Pink Floyd - A Momentary Lapse of Reason (1987)

Ga het niet weer herhalen... Ieder zijn albums en favorieten... Teksten alleen bepalen overigens voor mij niet alleen of een album/nummer goed is of niet.

Natuurlijk is het niet verboden om dit album beter te vinden dan The Dark Side Of The Moon.

Maar uiterst merkwaardig is het wel.

Het is ook maar net in welke periode je ''Floyd'' hebt ontdekt . Ik had zelf misschien de mazzel dat mijn broer die zeevarend was , na een poosje terugkwam naar huis en een luxe cassettedeck had gekocht . Ik hoorde het allemaal toendertijd , Dark Side Of The Moon , The Wall , Queen- A Night At The Opera . Ik praat dan over eind jaren 70 .
Die albums zijn mij altijd dierbaar gebleven .
Ook ik sprong op toen A Momentary Lapse Of Reason uitkwam , en heb de band in ''88'' en ''89'' live gezien .
Maar zelfs toen vond ik de nummers van deze plaat behoorlijk minder dan het oude spul .

Hier heb ik prettige herinneringen aan.
Concert in De Goffert, tour die aanleiding was van dit album.
Staat voor mij na Dark Side Of The Moon op de 2e plek van Pink Floyd albums.

In eerste instantie trad de band op in de kuip naar aaneiding van dit album, in 1988. Pas later (ik meen in 1989 of 1990) in de goffert.

Een 2e plek in het gehele oeuvre van Pink floyd vind ik dan weer overdreven maar het is zeker geen slecht album. En een 0,5 uitdelen is niet alleen niet nodig maar ook zeer ten onrechte.

het mooiste aan dit album blijft toch wel de hoes

Maar daar was ik niet bij, wel in de Goffert.

Nee hoor, met de eerste albums heb ik niet zoveel, en ik vind deze beter dan Wish You Were Here, waar ik soms moeite heb met de overvloed van Shine On Crazy Diamond, en The Wall; welke ik nog steeds beschouw als een uit de hand gelopen solo project van Waters.
The Final Cut boeide mij ook niet echt.

Zoals vast wel eerder duidelijk is geworden ben ik een behoorlijke Gilmour fan. Maar wat ik jammer vind aan dit geluid is die logge, vettige smeer die over de nummers is gegoten. En dat vind ik best jammer. Want 'in de basis' vind ik dat er best goeie nummers op zitten. Zeker Sorrow en bijvoorbeeld On The Turning Away. Ik vind ze nu ook wel te pruimen, maar vind dat logge sausje gewoon niet mooi.

Learning To Fly vind ik echt een draak van een nummer. Voor mij zit daar weinig in. Iedere regel in de coupletten is qua melodie een herhaling van de vorige. Maar goed, het geeft niet. Gilmour nam prachtig revanche met het slotstuk van het PF boek.
En dat een ander dit nou juist een van de betere Floyd albums vindt; helemaal prima! Ieder zijn smaak. Gelukkig!!

Gilmour is een briljant gitarist, één van de beste gitaristen ooit. Maar compositorisch haalt hij niet het peil van Waters. Hier probeert Gilmour de sound van Pink Floyd te behouden waarbij de logge bombast het matige songmateriaal moet camoufleren (Learning To Fly vind ik nog één van de betere songs hierop). Met The Division Bell revancheert hij zich wel.

Kwa teksten zit The Division Bell op het zelfde niveau als deze, maar muziekaal is ie inderdaad stukke beter.

Nou ja, 0,5 is dan wel wat weinig
Ik vind het toch een vreselijke plaat.

Dat kan ik me heel goed voorstellen. Droevig genoeg is dit meer een solo plaat van hem, toevallig uitgevoerd door de band die ooit Pink Floyd genoemd werd. Ik vond die andere 'solo plaat' stukke beter!

Want???

Dark Side is natuurlijk een geweldig album, bovennatuurlijk eigenlijk, op de laatste 3 tracks na zo'n beetje. Daarin vallen ze terug naar hun oudere repetoire en is de muziek niet echt spannend meer.

Dit album is voor mij spannender en blijft het niveau hoog om geweldig te eindigen met een van de beste PF-tracks ooit, "Sorrow". Het is niet vernieuwend wat ze hier doen, maar wel machtig, en dat spreekt mij aan. Fans van het eerste uur zullen dit album niet zo snel pruimen, het is denk ik meer gericht op het jongere publiek. Ik was 11 of 12 toen dit album uitkwam en is ook zo'n beetje het eerste wat ik van ze hoorde, naast Another Brick en Money.

Wat is hier spannend aan? David Gilmour kleed de muziek compleet uit. Voorspelbare songstructuren all over. Intro, solo, outro.

