Golden Earring - Moontan (1973)

Vind dat persoonlijk 1 van hun betere. Lekker geproduceert ook. Barry Hay zingt daar echt op het randje qua toonhoogte. Maar daardoor krijgt het een wat rauwer karakter.

Momenteel heb ik hier de Amerikaanse cd van (Europese ook besteld vorige week) met de grote oorbel op de cover.

De tracklist daarvan is als volgt:

1. Radar Love
2. Candy Going Bad
3. Vanilla Queen
4. Big Tree, Blue Sea (naar het schijnt opnieuw opgenomen)
5. Are You Receiving Me

Heeft er iemand anders die versie?
Die cd is absoluut 5-waardig, in z'n hoedanigheid een ware prog-klassieker!
Maar de echte waardering kan ik natuurlijk geven als ik de Europese versie ook heb.

Kaztor,

Ik heb zowel de Europese als de Amerikaanse versie.
Lees ook mijn entry van 23 oktober 2014 in de thread hierboven.

De albumhoes is in dezelfde stijl als het debuut van Roxy Music.

Eind jaren 60, begin jaren 70 hadden ze het regelmatig over het volgende fenomeen.
Supergroep.
Je stopt een groep ras muzikanten bij elkaar, laat ze samen jammen, en kijkt wat daar uit voort komt.
Er daar ligt voor mij juist het probleem.
The Jimi Hendrix Experience, Focus, Cream en Blind Faith zijn duidelijke voorbeelden.
Alleen live willen ze allen laten zien wat ze in huis hebben, en krijg je een soort van freak show, waarbij uiteindelijk de structuur van de songs ver te zoeken is.
De een vind dit geweldig, de ander kan er weinig mee.
Meestal hoor ik bij die laatste groep.
Vanwege de ego’s vallen deze bands vaak snel uit elkaar.
Voor mij zijn er echt wel supergroepen, bands waarbij de balans zeker aanwezig is, en er sprake is van echte nummers doordat men elkaar perfect aanvoelt.
Queen, Led Zeppelin, Fleetwood Mac (in vrijwel elke samenstelling) en Pink Floyd, hebben die kracht.
Bands die durven te ontwikkelen, zonder dat de kwaliteit verloren gaat.
In Nederland heb je een duidelijk, vaak onderschat voorbeeld.
Golden Earring.

Radar Love werd niet voor niks internationaal een grote hit; nog steeds een klassieker.
Het heavy gitaarspel van George Kooymans, de locomotief achter de drums Cesar Zuiderwijk, het stuwende bas spel van Rinus Gerritsen, en de klasse zang van Barry Hay.
Live kan het in alle variaties gespeeld worden, en hier past een drumsolo weer wel tussen.
Zelfs jaren later staat het nog als een huis.
Versterkt of unplugged.
Alles komt telkens weer mooi samen, en blijft hij als song prima staande naast een Gimme Shelter, Child In Time en Whole Lotta Love.
Vervolgens werd gekozen voor een toevoeging van muzikanten als Eelco Gelling en Robert Jan Stips.
Toch bleek dat ondanks hun talenten dat ze niet pasten tussen de sterke basis van Golden Earring.

Moontan, met de Roxy Music achtige hoes.
Opent al prachtig met Candy’s Going Bad.
Wat heeft het intro veel weg van het latere Rockin' in the Free World van Neil Young.
Op de zang na zou het zelfs bijna een Pearl Jam lied kunnen zijn.
Nirvana noemde al Shocking Blue als voorbeeld, zou Moontan ook in de platenkast van verschillende grunge bandjes hebben gestaan?
Misschien is de Hollandse invloed groter dan verwacht in het heersende jaren 90 gitaargeweld.

