Golden Earring - Moontan (1973)

Mijn favoriete periodes van de Earring zijn:
1970-1973
1977
1980
1991-2014

De periode na 'Moontan' tot 'Contraband' doet me helemaal niks, afgezien van een enkele track.
Zoals je ziet heb ik, afgezien van enkele hits, ook niet veel met het tachtiger jaren werk.
Wel weer alles vanaf 1991. En dan werkelijk alles. Via via ook nog twee schijfjes gescoord met allerlei losse single tracks.

Acoustisch of electrisch Lennon ?

Een collega muzikant heeft ze een aantal weken terug gezien ( acoustisch) en die vond het geweldig.
Zang nog goed, band in vorm en een meer dan prima setlist.

Dit was de eerste elektrische set na de akoestische tour.

Ik vind Hay heel erg goed bij stem. Kooymans had soms wat moeite met de Allerhoogste tonen, .maar dat mag op die leeftijd.

Lennon schrijft:
[/quote]
Net terug van live show in Utrecht. De mannen kunnen het nog steeds
[quote]

Inderdaad! Gisteren (26 september 2014) zag ik ze in Assen. Het was fantastisch.
In de toegift deden ze 'She Flies On Strange Wings' met Bertus Borgers op de Sax. Geweldig.
En uiteraard 'Radar Love' en 'Just Like Vince Taylor' van dit album.

nlkink,

Met hun 80er jaren heb ik ook niet veel op.
De jaren 90 tot nu is aardig tot goed. De naked cd's zijn sterk en Face It is sterk.
Milltown USA en dat coveralbum zijn redelijke albums. Tit's and Ass vind ik aardig. Maar zonder dat het echt stoort is het wat doorsnee geworden. Degelijk, maar geen highlights meer.

De mid 70's bevallen mij zo goed omdat je hoort dat de band muzikaal ook anders uit kon pakken. Sferische spannende songs. Technisch goed vertolkt en met de juiste lading. Somberder maar wel boeiend.
Na Contraband klinkt het ineens weer een stuk straighter. Ook lekker, maar hun progressie lijkt dan verdwenen.

uhhhhhh..... Milltown USA Bikkel@. Volgens mij bedoel je Millbrook USA

Oh ja.... hi hi .... ach het was al laat

Golden Earring heeft me nog nooit een heel studio album weten te overtuigen van hun compositorische kwaliteiten en dit oudje is daar geen uitzondering op. Het album kickt off met het prijsnummer Candy's going bad. Uitmuntende rocksong met vele gelaagde gitaarpartijen maar met nog 1 voet in de sixties sound. Het psychedelische eindstuk duurt me ook net iets te lang om te kunnen blijven boeien. Are you receiving me had wel wat bombastischer van opzet mogen zijn maar ja het is pas 1973 hè, andere tijden sport zal ik maar zeggen. Het instrumentale middenstuk is van dezelfde opbouw als de latere hit Twilight Zone (of eigenlijk andersom natuurlijk). Het rythm& bluesnummer suzy lunacy is een regelrechte filler om vervolgens het epische Radar Love voor je kiezen te krijgen. De stuwende ritmesectie brengt het nummer op eenzame hoogte en is één van de highlight uit GE's ouvre.
Bij Just like Vince Taylor heb ik het idee dat ik naar een song van de Rolling Stones zit te luisteren. Wel aardig gedaan maar het toetje smaakt beter dan de vla van vanavond. De Vanilla Queen begint al sterk met de futuristische toetsen en sterke zangmelodie lijn. Stiekum wordt ondertussen de song opgebouwd naar het sterke refrein. Omdat vanille toch al je favoriete smaak is wordt de song mooi uitgebouwd naar de mooiste solo van het album. De special effects (oftewel soundbites) gevolgd door een soort van Tubelar Bells eindstuk dragen nog mooi bij aan dit originele nummer.

Aldus; 1,4 en 6 zijn de must hears en de rest is op eigen risico

Goed omschreven Giga. Daar kan ik me zeker in vinden.
Niet geheel met je eens dat de Earring nog nooit een hele studio plaat heeft weten te maken die kan overtuigen. To The Hilt en Contraband zijn platen die van a tot z boeien. Althans dat is mijn mening.

