alt-J (∆) - This Is All Yours (2014)

Prima plaatje dit. Luistert lekker weg maar verveeld wel snel. Na een week af en toe beluisteren ben ik hem nu eigenlijk wel beu, had ook niet meer verwacht van deze band. Prima dus.

Gaap, dramatisch, komt niet op gang, ik stem maar niet...

ik vind het begin juist het sterkst, dan komt Every Other freckle, waarvan je zou kunnen zeggen dat je het een slecht nummer vind maar er zit zeker gang in.

Een gratis tip voor iedereen: Hier worden alle songteksten besproken en ontrafeld. Ontzettend interessant om te zien hoeveel verwijzingen naar politiek, literatuur, film en muziek er in deze teksten verborgen zitten. alt-J's teksten zijn pure poëzie. Verdiep je in deze teksten, want dat is het meer dan waard.

De tekst die me op mij de grootste indruk heeft gemaakt is die van Nara.

Bedankt voor de gratis tip stoepkrijt. Leuke site waar ik waarschijnlijk heel veel songteksten nader zal bestuderen.

Dat alt-J veel verwijst naar literatuur, film etc was mij al bekend. Je zou het ook pretentieus kunnen noemen. Ik houd er wel van, als het maar niet te ver gezocht is.

Wat betreft de lyrics van Nara; erg mooi inderdaad. Ik heb toevallig vorige week La Vie D`Adèle (Blue Is the Warmest Color) gezien en moest bij het lezen van de teksten meteen aan de film denken. Grappig dat het inderdaad een verwijzing is naar die film. De film is trouwens een enorme aanrader!

Ik wil niet zeggen dat ik teleurgesteld was na een paar luisterbeurten, maar ik vond deze nieuwe alt-j behoorlijk tegenvallen. Nu, vele luisterbeurten verder, begint het me steeds meer in te pakken. Een ouderwetse groeiplaat dus. Had het in het begin het geniale 'An Awesome Wave' niet eens in zicht, langzamerhand begint het toch echt in de buurt te komen. Wellicht binnenkort er-op-en-er-over, om in wielertermen te spreken.

De intro vind ik misschien wel het allervetste van de cd. En vooral tekenend voor deze band. Zoveel muzikale inventiviteit in 4 en een halve minuut. Lekker wars ook van andere 'mainstream' bands, wat alt-j toch (onbedoeld?) is geworden.

Ik stem nog niet, maar dit gaan zeker 4 en misschien wel 4,5 sterren worden.

[quote]Booyo schreef:
Ik wil niet zeggen dat ik teleurgesteld was na een paar luisterbeurten, maar ik vond deze nieuwe alt-j behoorlijk tegenvallen. Nu, vele luisterbeurten verder, begint het me steeds meer in te pakken. Een ouderwetse groeiplaat dus.

=> Volledig mee eens, het is een album dat je met geduld te lijf moet gaan. In het begin vond ik de folky nummers boring as f*ck, maar langzaam aan ontdek je dat er eigenlijk prachtige melodieën onderschuilen.

ik keek enorm uit naar dit album maar het is de grootste tegenvaller van het jaar tot nu toe. Wat op an awesome wave nog spontaan klonk, klinkt hier te bedacht. Echt goeie liedjes heb ik ook niet kunnen ontdekken, erg teleurstellend

Klinkt goed. Te weinig echt geluisterd om echt te oordelen. Vind de nummers los van elkaar kwa style wel erg veel van elkaar verschillen

@ stoepkrijt: was op zoek naar lyrics (a-z had alleen de drie eerder gereleasde songs) en stuitte ook op die site. En daar waar ik een oud Engelse lading aan The Gospel of John Hurt dacht te horen, geheel in de stijl van Nara en Choice Kingdom, bleek het een hommage aan een iconische Alien- scene te zijn, briljant.