Are You Receiving Me heeft nog dat psychedelische intro uit de tijd van Eight Miles High, The Wall of Dolls en Seven Tears.
Geweldig hoe die saxofoon er bij komt, maar nog gaver is de overgang naar de bas van Gerritsen.
Dit is niet zo maar een jamsessie, volgens mij is er echt wel over elke noot na gedacht, zo komt het wel op mij over.
De opbouw doet mij ook denken aan The End van The Doors.
Zou deze in plaats van Radar Love als single worden uitgebracht, dan zou die waarschijnlijk bijna net zo succesvol worden.
Goed dat er niet werd gekozen, om hiervan alsnog een single te maken, dan zou je twee nummers achter elkaar hebben, die wel heel veel vergelijkingen met elkaar hebben.

Het intro van Suzy Lunacy (Mental Rock) lijkt op het latere Don’t Stop van Fleetwood Mac; helaas is het begin echter het sterkste van het hele geheel, vervolgens dat Waterloo achtige gebeuren (ABBA) hoeft voor mij niet zo nodig.
Ach, glamrock rules, zullen we maar zeggen.

Just Like Vince Taylor zou prima op Exile on Main St. passen.
De invloeden van The Rolling Stones zijn hoorbaar, en Golden Earring komt er prima mee weg, al heb ik niet het enthousiasme wat veel Earring liefhebbers wel hebben.
Voor mij samen met Suzy Lunacy (Mental Rock) de minste van Moontan.

Afsluiter The Vanilla Queen maakt alles weer goed.
Mooie opbouw, met weer een prachtig tussengedeelte van George Kooymans.
Akoestisch, en vervolgens uitgalmend in versterkt spel.
Het Whole Lotta Love achtige gedeelte inclusief echo’s hadden ze echter wel weg mogen laten.
Dat Alan Parsons einde waarbij het lijkt dat er een heel orkest zit, komt zeer goed uit de verf.

Na She Flies On Strange Wings en hun bewerking van Eight Miles High laten ze op dit album duidelijk horen, prima uit de voeten te kunnen met langere stukken.
Later zullen ze het nogmaals doen op Cut, want de studioversie van Twilight Zone is uiteraard beter dan de ingekorte single.

Wat betreft je stuk over Are you receiving me, dit is idd niet zomaar een jamsessie. Ondanks dat de Earring wel haar jamstukken heeft ( zoals bv het middenstuk van Radar love, Eight Miles high of Twilight zone) is dit stuk idd zo opgezet. Je kan het prima horen op live opnames van dit nummer. Het nummer werd in 2004-2006 live gespeeld ( zelfs in de moontan tijd werd het zelden opgevoerd) waarbij het middenstuk bijna noot voor noot wordt nagespeeld. En laat dat laatste nu eigenlijk typisch A Earring zijn, er wordt altijd wel afgeweken van het origineel.
Kooij zegt zelf ook dat hij zijn eigen solootjes niet kan naspelen, Cesar drumt elke break wel anders. Maar bij dit nummer volgen ze het origineel heel strak.

Jammer dat de plaat wat wisselvallig is. Als er meer nummers zoals The Vanilla Queen opstonden was dit vijfsterren materiaal. Are You Receiving Me en Radar Love zijn ook geweldige tracks though.

Mijn zoon belde me onlangs op: had de Golden Earring in Tivoli gezien en was erg enthousiast. Tuurlijk, geweldige groep zei ik en luister maar eens naar Moontan ! Voor mij misschien wel het beste van deze jongens. Wat een hoog nivo !

