Pink Floyd - A Momentary Lapse of Reason (1987)

Ik niet....

me too

Van "Thriller" werd niet de helft afgekeurd door de platenmaatschappij omdat het te weinig als Michael Jackson zou klinken, dat scheelt.
Los hiervan, ik vind "Thriller" trouwens ook een beter album dan deze van Pink Floyd.

Gedateerdheid vind ik trouwens wel meevallen; persoonlijk heb ik dat meer met de albums 'Wish you were here' en 'The dark side of the noon', hoewel ik deze albums beter waardeer dan 'Momentary lapse'.
En wat is typsch jaren 80? Je had destijds ook al zoveel soorten muziek. (voor wie wat verder keek dan de Top 40)

Ik moet bij dit album eerder denken aan amateurtoneel op de veluwe (en ook dat is van alle tijden); gekunsteld protest in 'The dogs of war', een lachwekkende poging tot enige diepzinnigheid in 'Sorrow', 'Yet another movie' klinkt als bombastische lucht en bij 'On the turning away' denk ik aan de soundtrack voor de EO jongerendag. 'A new machine' is duidelijk opvulling en 'Learning to fly' vind ik een aardige song in een geforceerd arrangement.
'One slip' en 'Signs of life' vind ik mooi en mag ik nog steeds graag horen. Over 'A terminal frost' kan ik alleen melden dat het mij niet aanspreekt.
Maar nee, gedateerd klinken vind ik het album niet.

De gedateerdheid zit 'm in de produktie die natuurlijk erg over the top is. De klinische drums, echt sounds die toendertijd nogal veel voorkwamen.
Het zit volgepropt met tal van synths,bedoeld om het allemaal maar op te kleuren.
Learning To Fly en One Slip , springen er songmatig uit.
Maar met name de fragmentarische songs leiden feitelijk nergens naar toe. Sfeer maken is 1 ding , maar dit zijn een soort onafgemaakte ideeen.
De opvolger The Division Bell is gelukkig veel meer basic en krijgen de songs meer gelegenheid om te ademen.
Ook geen Floydtopper, maar een stuk sympatieker, met name produktietechnisch.

Dark Side Of The Moon en Wish You Were winnen het op alle fronten van Momentary.
70er jaren, maar die hebben de tand des tijds moeiteloos doorstaan wat mij betreft.

En buiten het feit dat Thriller een megasucces was en het over een ander genre gaat, klopt die plaat gewoon helemaal. Los van je smaak, is dat gewoon een geweldig album.

Tuurlijk is Thriller een echte klassieker en deze plaat niet. Maar de vergelijking is natuurlijk wel heel erg moeilijk nu het om totale andere muziek gaat.

Wel eens met de stelling dat dit album wat geforceerd overkomt. En zeker ook gedateerd gelet op de productie. Maar geforceerd overkomen komt vaker voor. Vind ik ook bij The Final Cut.

Neemt niet weg dat deze plaat een zeer groot succes werd. Gilmour wist wel de marketing machine aan te spreken!

Sterker nog, hij heeft er op deze plaat zelfs een track aan gewijd:

I have always been here
I have always looked out from behind these eyes
it feels like more than a lifetime
feels like more than a lifetime

Sometimes I get tired of the waiting
sometimes I get tired of being in here
is this the way it has always been?
could it ever have been different?

Do you ever get tired of the waiting?
do you ever get tired of being in there?
don't worry, nobody lives forever,
nobody lives forever

Briljant...

Snowy White heb ik nog aan het werk gezien als gitarist tijdens de "In the Flesh" tour van Waters dus die zal het ook wel met je eens zijn.

En dat niet alleen, GrafGantz. Ook in de jaren 70 werd hij tijdens concerten nog wel eens toegevoegd als extra gitarist. Met PF had hij dus sowieso al veel te maken.

Mee eens! Al moet daar wat mij betreft On the turning away absoluut bij!! Dat nummer bezorgt me elke keer weer kippevel

Vooral live is One Slip één van mijn favorieten!

Dat wist ik niet.
Viel me wel op dat het nummer Bird Of Paradise erg veel weg had van Gilmours werk.

De twee nummers Pigs On A Wing (het eerste en laatste nummer van Animals) is ook als een nummer, ofwel nr. 1 en nr. 5 aan elkaar. Met daartussen een solo van Snowy White. Ergens in 74 of 75 gemaakt als ik het goed heb.

En die versie is imo super, met solo

Dat ga ik zeker niet ontkennen.

Learning To Fly vind ik op de dvd Pulse echt een super nummer en 1 van de beste nummers van die dvd.

Over deze schijf is al zoveel geschreven, maar ik blijf er zoals sommige anderen ook enorm gemengde gevoelens over houden. Als je het vergelijkt met eerder Pink Floyd werk mist het wat pit en een ziel, en de reden daardoor is wel zachtjes aan bekend lijkt me.