Groeien doettie nog steeds overigens, het hele album, maar dat ene nummer skip ik nog steeds, boedirritant

ai ai ai

ontgoochelende plaat van een op basis van het uitstekende debuut blijkbaar overschatte band.

alt-j zonder de onderhuidse pop-melodieën is blijkbaar een uiterst enerverende en, dare I say it?, saaie band.

het klinkt zoals hierboven al gezegd te doordacht en geforceerd. mij lijkt het een kwestie van een groep jonge wolven die verder willen springen dan hun stok lang is. een groep pseudo-intellectuelen die denken dat over experimentele muziek moet worden nagedacht, terwijl de meeste muziek uit de experimentele scene juist heel spontaan tot stand komt. of een groep die bang is om door de door hen zo geliefde intellectuele muziekliefhebber afgedaan te worden als een pop-bandje en net daardoor volledig tussen twee stoelen valt: niet interessant genoeg als experiment, en te weinig melodie voor een pop-plaat.

neen, hier had ik duizend keer meer van verwacht. een spijtige ontgoocheling.

Blijven luisteren zou ik zeggen! Ik vond het in het begin ook maar saai maar ben intussen helemaal om.
Echt een zeer verslavende plaat en ik vind nu zo ongeveer ieder nummer wel iets hebben. Favorieten blijven John Hurt, Bloodfloot pt II, nara en Every other freckle.

Ook bonustrack Lovely Day is zeker het vermelden waard, fantastisch nummer.

Geweldige site, hier kan ik me wel een paar uurtjes vermaken

Ik weet nog niet zo goed wat ik van dit album vind. Ik merk dat ik halverwege de neiging krijg naar Bloodflood pt. II te skippen (mijn favoriet!) om vervolgens weer bij Nara te beginnen.

Die teksten zijn juist erg matig man. Een gemiddelde rapper heeft meer diepgang en slimme verwijzingen in zijn lyrics. Pure poezie is het absoluut niet, want het mist vrijwel alle klassieke elementen van poezie. Daarnaast slaat het de helft van de tijd echt nergens op hoor.
Voorbeeldje:



Dit vind ik nou niet bedoeld diep. Het mogen misschien verwijzingen zijn naar Wu-Tang Clan en Blue is the warmest color, maar het is nu gewoon wartaal en doet mij het meeste denken aan teksten van Blof. Maar het is een vooruitgang ten opzichte van het vorige album, dat was al helemaal een drama. Disclaimer: Teksten boeien me amper iets, zeker bij dit soort sfeervolle rustgevende albums die het van flow en klanken moet hebben.

Bedankt voor de link! Erg interessant om de verhalen achter deze nummers te kunnen lezen, want ik vond de teksten van Alt-J altijd moeilijk te begrijpen. Het verhaal achter Nara is inderdaad fantastisch uitgewerkt in de tekst, knap gedaan!

Geweldig nummer inderdaad! Op de cd-versie zit dat nummer na Leaving Nara geplakt als hidden-track, met 10 minuten stilte tussen Leaving Nara en Lovely Day. Dat is wel een beetje jammer.

Pitchfork is niet erg postitief
Alt-J: This Is All Yours | Album Reviews | Pitchfork

Maarja dat waren ze ook niet over An Awesome Wave..

De laatste twee minuten van Bloodflood zijn echt huiveringwekkend mooi. De samenhang en de triomfantelijke blazers werken naar een grootse climax toe. Dit vind ik zonder twijfel het mooiste stukje van dit album.

De gelaagdheid die hun debuut zo kenmerkte is op This Is All Yours minder aanwezig. Sommige nummers hebben dat wel (Intro, Nara, Every Other Freckle, Left Hand Free), andere nummers zijn een stuk kaler en leunen meer op de gecrëeerde sfeer (Hunger of the Pine, John Hurt). Beide soorten nummers bevallen me wel.
Choice Kingdom en Pusher zijn me echter veel te kaal en daar lijkt iedere vorm van sfeer te ontbreken. Ik kan niet anders zeggen dan dat dit saaie nummers zijn. Zonde, want alt-J heeft zoveel meer in hun mars. Warm Foothills vind ik dan weer wel een geslaagd experiment, met een hoop losse woorden gezongen door andere artiesten (o.a. Lianne La Havas en Conor Oberst).