Het 9e studio album van de Haagse rockers Golden Earring is terecht uitgegroeid tot een klassieker in de Nederpop, maar zelfs wereldwijd is dat het geval. “MOONTAN” verscheen in de zomer van 1973 en heeft met “RADAR LOVE” hun grootste hit in de gelederen. Die song kwam in augustus van dat jaar uit en werd hun derde nummer 1 hit. “MOONTAN” heeft 6 songs die allemaal aansluiten bij het in de eerste helft van de jaren ’70 populaire symphonische rock. Langere tracks dan gebruikelijk, gebruik van keyboard en regelmatig erg sferisch. Het album opent met “CANDY’S GOING BAD” dat van een typische Earring rocker verandert in een sfeervolle, rustige song. “ARE YOU RECIEVING ME” is met 9 en een halve minuut de langste song op “MOONTAN”. Met een hoofdrol voor saxofonist Bertus Borgers in het aanstekkelijke refrein is het een nummer met meerdere stijlen in zich. Het prachtig instrumentale tussenstuk zorgt ervoor dat het uitgroeit tot een briljantje in geschiedenis van de Earring. Het album gaat verder met het kortste nummer, “SUZY LUNACY (mental rock)”, een meer recht toe recht aan rocker. “RADAR LOVE” is misschien wel hét Golden Earring nummer en de album versie voegt een geweldig instrumentaal stuk toe aan de bekende single edit. “JUST LIKE VINCE TAYLOR” is uitgeroeid tot een live favoriet en daar leent deze heerlijke rocker zich ook voor. “THE VANILLA QUEEN” is het slotakkoord van het ruim 40 minuten durende album en wat voor één! Geweldig lang nummer, met een heerlijke opbouw, een lyrische gitaarsolo en het soort symphonische rock zoals het in de eerste helft van de jaren ’70 in Nederland gemaakt werd door onder andere Kayak en Earth & Fire. Barry Hay, George Kooymans, Rinus Gerritsen en Cesar Zuiderwijk hebben zich met “MOONTAN” overtroffen en brachten in 1973 een album uit dat ook internationaal goed ontvangen werd.

Prachtig geschreven Marco. Top album van deze legendarische groep. Heb hem ook maar weer eens opgezet. Kippenvel gegarandeerd.

Dank Marco van Lochem, dankzij jou verhaal staat ie hier ook weer keihard op. Blijft een top album!

Ben het met je eens dat deze versie net iets beter is dan de originele Nederlandse en Engelse versie. Suzy lunacy en Just like Vince Taylor zijn de twee minste nummers van het album, terwijl het inderdaad opnieuw opgenomen Big tree, blue sea (oorspronkelijk van het s/t album uit 1970) een verbetering is ten opzichte van het origineel.

Omdat de originele hoes de preutse Amerikanen in het verkeerde keelgat schoot (1x raden waarom ), kregen ze een nogal saaie en kennelijk snel in elkaar geflanste oorring-hoes. De originele Amerikaanse LP heeft wel een tekstvel, maar geen klaphoes. Volgens mij is ook de mix op sommige punten wat anders. Een beetje fan van dit album moet eigenlijk gewoon beide versies hebben. De Amerikaanse Moontan-CD is nog steeds voor een prikkie te koop.

Een goed compromis is de UK-versie van de LP: Amerikaanse tracklist, Europese hoes

Deze informatie geeft een extra dimensie aan het beluisteren van deze plaat.
Ook nog eens ideaal materiaal om te ontgiften na weer een werkdag Q music.

Zeer interessante periode.
Muzikaal m.i hun meest boeiende ook nog eens.
Treffend vervolgd met duistere albums als To The Hilt en Switch.
Maar het publiek liet het wat links liggen.
Ook de definitieve doorbraak internationaal en dan vooral de USA, kwam daardoor op de tocht te staan. Geen passend vervolg met een follow up single, en dan ben je gezien.
En ze wilden niet echt uit Den Haag weg, dat heeft zeker meegespeeld.
Maar The Earring had meer in hun mars en dat laten ze hier al goed horen.

Zou Roxy Music hun inspiratie bij de albumhoezen bij dit album hebben afgekeken?

Je bedoelt andersom zeker ?
Roxy Music's debuut album is van 1972......

Mooie hoezen 'dames op z'n best' scoren bij mij doorgaans best.
Legio aan voorbeelden

Inderdaad, ik dacht dat Roxy Music later begon.
Zou de Earring dan naar het debuut van Roxy Music hebben gekeken.
Mooie hoes in ieder geval.
Ik ben deze band aan het herontdekken, volgde ze vroeger vanaf Cut, maar het betere werk is duidelijk van voor deze periode.