Ik vind eigenlijk alleen Suzy lunacy van een echt minder kaliber.
Candy's en Vince Taylor zijn uitstekende Earring rockers die live wellicht net even wat meer body kregen. Zo ook te horen op Live 1977.
Maar de interessantste tracks zijn hier natuurlijk Are You Receiving Me, Vanilla Queen en natuurlijk Radar love.
Absoluut songs die tot hun beste werk behoren. Meer diepgang en fraai uitgebouwd.

Sterke plaat.

Ik ken niet alle albums van GE en dat komt waarschijnlijk dat ze er a: heeeel veel hebben en 2: dat ik het na een album of 5 a 6 wel opgegeven heb. Totnutoe vind ik Bloody Bucaneers het meest constante album. Maar ik zie ze liever live tekeer gaan eigenlijk. Ik draai vanavond nog even To the Hilt op aanraden van Iggy haha.

Het enige nummer wat duidelijk onder de maat is op dit album is voor mij 'Suzy Lunacy'. Nou is 'Are You Receiving Me?' ook niet helemaal my cup of tea maar het is wel duidelijk dat het muzikaal knap in elkaar zit. Ik heb ooit de U.S. versie van Moontan gekocht en heb de tracklists van deze CD's een beetje geshuffled en een super Moontan CD gebrand. Het eerder genoemde 'Suzy Lunacy' staat dan niet in het midden maar helemaal aan het eind. Zo kan ik van een mix van beide versies genieten en aan het eind kiezen of ik wel of niet naar het laatste nummer ga luisteren.

Ik zou dan het B-kantje van Radar Love er alsnog bijvoegen (the song is over now ) en Instant Poetry, aangezien dit de opvolger was van Radar Love en qua songstructuur en de sound van de opname ook wel hierbij past. Suzy Lunacy zou ik dan weglaten, skip hem vaker dan dat ik hem beluister.
Vince Taylor trouwens idem, maar dat komt omdat ik het nummer al kende via Live en daarop zoveel beter klinkt, dan is dit origineel een beetje futloos

'The Song Is Over (Now)' is een fantastisch nummer dat eigenlijk gewoon een prominente plaats op 'Moontan' of 'Together' zou moeten hebben gekregen. 'Suzy Lunacy' is in het oeuvre van de Earring geen ultieme hoogvlieger, maar zo slecht is het toch ook weer niet?

Het is zeker geen slecht nummer. Het past wel in het tijdsbeeld ( heeft een glamsfeertje.)
Maar absoluut inwisselbaar.

Slecht is het ook niet, maar valt een beetje in het niet tussen de 4 grote nummers Radar Love, Vanilla Queen, Candy en Recieving me. Het nummer zou wellicht beter op Together passen, tikje lazy.
Instant vind ik dan iets meer tegenwicht bieden tussen deze zwaargewichten, The Song is over is in mijn oren/ogen zelfs 1 van de allermooiste ballads die Kooymans zong maar dus eigenlijk niet echt 'gekend' is

Heb dat met meer artiesten,waarom niet die leftover of B-side uit dezelfde periode,
In plaats van die of deze zwakkere track op een album???
Ligt in sommige situatie,s aan de eisen van de platenmaatschappij
Of mogelijk gewoon de(verkeerde) keuze van de Band/artiest
bij Moontan is dat ook zo,wat jullie hiervoor berichten, The song is over.... had het album meer waarde gegeven.
De meeste (gedeeltelijk) gezongen Earringsongs door Kooymans raken mij ook vaak
zoals ook deze,heel mooie song

Maar vaak is het zo dat leftovers en B-side nummers niet de kwaliteit hebben om op een album te verschijnen. The Song is Over Now ken ik helaas niet. Daar kan ik dus helaas niet over oordelen

De reden zou kunnen zijn: Nach dem Erscheinen der Track 2094 116 in de kam diese auch in uk und at heraus, aber mit anderer B-Seite. Hoewel ik niet weet welke b-kant daar gebruikt is omdat zowel Vince als Suzy niet op het UK album staan (wel Big tree blue sea)

Dat is hier ook het geval, zo lijkt het, nadat ik m even getubed heb.