Zoals gezegd: de meeste nummers bevallen me wel en die bevallen me dan ook meteen erg goed. De paar mindere nummers kan ik ze vergeven, al durf ik het daardoor niet aan om 4,5 sterren te geven. Daarvoor is het album niet consistent genoeg.

Zitten een aantal fantastische nummers tussen (Nara, Every Other Freckle, The Gospel of John Hurt) - maar Garden of England, Pusher, Choice Kingdom, daar kan ik dan helemaal niks mee. Zo gaat het eigenlijk over het hele album, en soms wordt 't me ronduit saai.

Maar de uitschieters zijn er zeker, ik maak er dan maar een 3,5* van. Geen tweede An Awesome Wave, helaas (waar ik zelfs de interludes tof vond en op repeat draaide ) - maar goed, dat had ik ook niet verwacht.

Warm Foothills heeft duidelijk een melodie-lijntje geleend bij Loney Dears I Was only going out (2009) Loney Dear - I Was Only Going Out [OFFICIAL MUSIC VIDEO] - YouTube Fijn nummer hoor!

"The song is about a homosexual man wanting to marry. It was written around the time of the Russian Winter Olympics in the beginning of 2014."

Wat een mysterie:

"I've discovered a man like no other man
I've found a love to love like no other can
....
Marry a man like no other".

Ben blij dat de band de betekenis hiervan 'ontrafeld' heeft.

Triest zeg, om (i) veilig in te haken op een 100% uitgemolken en politiek correct onderwerp (kijk eens hoe OK we zijn!), en (ii) je fans te willen uitleggen waar je sowieso-al-100%-doorzichtige teksten over gaan (kijk ons eens intelligent en deep zijn), blijkbaar met het idee dat hun luisteraars niet in staat zouden zijn om e.a. zelf uit te vogelen).

Ik vind het verschrikkelijke hipstermuziek, de irritante stem van de zangert en alle interessantdoenerij eromheen onderschrijven dat dat ook de bedoeling is. Zelfs hun bandnaam, die verwijst naar iets van Apple, heeft 'hipster' written all over it. Op zich best knap om nog irritantere muziek te maken dan hun voorbeeld: de laatste CD van Radiohead. Driewerf bah.

korreltje zout dus

Ik ben de laatste om te beweren dat alt-J met het schrijven van een nummer als Nara een revolutie gaat ontketenen op het gebied van homo-emancipatie, maar zeggen dat zo'n onderwerp uitgemolken is vind ik vrij ver gaan. Van alle grote bands zonder een bandlid dat overduidelijk homo is is alt-J toch wel de enige in de afgelopen tijd die het onderwerp homoseksualiteit in één van hun nummers verwerkt, en dan ook nog op een "normale" manier. Toegegeven, alt-J maakt geen muziek die testosteronmeters doet overlopen, maar ze zijn wel één van de bekendere bands die er nu rondlopen en bovendien die zou je ze niet meteen associëren met "pro-homo"; als zo'n band zich op zo'n manier uit, kan dat voor veel voor jonge homo's die zich niet direct willen associëren met de roze-string-met-pauwenveren-homomovement toch wel een steuntje in de rug zijn. Was het voor mij ook. Daarnaast zorgt het dus, juist vanwege het feit dat alt-J geen activistenband is, voor dialoog in een deel van hun fanbase, want echt niet iedereen die alt-J luistert komt uit een net zo homovriendelijk land als Nederland.

Je tweede punt, dat het nutteloos en dom is om hun eigen teksten nog eens te analyseren voor hun fans, is ook niet helemaal geldig: die geanalyseerde tekst waar stoepkrijt naar linkt is niet door henzelf opgezet, maar door fans, die blijkbaar niet geheel onterecht de behoefte hadden om de losse regels van het nummer nog eens uit te pluizen (want natuurlijk valt de gehele strekking van het nummer wel te raden).