Dit is zeker een mooie plaat voor op de achtergrond voor als je ff achter de pc zit of huishoudelijke klusjes aan het doen bent. Gewoon lekker smeuig met een erg goede productie.

Ik beoordeel cd's in de eerste plaats op muzikale genietbaarheid, daarna pas op inhoud en originaliteit. De genietbaarheid wint het hier gelukkig duimendik van de inhoud. Het zware, donkere en robotachtige AMLOR is dan ook zeer geschikt tijdens het sleutelen aan de best gebouwde Honda tot heden.

Zo doe ik het ook daarom ook een 3*, want vind dit geen album om er speciaal de tijd voor te nemen als bewust luisteralbum. Objectief gezien qua smeuigheid en wat productie betreft zou ik deze wel een 4.5* durven geven.

Vreemd ja ik dacht eerder dat er aan de best gebouwde honda bijna niet gesleuteld hoeft te worden?

Dan zal er wel veel stof op de bedden op het strand liggen nu.

Jij beoordeeld ook cijfermatig compleet op genietbaarheid en inhoud volgens mij, was de inhoud ook nog eens goed geweest had je hem ook vast een punt meer gegeven denk ik.

............ bij de best gebouwde Honda gaat helaas de spanningsregelaar regelmatig naar zn grootje maar voor de rest heb ik er idd geen omkijken naar. Gelukkig bestaan er ook nog klusjes als stofzuigen.

Ach, ik krijg hier nou eenmaal geen PF maar meer een SF gevoel bij....... het klinkt lekker hol, machinaal en bombastisch dat het op gezette tijden prima doet.

Moeje geen stofzuiger met benzine motor hebben, want dan hoor je Momentary bijna niet meer.

Maar misschien is dat juist ook wel de bedoeling.

Precies Richard. Een goed VFRstaander heeft maar een half woord nodig.

Was even de pagina's aan het doornemen en kwam toevallig dit tegen. Is wel niet bepaald recent meer maar vond het de moeite om even te quoten.

Ben het hier bijna volledig mee eens. Alleen over die baggerplaten van Waters kan ik het niet eens zijn omdat ik te weinig van Waters' solo werk ken.

Vind A Momentary Lapse of Reason trouwens een bijzonder constant album met niet één slecht nummer, integendeel.
Geweldig sterk, al hou ik het wel 'maar' op een kleine 4,5 *

Wut?

Dus...?? Ja , zonder dollen. Ander genre , andere insteek , maar die plaat klopt gewoon , heeft eeuwigheidswaarde en is constant in kwaliteit.
Ik heb Floyd hoog zitten, maar op deze ''come back'' heb ik het niet zo.
Al meerdere malen uitgelegd waarom niet.

Opzich heeft Bikkel ook wel een punt. Thriller is natuurlijk een mijlpaal in de muziekgeschiedenis en dat kun je van Momentary lapse of reason met de beste wil van de wereld niet zeggen. Ik vind persoonlijk Thriller helemaal niet zo geweldig als doorgaans wordt beweerd. Maar dat komt omdat ik het met geen mogelijkheid voor elkaar krijg om een album met dat soort muziek van begin tot eind uit te zitten. Maar dat neemt niet weg dat het album zijn status niet verdiend. Ik luister persoonlijk overigens tig keer liever naar Momentary lapse.

Thriller is inderdaad een mijlpaal in de muziekindustrie, A Momentary Lapse of Reason is dat allerminst. Pink Floyd heeft wel eerder een aantal meesterwerken uitgebracht.

Ik luister ook liever naar Floyd, maar dan wel de albums met Waters er nog bij. Niets ten nadele van Gilmour , maar als creatief leider schiet hij echt te kort hier. Op Division Bell is hij wat overtuigender, ook omdat daar meer de muziek spreekt. Dit is zo'n log geheel die mij uiteindelijk ook veel's te lang duurt.
Nee echt, dan vind ik Thriller echt beter en een prettigere luisterplaat. Zeker niet omdat het een klassieke status heeft en goed verkocht. De vergelijking werd ter sprake gebracht.
Momentary Lapse werd overigens ook goed verkocht hoor, zeker geen flop in de zin van verkoopcijfers. Dan blijkt toch weer hoe aansprekend de naam Pink Floyd was en is.
Roger Waters verkocht met Radio Kaos niet geweldig en ook de bijhorende tour was geen uitgesproken succes.

Maar hoezo haal je thriller er nu bij? Deze logika ontgaat mij volledig. Of heb ik een bericht gemist

Ik denk dat heer Bikkel gewoon wil aangeven waar het verschil in originaliteit en toegankelijkheid zit als je die 2 albums naast elkaar legt. Ik ben allesbehalve een MJ fan maar ik zal toch toe moeten geven dat Thriller meer bestanddelen bevat om bij een breed publiek aan te slaan dan het voor de verstokte fan bedoelde AMLOR dat behalve een hoop donkere en dichtgeplamuurde bombast weinig te melden heeft.