Dit album is in mijn ogen gewoon een soort van mislukte herhalingsoefening van Wish You Were Here. Op de 1 of andere manier wilde Gilmour met deze een tweede soort Wish You hiermee uitbrengen heb ik het idee.

Een aardig album dat zeker, maar voor mij ook gewoon te voorspelbaar.

We wisten allang uit welk vaatje Floyd tapte.

The Dark Side was destijds iets bijzonders, en deze word door de naam Pink Floyd ook gezien als iets bijzonders, maar zonder die legendarische naam zouden er hier vast geen 14 pagina's volgepend zijn.

Vanwege de goede geluidskwaliteit en de lekker in het gehoor liggende nummers wel een 3*, maar dan meer als een soort perfecte achtergrond muziek cd, daar issie voor mij perfect voor.

Heb die Gilmour laatst nog op een recente foto gezien, maar wat heeft die een dikke kop gekregen, hij heeft zeker een vriendin.

Ik ben het op een punt zeker met Darkzone eens: Sorrow! Dat vind ik ook een prachtige song!

Redelijke song, maar live kwam die nog wat beter uit de verf.

Sorrow werd live inderdaad tot grote hoogten gespeeld . Gilmour leeft zich lekker uit .
Wel weer heel duidelijk dat alles op de gitaarfratsen van Gilmour is afgestemt . Daardoor is het verrassingseffect op dit album minimaal .

Ik ben (nog) niet zo erg bekend met Pink Floyd, maar dankzij dit album wat ik onlangs voor één euro heb gevonden in een kringloopwinkel, is mijn interesse zeker gewekt!
sommige nummers van dit album hebben me tot op het bot geraakt:Of dit een goed, beter, of slechter album is dan de rest, ik weet het (nog) niet, maar een aantal nummers (o.a. learn to fly, en the turning away" vind ik schitterend! Wat een muziek zeg! Prachtig, en dan met hoofdletters!
Alleen al voor deze nummers geef ik 4,5 sterren

Om deze plaat op die manier te kunnen waarderen, ben je op een goede manier gestart Evert-Jan. Het is geenszins een slechte plaat, maar hij kan in de verste verte niet tippen aan willekeuring welke Floydplaat die hiervoor is uitgebracht. Een deel van de relatief lagere waardering komt m.i. dan ook omdat het wordt vergeleken met de andere platen. Wat dat betreft kan het alleen nog maar beter en leuker voor je worden. Veel plezier met je ontdekkingsreis en laat ons weten wat je van de andere platen vindt.

Enjoy.

Kan er wel een heleboel opnoemen die voor mij slechter scoren als dit prachtige album.


Precies en een vaak gemaakte 'fout' (ook door mij nog weleens gemaakt) en dan mis je vervolgens zoveel moois ipv dat je probeert te luisteren als een op zichzelf staand Floyd album.
En ja, dat lukt iedereen echter moet je ervoor openstaan.

Ik niet, maar das mijn mening

Overigens vind ik dit absoluut geen slechte plaat, maar het is gewoon mijn minst geliefde Floydplaat. Het blijft alleszins beter dan het gros van de muziek die is uitgebracht in de jaren 80.

Daar ben ik het dan wel met je eens, want de jaren 80 was voor veel grote artiesten een drama met zeer slechte albums tot gevolg.

Ik snap ook wel waarom dit voor diverse Floydfans een mindere album is: eerste album zonder Waters, veel meer gefocused op sound i.p.v. tekst etc. Toch vind ik juist door die sound dit album zeer gaaf uitpakken en even weer wat anders dan het sublieme Final Cut.

The Final Cut is absoluut niet te vergelijken met AMLOR (meer een Waters solo album).

Op zich heb ik er geen probleem mee dat Waters hierop niet meedoet. Volgens mij is Gilmour prima in staat prima muziek te componeren. Iets wat in mijn beleving op The Division Bell beter is gelukt dan hier. De sound op de post-Waters platen van PF vind ik erg apart, maar is zeker goed te pruimen.

Gaan we weer vergelijken... . En ik mis ook niet Waters op dit en het volgende album, maar dat komt omdat dit simpelweg op mij overkomt als een nieuwe Floyd met dezelfde sound in zich.

Alleen als je puur naar de door synths en gladde producties overheerste hitparade (en de artiesten die daar op gokten) kijkt.

Misschien ben ik inderdaad wat bevooroordeeld, aangezien mijn grote voorkeur in de jaren voor de eighties ligt. Veel bands en artiesten uit de jaren 70 zakten hopeloos in elkaar in de jaren 80 (uitzonderingen zijn er natuurlijk ook, zoals Rush die m.i. hun hoogtepunt in de jaren 80 hadden).

Uiteraard ben ik niet blind voor de vele goede en nieuwe muziek die wel is gemaakt, maar persoonlijk vind ik dit wel een van de betere platen uit de jaren 80.

Dan ben ik toch wel eens benieuwd naar je stem, uffing!