Het is gewoon een liefdesliedje, dat qua tekst naar mijn mening de emoties die er bij zo'n ontdekking (verliefd worden op iemand van hetzelfde geslacht) erg treffend weet uit te beelden: met die half euforische, half gepijnigde sfeer is het toch wel één van de betere nummers op het album vind ik.

Als ze zelf geen homo zijn, hoe oprecht is het dan om een homo-liefdesliedje te schrijven? Onderschrijft dat dan niet juist mijn punt, namelijk dat e.a. een tikje nep is? Het feit dat ze het lied geschreven hebben naar aanleiding van de Russische Olympischge Spelen (toen er veel gedoe was over Rusland's anti-gay wetten) maakt het er niet geloofwaardiger op. Het komt op mij opportunistisch over.

En nee, in een hipstermilieu is openlijk voor homo-emancipatie zijn totaal niet meer edgy. Smalltown Boy (Bronski Beat) is dit jaar alweer 30 jaar oud. Brokeback Mountain is bijna 10 jaar oud. Macklemore rapte vorig jaar pro-gay. Bijna de hele westerse wereld heeft eerder dit jaar kritiek gehad op Putin en de Ugandeese overheid over hun anti-gay wetten, van Obama en Stephen Colbert tot allerhande journalisten, sporters en comedians. Het zou hooguit progressief zijn als Alt-J een stel gangsterrappers waren geweest, of een Christian rockband.

Dus je moet homo zijn om achter homorechten te staan en er dus een nummer over te schrijven? Muziek is voor een erg belangrijk deel het uiten van je emoties en of je daar nou je eigen persoon voor gebruikt of die van iemand anders, als je je punt kan maken slaag je erin. Ik verlang ook niet van mijn favoriete liefdesliedjes dat de zanger op het moment van schrijven tot over zijn oren verliefd was.

En natuurlijk leven wij niet in een samenleving waarin homo's voor hun leven moeten vrezen als ze uit de kast komen, maar onderbuikgevoelens (de welbekende "als hij maar niet aan mij komt"-gedachte bijvoorbeeld) zijn er nog wel degelijk bij een niet te negeren deel van de samenleving en ook die "hipsters" waar jij het over hebt (als ik zo in mijn omgeving rondkijk heeft alt-J allang geen hipsterpubliek meer) kunnen dat soort gedachten hebben.

Trouwens, zelfs als het in onze samenleving helemaal goed zit, het grootste punt dat alt-J maakt in Nara: "Gonna marry a man like no other" is nog vrij vaak een onmogelijk gegeven - ook in de westerse wereld. Voor luisteraars uit die landen is het dus helemaal geen overbodige boodschap (en nee, ook in die landen bestaat het alt-Jpubliek echt niet alleen maar uit bomenknuffelende, homoliefhebbende hipstertjes) en moet je nagaan hoe relevant zo'n boodschap dan is voor luisteraars uit landen waar het er nog minder aan toegaat (Rusland bijvoorbeeld ja).

Terugkomend over de "edgyness" van een nummer over dit onderwerp: het gaat er niet over of het edgy is (een nummer over homo-acceptatie schrijven om edgy te zijn, dat is pas verwerpelijk), het gaat erom dat alt-J het met Nara over een probleem dat nog niet opgelost is heeft. Er zijn ongetwijfeld nog vele anti-racismenummers geschreven vóór A Change Is Gonna Come, maar dat maakt het onderwerp van het nummer niet minder serieus te nemen.

Niet zo verdraaien, want ik heb niets in die richting gezegd. Mijn eerste punt ging over de onoprechte en opportunistische aard van Alt-J's tekst. Mijn tweede punt sloeg op je claim dat het zeldzaam is dat niet-gay bands zich pro-homo uiten. Dat is gewoon onzin. In feite is zelfs zo normaal dat het hier gelukkig niet eens meer opvalt. Voorbeeld Madonna. In de Country wereld, die toch relatief veel conservatieve aanhang heeft, is het allang bon ton om je pro-gay uit te spreken. Zelfs in de rapwereld begint het tij te keren, zie Macklemore. Dat is pas een frontsoldaat.



