ogen.

En in de jaren 80 hadden we natuurlijk ook nog de soloalbums van zowel Gilmour als Waters. Bij elkaar zijn dat toch 5 albums...

Daar heb ik nog nooit aan gedacht, Deric. Maar het klinkt helemaal niet gek. Al denk ik niet dat het op dit album had gepast. Maar het heeft idd wwe wat Gilmourachtigs nu je het zo zegt.

Tja, qua inhoud maakt het weinig verschil. Als Gilmour dit zou hebben opgenomen had niemand er van opgekeken denk ik. Hij zou het iig wel stukken beter/mooier hebben gezongen, dat is een ding wat zeker is. En misschien nog wel gespeeld ook.

Ik vind het vooral jammer dat Waters en Gilmour niet samen meer hebben uitgebracht in de jaren 80, hoewel ik met name 'Radio KAOS' ook zeer kan waarderen en ook het album 'Identity' (Wright samen met Dave Harris onder de noemer ZEE).

Van Pink Floyd vind ik vooral de albums 'Animals', 'The Wall' en 'The final cut' erg goed en had daarom graag meer vervolg daarop gezien.

Destijds was ik aanvankelijk heel blij met een nieuw PF album, maar viel 'A momentary lapse of reason' mij nogal tegen en mag ik alleen 'One slip' nog graag horen.
Ik had dan toch liever nog een soloplaat van Gilmour zien verschijnen, zonder de druk "het moet als Pink Floyd klinken". In eerste instante werd ook zo ongeveer de helft van het album in de maak door EMI afgewezen en was Gilmour driftig op zoek naar mensen die hem konden helpen een meer PF achtig geluid teweeg te brengen en ik denk dat hij zonder dit juk een beter album had kunnen afleveren. Maar ja, de naam Pink Floyd zou wat meer aandacht genereren dan de naam David Gilmour.

Gilmour maakte in ''84'' About Face, die een veel minder geforceerde indruk maakt dan dit album.
Het ligt er te dik bovenop allemaal. Er staan best een aantal aardige songs op , maar zie de lijst met sessiemuzikanten en het is snel duidelijk dat dit amper een hecht Pink Floyd werkje is.
Het is statisch , robotachtig en Gilmour zelf zorgt door zijn herkenbare stem en gitaarspel dat je nog enigzins Pink Floyd terughoort.

In alles hoor je terug dat er heel druk is gewerkt aan het produceren van een bombastische sound en effectjes, die de herkenbaarheid moet weergeven.
Wat blijft er uiteindelijk over ? Grootdeels matig songmateriaal en een kille logge produktie.

Inderdaad, in 1987 zal dit allemaal geweldig geklonken hebben, anno nu klinkt het als boven beschreven en vooral oubollig.... (overigens vind ik dat van About Face ook....)

About Face is natuurlijk ook een typische 80's plaat , maar die klinkt een stuk spontaner en minder dicht gemetseld.
Daarbij is de variatie groter en is het echt een soloplaat van Gilmour die in ieder geval niet zijn best doet om het als Floyd te laten klinken.
Die verplichting had ie wel bij het maken van Momentary.
Het moest en zou perfect moeten klinken. Een nieuwe grootsere sound en vooral machinaal .
Geheel in het tijdsbeeld van 1987. Het is uiteindelijk 1 van de meest gedateerde albums van Floyd geworden.

Ja maar als je daar niet zoveel problemen mee hebt dan hou je een alleraardigst album over vind ik. Maar voor sommigen is 'alleraardigst' blijkbaar Floyd onwaardig? Nogmaals; Het kan niet tippen aan het jaren 70 materiaal van de band maar het is ook allerminst slecht.

In de jaren 80 is dit absoluut nog een van de meest acceptabele releases als je het zo wilt bekijken. De slechtste Floyd steekt nog altijd met kop en schouders boven de beste van Michael Jackson uit zeg ik altijd maar.

En zoals zovaak hier geschreven ligt het er ook aan met welk album je voor het eerst kennis hebt gemaakt met Floyd. Voor mij was dat dit album en Delicate Sound... Twee albums waar ik vreselijk aan moest wennen en had toen nog geen eerder werk gehoord.
Nu terugkijkend is en blijft dit een album die regelmatig gedraaid wordt (in tegenstelling tot bijvoorbeeld DSoTM of The Wall), maar is het inderdaad niet hét beste. Komt voor mij wel dichtbij het beste en dat is misschien meerendeel bepaald door het jeugdsentiment wat erachter zit.

Thriller van Micheal Jackson is een geweldig album. Ik ben zeker geen fan van wijlen Micheal, maar die geef ik toch echt de voorkeur boven deze Floydplaat.

Helemaal waar!