Pink Floyd - A Momentary Lapse of Reason (1987)

Hier heb ik op gereageerd Iggy.

Daar neem ik nog steeds geen woord van terug maar gun MJ objectief gezien best de eer in deze.

Ok ik snap het

Ik geloof dat ik me achter Bluebird schaar in deze

Ik ook. Thriller is gewoon een totale popklassieker, beste POP plaat aller tijden wat mij betreft. Pink Floyd onder de leiding van David Gilmour klinkt voor mij als een uitgebluste bombastische rockdinosaurus. Overigens vond ik Pink Floyd ook al minder klinken toen Roger Waters volledig de macht had overgenomen, maar dit is weer het andere uiterste.

Je zou kunnen concluderen dat na WYWH de balans zoek was. Eerst te veel Waters, daarna teveel Gilmour.

Daar heb je wel gelijk in.
Eerst een album opgedragen aan Syd Barrett, vervolgens de trauma's van Waters en vervolgens de romanticus Gilmour.
The Wall had beter voldaan als een enkel album.
The Final Cut was ook kut, en dan is dit werk weer stukken beter.
Mij spreekt de zanger Gilmour meer aan dan Waters; maar Waters heeft weer wel het voordeel dat hij dramatiek en meer gevoel in zijn stem kan leggen.

Stukken beter dan The Final Cut?

Ja......stukken beter, Ik heb Roger Waters best hoog zitten maar The Final Cut was wat de naam al zegt: finaal kut. Met a momentary lapse bewees Gilmour dattie een veelzijdiger componist en muzikant is. Zie ook zijn soloalbums.

Laat me niet lachen. Het enige wat Gilmour hier doet is hopeloos proberen de oude Floyd sound te emuleren. Dit zorgt voor vreselijk geforceerde tracks met knap waardeloze lyrics en uitgemolken solo's.

Dat mag jij vinden. Dat gevoel heb ik juist met Roger Waters

Dit is een fantastisch goed album: One slip, One the turning away en Sorrow zijn juweeltjes. Als er over een geforceerde track wordt gesproken, dan mag wat mij betreft The dogs of war daar onder vallen. Die track komt op mij inderdaad geforceerd over, maar de rest

En het geeft toch niets dat Gilmour probeert de Floyd sound te emuleren. Het album draagt toch de naam van Pink Floyd, dus.....

The final cut gaat tenminste nog ergens over, van deze plaat is alleen de hoes erg mooi

Best... maar ik vind POP zo ruck....

Ja, stukken beter.

Ik vindt het zo'n bloedeloos geheel.

Is dit album door robots gemaakt?

wat wil jij daarmee zeggen?

Die zijn bloedloos. Hoogstens een beetje olie om de scharnieren te smeren.

Geen enkel Pink Floyd album is echt slecht, dat geld voor zowel deze als voor The Final Cut. Voor beide albums heb ik eigenlijk wel een zwak, en met de juiste stemming kan ik van beiden genieten.

Alleen de reden waarom ik The Final Cut een stuk hoger beoordeel is, dat op die plaat de scherpte er nog is en het nog ergens over gaat. Deze gaat m.i echt nergens over, maar is instrumentaal en qua zangstem nog enorm genieten, maar de diepgang en het gevoel waar The Final Cut zo vol mee staat ontbreekt helaas geheel op deze.

ben het zelden met jou eens maar hier hebben wij een raakvlak

Jammer ja, je kunt het beter niet eens zijn want anders heb je geen discussie.

Ik denk dat wanneer Gilmour deze mogelijkheid had gehad, hij daar zeker gebruik van zou hebben gemaakt. Nu was hij een hoop meer tijd kwijt in zijn zoektocht naar mensen die konden bijdragen in het zoveel mogelijk als Pink Floyd laten klinken van een album.
Ik heb vooral waardering voor zijn doorzettingsvermogen, want het is niet niks wanneer ongeveer de helft van je werk wordt afgekeurd door je platenmaatschappij met als reden dat het niet voldoende als Pink Floyd klinkt.

Maar toch ook waardering voor het maken van ren album; hij had ook onder de groepsnaam de wereld rond kunnen reizen met louter 'ouwe meuk', ook dan waren de kritieken lyrisch geweest, maar niets zo triest als een artiest die alleen maar teert op in het verleden behaalde glorie.