Mee eens. Maar zingen over emoties die je niet eens kunt hebben is nou niet echt oprecht, en in de context die Alt-J zelf aangaf riekt het gewoon naar opportunisme. Plotselinge wereldwijde ophef over Rusland's anti-gay wetgeving ... Alt-J komt op het idee om een pro-gay liedje te schrijven. Lief ja, oprecht nee.

Tja, als jij zoiets neerzet, dan maak ik er uit op dat jij vindt dat je geen oprechte liedjes over homoseksualiteit kan schrijven als je niet homo bent. Vind ik dus een vrij krom standpunt, want waar kan je de grens trekken? Als de zanger van alt-J een broer blijkt te hebben die homo is, is het dan wel oprecht? En wat nou als hij over een tijdje zelf uit de kast komt? De boodschap van het nummer is dan toch precies hetzelfde? Overigens kan Joe Newman prima zingen over deze emotie, ook omdat hij hem gewoon kan hebben: verliefdheid is een vrij universeel begrip volgens mij. Natuurlijk is het verhaal achter deze emotie (op wie hij verliefd is) anders bij hem dan bij de persoon uit wiens oogpunt hij zingt, maar voor zolang hij er mee bezig is dat andere mensen erom vervolgd worden, waarom zou het dan onoprecht zijn? Als niet-slachtoffer mag je je prima inleven in slachtoffers en dat geldt ook voor in de muziek.

Het feit dat Green Day en Macklemore (allebei een andere doelgroep dan alt-J overigens) het ook doen verandert niets aan mijn punt: het is pas uitgemolken als het probleem afgelopen is, of, als je wil, er echt wekelijks een nieuw liedje over wordt geschreven. En dat laatste valt echt heel erg mee.

Ik heb nog nooit iemand horen zingen over bijvoorbeeld de problemen van albino's in Afrika, waaronder het compleet ontbreken van zonnebrandcreme. Het is een bekend probleem, maar niemand zingt erover, volgens mij ook Alt-J niet (maar wellicht zit dat in een diepere laag op een van de nummers op dit album). Ik ga nog maar eens verder luisteren. Dit album werkt als een zere kies, je wilt er niet aanzitten maar toch lukt het niet om eraf te blijven.

God daar gaan we weer. Wat een armoedige argumentatie is dat toch, om alles wat met enige zorg en aandacht gemaakt is maar meteen af te doen als 'hipstermuziek'. Ontzettend puberaal is dat. En ook in die discussie over de tekst van Nara overschreeuw je je behoorlijk. Maar dat laat ik verder met een gerust hart aan Roeland over, die is er verstandig genoeg voor. Lees zijn tekst nog eens na voordat je het nog erger maakt, zou ik zeggen.
Mooie song trouwens, Nara. Hipster of niet.

Wat doen sommige mensen hier weer ontzettend moeilijk. Gewoon de nummertjes in een playlist gooien die je bevallen de rest voorgoed verwijderen van je schijf. Daarna weer snel naar de über-geniale albums luisteren. Zoveel komen er niet uit per jaar. Tuurlijk mag je je mening geven. Graag zelfs. Maar met zuurgraad die sommigen hier vertonen vraag ik me af welke muziek zij luisteren. Ik ben oprecht geïnteresseerd, want het moet klassen beter zijn.

Tot zover mijn "parabolisme".....

Alt-J zit hiermee in hetzelfde vaarwater als Coldplay jaren geleden zat. De eerste 2 albums klonken wel aardig fris en was hiermede voer voor mensen die popmuziek met een twist konden waarderen. Destijds veel aandacht....veel liefhebbers, maar minstens zoveel tegenstanders. Hetzelfde geldt voor diverse andere voormalige indie-bands op deze site. Alsof het voer voor een anti-stem is voor sommige mensen wanneer iets meer dan 100 stemmen krijgt. Die fase zijn we nu toch wel voorbij in een tijd waarbij er dagelijks tientallen zeer interessante albums uitkomen....?

Ik dacht dat ik een semi-grijze zure hipster was, maar vrees dat ik dat zelfs niet ben. Good for me