Denk ik ook.
Ik heb ze toen ook te weinig aandacht gegeven.
Destijds was het nog zo dat als je fan van Focus was - zoals ik....geloof heb die groep wel 15 keer gezien - je niet op die kontendraaiers van de Golden Earring kon zijn.
Tja... vreemde tijd....je had ook Tomos en daar tegenover Puch ....

Maar Leon, ik hoor nog eens graag van jou naar welk ander album ik eens aandachtig moet gaan luisteren.

Ik werd gisteren weg geblazen door Seven Tears, maar die heb ik vandaag niet gekocht, hadden ze niet in Nijmegen.
Wel The Wall Of Dolls, en die is ook zeer goed, minder dan Seven Tears, dat wel, Switch ook gekocht, maar die moet ik nog luisteren.
Moontan ook vandaag aangeschaft, maar die kende ik wel al langer.

Klopt, deze hoes is afgekeken van de eerste RM albums. Onder andere vanwege de dames maar ook omdat Hay een groot fan is. Hij kent Ferry persoonlijk. Hays toenmalige vriendin had een one night stand met de man. Ferry belde de volgende dag naar het nummer dat ze gegeven had en kreeg Barry aan de lijn. Dat was even schrikken, voor beiden, maar zo leerden ze elkaar kennen.

Lullig voor Ferry.
Mick Jagger pikte Jerry Hall van ' m af.

Zoals Hay een vriendin van Tyler ( tijdelijk) afpikte tijdens een gezamenlijke tour met Aerosmith in de USA. Dat verdraaide gebeuren van sex drugs en R&R ook ?

Eindelijk gekocht. De plaat die dit jaar al 45 jaar oud is en met HET NUMMER: 'Radar Love'. Al vind ik 'She flies on strange wings' van 'Seven Tears' tegenwoordig spannender. Desalniettemin is 'Moontan' een hele fijne plaat. De opener 'Candy's going bad' maakt je meteen enthousiast. 'Are you receiving me' en 'The Vanilla Queen' zijn ook prima songs. 'Suzy Lunacy' en 'Just like Vince Taylor' vind ik niet bijzonder. Of dit het beste album van de Earring is weet ik niet. 'Moontan' is in ieder geval wel lekker compact.

Met Moontan (wat ik hun beste studio-album vind) brak de interessantste periode van Golden Earring aan die zou duren tot en met hun live-album in 1977.

Dat is 9% van hun bestaan

In die 9% van hun bestaan hebben ze wel 16% van hun studio albums uitgebracht.

Het was ook maar een flauwe maar kon het niet laten (vanwege hun enorm lange bestaan)

De ultieme Earring klassieker, mede door de internatonale hit Radar Love waarmee ze ook hun Amerikaanse droom in vervulling zagen gaan. Dat is echter niet het enige sterke nummer op het album. Suzy Lunacy vind ik als enige wat minder verder is het allemaal raak. Het geluid is bluesier, dus is het ook niet heel verrassend dat de Amerikanen dit goed konden waarderen.
Met dit album staan ze in ieder geval definitief in de muziekgeschiedenis met misschien wel de ultieme roadtripklassieker.