'Signs of life' vind ik mooi en 'One slip' een sterke song, maar voor de rest vind ik het klinken als een wel heel pathetische poging enige diepgang te laten klinken.
En ja, ik mis Waters, maar dat is geen kwestie van 'wie is beter', maar gewoon het gegeven dat Waters voor mij het verschil maakt waarmee Pink Floyd vooor mij de uitzondering op de regel is dat ik verder niet veel heb met het genre waarin de band zich bevindt.
Ik ben fan van Roger Waters, maar ook al vind ik dit album klinken als lauwe pis, ik heb er meer waardering voor dan het de wereld rondtouren met dertig jar oud materiaal. (ja, hoe prachtig ik 'The Wall' ook vind)

Hoe meer ik er over nadenk, blijft het gewoon zonde hoe het zo mis heeft kunnen gaan binnen Pink Floyd. Het sterkt mij in het idee dat het beter was geweest na Wish You Where Here te stopppen. Voor mijn gevoel zou dat best een mooi einde zijn geweest van Pink Floyd. Op Animals gaat het al verkeerd, het groeps gevoel is verdwenen. Dit wordt alleen nog eens versterkt door albums als The Wall en The Final Cut wat in feite solo-albums van Roger Waters zijn onder de naam Pink Floyd. Het is mooie muziek wat daar is te horen begrijp me niet verkeerd, maar van het Pink-Floyd-gevoel is allang geen sprake meer. Dit album hier gaat dan terug naar ongeveer The Dark Side of the Moon, duidelijk is wel dat de geest uit de fles is.

Met bovenstaande woorden wil ik mijn bijdragen aan de discussie rond dit album ook beëindigen voordat het een herhaling aan zetten gaat worden.

Ik heb ook het meeste al gezegd, maar ben het wel eens met je denkwijze, Gerards Droom. Ik vind Animals en The Wall wel goede albums, die had ik op zich niet willen missen hoewel ik het met vele anderen eens ben dat na WYWH het evenwicht in de groep kwijt was. T/m WYWH vind ik dat de albums echt om de muziek draaien, je hoort er geen ego in door. Bij Animals komt ineens Roger Waters zijn persoonlijkheid over de muziek hangen en bij The Wall is Pink Floyd de grote Roger Waters show geworden. The Final Cut had beter onder Roger Waters' naam uitgebracht kunnen worden en de laatste albums onder die van David Gilmour.

Ik vind het ook zonde, maar het is bijna inherent aan grote rockgroepen dat er door dood of ruzie een voortijdig einde komt. Dat gebeurt veel vaker (GNR, PF, Nirvana, Doors, Led Z, Beatles...) dan dat ze decennia lang bijeen blijven (U2, Rolling Stones), laat staan dat er bands zijn die decennia lang muziek van de bovenste plank blijven maken.

Klopt helemaal wat wandercats zegt.
Ook ik vind dat The Wall en The Final Cut beter onder Waters naam uitgebracht had kunnen worden, en The Division Bell en A Momentary Lapse Of Reason onder Gilmours naam.
Alleen zou dit financieel gezien een stuk minder opleveren, al denk ik dat de waardering voor deze albums over het algemeen wel hoger zou uitvallen.
A Momentary Lapse Of Reason staat bij mij mede hoog aangeschreven omdat de tournee die hierop volgde mijn eerste echte concert was, en er van dit album veel gespeeld werd.
Een stuk jeugdsentiment.

In tegenstelling tot mij is mijn vader meer een voorstander van de Gilmour-periode. Hoe de man gitaar speelt, vindt hij geweldig, en ik kan hem daar enigszins in volgen. Maar dit album kan mij helemaal niet bekoren. Ik mis de donkere kanten die Roger Waters bij de muziek voegde. David Gilmour hoor ik wel graag zingen, maar dan liever op de achtergrond. Hier klinkt zijn stem soms als door de machine gehaald (ironisch genoeg vooral in "New Machine"). Verder blijft het allemaal wat op de oppervlakte, er zit geen schwung in naar mijn mening. Alleen "Sorrow" is een uitstekend nummer dat verdiend zijn weg vond naar The Best of Pink Floyd en ook "Terminal Frost" mag er zijn... Matig album.

gilmour speelt de sterren van de hemel, maar in de beste nummers hier zit een slecht stukje (mag ik het het refrein noemen), zoals in dogs of war:one world en in sorrow ook one world. die verpesten het nummer voor mij. on the turning away is wel helemaal goed en signs of life ook (ik ken iemand die dacht dat zijn cd kapot was toen hij die startte), maar het kan zich niet meten met het beste van floyd.

Ik ben hier ook van de club dit klinkt vrijwel nergens naar.

Dit onder de naam Floyd uitbrengen.

Kan niet.

Final kut daarentegen.

Toch een behoorlijk lekker album.

Mijns inziens.

Thriller ook wel trouwens.

Dit album doet mij een beetje denken aan blikvoer.

Of een of andere goedkope kant en klaar maaltijd.

Af en toe misschien enigszins acceptabel maar 'het' toch niet helemaal.

Dan is Final kut toch wel meer wat je noemt een exquise maaltijd.

Met een fijn glas wijn.

En Thriller trouwens ook wel.