Ik kreeg de indruk zo'n beetje dat we hier te maken hadden met een miskend top Earring nummer. Maar dat valt dan best wel tegen. Aardig nummer.
Leuk voor een bonus track.

Daarnaast wordt Instant Poetry nog geopperd voor op het Moontan album. Hoewel ik het een hele goeie song vind en deze best Suzy Lunacy mag vervangen (sorry, suus) viel het me op dat deze pas 9 maanden na de album release op single wordt uitgebracht. Maar ik heb er verders geen kijk op of dit nummer tijdens de Moontan sessie al is opgenomen.

Zoals eerder gememoreerd was Instant Poetry bedoeld om de periode tussen Moontain en een nieuwe plaat te overbruggen. Er verscheen een verzamelaar in 1974. Dus mogen we aannemen dat het na Moontain is geshreven.
Ondertussen was de band druk doende om de U.S.A te veroveren.
Instant Poetry behaalde helaas nooit het succes wat Radar Love wel behaalde.
Maar het zou op een eventuele nieuwe versie van Moontain niet misstaan.
De song is imo wat vergeten. Niet terecht, want het is een prima song. Dreigend en net weer even anders.

Het nummer mag wat mij betreft wel op de setlist gezet worden, wellicht is het in 1974 wel eens gespeeld, maar daarna nimmer meer. Op het WInter Wonderland concert 1975 wat op youtube te vinden is en andere bootlegs rond deze tijd kom ik het niet tegen.
Jammer, die baslijn van Rinus en de opbouw bevalt me ook wel.

Het is eigenlijk niet bekend hoe de boys anno nu oordelen over deze single.
Misschien live wat te complex. Er wordt ook niet veel meer gespeeld van Switch en To The Hilt. In vorm wat ingewikkeldere songs dan voorheen en er na.
Of wellicht toch wat teleurgesteld dat het niet de echt succesvolle follow- up werd van Radar Love.
Er valt te discusseren of het wel een juiste single keuze was toendertijd. Ik vind eigenlijk van wel.
Het refein is sterk genoeg en alles wat er tussen in gebeurt is interessant genoeg.
Geen hapklare brokken en zelfs wat grimmig.
Die lijn werd voortgezet met het sombere Ce Soir. Ook niet bepaald een makkelijk liedje.

Misschien was er toch iets van, ok. we hebben de U.S.A bereikt, maar we gaan hoe dan ook onze eigen weg.
Net of ze in hun hart al wisten dat het vertekken uit Nederland nooit een optie zou kunnen zijn. Waarschijnlijk onbewust.
Zeer interessante periode. Jammer genoeg wordt er nooit veel aandacht aan besteed.
Wel aan Moontain....... maar nooit echt de periode van 1974 t/m 1978.
Een periode dat in een korte periode Robert Jan Stips en Elco Gelling werden aangetrokken en ook snel weer van het toneel verdwenen.

Misschien vanuit Music Meter proberen een interview te regelen.
Wie is er voor in ?

Zou toch mooi zijn.

Een blik op de charts leert dat in NL de single Instant Poetry toch nog de derde plaats haalt. Dus hier wel redelijk succesvol. Al met al wordt het dus tijd voor een heruitgave met 3 bonustracks en een fotoboekje met alle album hoezen van around the world. De laatste uitgave is al weer van 2001

Halfje erbij naar 4 sterren.

Gewoon omdat ie zo lekker is!

Ik heb hier dan weer minder mee en is me af en toe te langdradig ; ieder zijn ding uiteraard. Ik vind overigens geen enkel studio-album over het geel goed van ze. Ik heb alleen ook maar een verzamelaar ; ik vind met name de singles vaak de moeite wel waard. Toch een zeer goed gemiddelde hier op de site, krap aan 4 sterren !

Ken je Contraband Cured ? Meer gitaargericht en een glansrol voor Elco Gelling. Geweldige slidepartijen en zeer coherente songs.

Ja, dat is idd meer mijn ding Bikkel.