Eigenlijk onbegrijpelijk dat de klassieke platen van bijvoorbeeld Pink Floyd, Yes, de Moody Blues en Led Zeppelin al in drie verschillende en verbeterde releases op CD zijn verschenen, terwijl we het in het geval van de beroemdste plaat met de beroemdste rocksingle van de beroemdste rockband van Nederland nog steeds met die ene simpele Red Bullet-uitgave uit 2001 moeten doen. Was Moontan een plaat van een buitenlandse topact, dan zou er ongetwijfeld al minstens één geremasterde versie zijn uitgebracht met een boekje waarin de teksten, foto's en credits van muzikanten van het oorspronkelijke inlegvel in ere zouden zijn hersteld, om nog maar te zwijgen van bonustracks (de singleversie van Radar love, de Amerikaanse versie van Big tree, blue sea, de losse single Instant poetry, misschien zelfs een tweede CD met een liveset). Maar goed, we moeten blij zijn dat de CD zoals die er nu is in ieder geval goed vol en hard klinkt en dat bijvoorbeeld de zeer korte pauze tussen c.q. de bliksemsnelle overgang van Just like Vince Taylor naar Vanilla queen keurig gehandhaafd is (ik kan me herinneren dat de pauzes tussen de tracks op een geremasterde versie van Strange days opeens langer duurden, waardoor de flow een beetje uit dat album verdween).
        Ik heb de Earring nooit echt gevolgd, op een drietal platen uit het midden van de jaren 70 na, maar Moontan heb ik altijd een geweldige plaat gevonden. Ik draai hem nu weer uit jeugdsentiment, maar tegelijkertijd valt het me op hoe geweldig hij in elkaar zit, hoeveel zelfvertrouwen de band hier uitademt en hoe perfect de nummers zijn gearrangeerd. En nu ik er met "verse" oren naar luister is het vooral grappig om te horen hoeveel "geluidjes" er eigenlijk totaal eigen zijn aan deze plaat. Dat klinkt oneerbiedig, maar ik bedoel dat het totaalgeluid van dit album diverse (combinaties van) instrumenten bevat die ik eigenlijk zelden of nooit bij andere platen heb gehoord en die ik ook alleen maar met Moontan associeer. De "sirene" vlak voordat het refrein van Candy's going bad begint en die "strontvlieg"-synthesizer op het einde daarvan, het unisono klinken van de gitaar en de sax vanaf 5:41 in Are you receiving me, de herkenbare hoge stem van George Kooymans achter het eerste refrein van Radar love, die twee synth-loopjes die Vanila queen openen en die na het eerste refrein weer ijskoud terugkeren – het zijn allemaal gewoon instrumenten die je zó in de winkel kunt kopen (of stembanden die je in je keel hebt zitten), maar op dit album klinken ze zó uniek dat ze echt aan déze nummers en aan déze plaat vastgeklonken zitten. (En dan heb ik het nog niet eens over die heerlijke harde bas van Rinus Gerritsen gehad – mooi dat hij bij het laatste refrein van Vanilla queen feitelijk de solo's krijgt.)
        Raar trouwens dat op bovenstaande hoes de gele neonletters van de titel zijn vervangen door een doorsnee-lettertype. (Op mijn CD-hoes is de gele titel gewoon naar boven gehaald en boven de naam van de band geplaatst.)

Voor de volledigheid: die Red Bullet-uitgave IS een remaster. De eerste CD-versie werd op Polydor uitgebracht en deze volgde later. Wel degelijk geremasterd, maar hij klinkt minder goed dan de oorspronkelijke Polydor-CD. Tenminste als ik moet afgaan op de dubbel-cd The Collection, die zowel deze plaat als Wall of dolls op het Polydor-label bevat.

Bovendien is het artwork op die Red Bullet-uitgave van vreselijk slechte kwaliteit. Het lijkt wel een Xerox-kopietje. Dat moet ooit anders geweest zijn, want ik heb ook vroege Red Bullet-CD's van de Earring waar het drukwerk er heel wat beter uitziet.

Daarnaast liet RB natuurlijk een geweldige kans liggen door op die afzonderlijke CD's geen enkele bonustrack toe te voegen (gek genoeg alleen op Keeper of the flame, als ik me goed herinner. maar misschien stonden die twee extra nummers ook al op de originele CD). De Earring heeft zoveel B-kantjes opgenomen die het niet verder dan de achterkant van een single geschopt hebben dat je dat op zijn minst zou verwachten. Maar helaas...

Maar voor het overige heb je helemaal gelijk. Dit blijft voor mij de plaat der platen op Nederpopgebied, een plaat bovendien het ook internationaal uitstekend heeft gedaan. Je suggesties voor toevoegingen zijn een handreiking voor iemand van de platenfirma die een 'long overdue' deluxe editie wil gaan samenstellen. The song is over, de B-kant van Radar love, mag er dan ook meteen bij. Hopelijk komt het er nog eens van. Zou meer dan terecht zijn...