Queen - Live at the Rainbow '74 (2014)

Freddie was gay. En volgens mij compleet zichzelf op het podium...Juist verdomd goed van de man ! Wat is daar verkeerd aan ?

Hij was ook bi en hij was eigenlijk alles. Een soort kameleon in de trant van David Bowie zoals later zou blijken. Unieke persoonlijkheid, vooral in die tijd. Die daardoor dan ook behoorlijk opviel.

Dat staat gewoon los van elkaar. Dat is mijn probleem. Flamboyant gedrag en goed showmanship als gay bestempelen, vind ik gewoon nogal kortzichtig.

Toch zijn er dan wel vaak indrukken die je niet snel opzij kunt wuiven natuurlijk. Iedereen had er wel zo zijn gedachten over en die zouden later dan ook bevestigd worden. Waar mij het om gaat is wat er op de plaat werd gezet in ieder geval. Dan vond ik David Bowie toch heel wat minder te pruimen. De rockbranie van Freddie sprak me heel wat meer aan. En ook dat blijft.

Freddie (en Queen) inspireert mij tot visuele aspecten binnen de muziek. En ook al vind Rolling Stones geen leuke band, ook Mick Jagger inspireert mij.

Maar ik vind dat gedrag op een podium helemaal te gek. Maar ik vind dat elke frontman dat zou moeten kunnen. Ook een heteroseksueel. En dat stoort me. Want je wordt dan toch snel als gay weggezet. Terwijl gay juist geen waardeoordeel is, en het toch zo wordt gebruikt.

Ik snap best dat het hier op de site niet als iets negatiefs wordt gezien. Maar de rest van de maatschappij doet er toch moeilijk over. Dat stoort me gewoon.
Noem Freddie excentriek, flamboyant, een entertainer etc., maar zijn seksuele voorkeur staat los van zijn podiumkunsten.

Blijkbaar is MuMe niet de rest van de maatschappij en wordt Fred juist serieus en voor vol genomen. Dus wat dat betreft hoef je er hier geen punt van te maken. Maar neem de waardering hier juist positief op !

Als ik naar Fred op het podium kijk is hij er afwisselend in. Zelfs een periode dat hij zo met The Village People het YMCA kon meezingen. Stukje leer en snor.. Pure uiting, maar dat liet hij snel los.

Ik zie hier - In the Rainbow - een zeer sterke persoonlijkheid als hij performt. Bij zijn gesprekjes met het publiek is hij - zoals al eerder door Bikkel2 vermeld - onzeker. Maar verder absoluut een bi-man (dank je Blue Bird). En ik vind het juist zeer horen bij een man die 'zijn' band Queen durft te noemen...

De enige die ik ooit sexueel moeilijk zie doen op een podium zijn wat oververhitte zangeresjes zoals Madonna, Miley Cyrus, Brittney Spears enzo.. Aandacht ? Commercieel ? Vrouw bevrijdend ?

Ach, weer eens deze plaat opzetten... Gewoon luisteren en genieten, daar gaat het toch om ?

Daar gaat het absoluut om. En ik prijs deze site en haar users om hun wijd-denkendheid. Maar het zat me dwars.

Iemand schreeft iets in de trant van: "het gaye druipt er vanaf". Zoiets. Nu ja, zand erover.

Ik heb de plaat op de iPod vandaag, dus ik zet 'm ook maar weer op.

Nou ja, ik zie wel Big Spender in de tracklijst staan......

En Ik schop de piekup ook weer eens aan... die is nu toch al naar z'n grootje.

Ja Big Spender..... Freddie was een enorme fan van Liza Minelli...

Ozric, ik begrijp je punt wel. Waarom moet Freddie's seksualiteit benoemd worden in combinatie met zijn muziek? Het heeft er werkelijk niets mee te maken.

Ik bewonder zijn authenticiteit en orginaliteit. Hij durfde anders te zijn, hij durfde zich anders te kleden, hij durfde anders te componeren en het visuele te introduceren voor moderne popmuziek. Tot dan was het not done om met het publiek te communiceren, Freddie heeft er voor gezorgd dat hij een voorbeeld voor velen werd.

Ik erger me er ook om dat zijn seksualiteit steeds benoemd moet worden. Ik zie hem als een groot componist, grootse zanger, fantastische pianist, een kunstenaar pur sang die wist hoe hij met een publiek om moest gaan. Hij heeft er voor gezorgd dat intelligente popmuziek commercieel kon zijn. Hij liet zien dat kwaliteit en commercie wel samen kunnen. Een ongelofelijk bescheiden man, introvert en gevoelig. Zo zie ik Freddie Mercury, na alles wat ik over hem gelezen, gehoord en gezien heb.

Ik ben het er mee eens. Freddie was uiteindelijk de beste frontman ter wereld (ongeacht je smaak.)
Natuurlijk had hij zijn maniertjes, maar dat hoorde bij hem.
In 1974 viel het wellicht allemaal wat minder op ook. De glamrock beweging met Bowie en Bolan voorop in het begin, was vooral ook iets van opvallen. Mannen gingen zich vrouwelijker presenteren met make up en de hele toestand die er toen bij hoorde. Zelfs Jagger ging overstag.
Het had net zo goed een act van Freddie kunnen zijn. Ik was te jong om mij daar toen mee bezig te houden.
Het heeft mij nooit geschokt of iets dergelijks.

Freddie staat bij mij in herinnering als een heel groot artiest. En daar gaat het om.

Deze is ook wel leuk trouwens. Hoe glam wil je het hebben. En dit is muzikaal eigenlijk een soort voorloper van de Punk.

NEW YORK DOLLS - Jet Boy (1973 UK TV OGWT Performance) ~ HIGH QUALITY HQ ~ - YouTube

Thijs78, bedankt. Ik voelde me al zo'n zeur.

"Freddie durfde dit, Freddie durfde dat." Beetje overdreven allemaal. Bikkel stelt heel terecht dat zulks gewoon bij de tijd hoorde. Flamboyant zijn was de shit. Mercury was een geboren performer. Natuurlijk heeft dat niets met geaardheden te maken.


..............................De aanwezigheid van Big Spender wel natuurlijk....

Ik las dat Freddie erg verlegen en timide was. Ik denk dat die Bowie/Bolan vergelijking wel stand houdt. De tijd was er om lekker zo te doen. En godzijdank. Want zo is Freddie wel uitgegroeid tot één van de beste frontmannen die ik ken.

Ik denk ook wel dat Freddie heeft afgekeken van Robert Plant en Roger Daltrey.

Freddie was een flamboyante persoonlijkheid, met meerdere gezichten. Van stoere rocker, via glam-performer naar een haast klassieke pianist (om maar eens wat te noemen) en inderdaad verlegen mens. Dat flamboyante zie je wel degelijk vaker bij artiesten met een bi-sexuele geaardheid, Bowie is al genoemd. Het verbaasde ook niemand dat uitgerekend Freddie helaas, helaas aids had gekregen. Het hoorde wat mij betreft allemaal bij elkaar, het had invloed op elkaar, zo WAS de beste man: een geweldige en bijzondere artiest, mens en performer, om het op z'n Freddie's te zeggen: 'my darlings'.

Freddie was een erkend Jimi Hendrix fan toen hij bij Queen kwam.
Maar zijn interesses gingen veel verder. Dat hoor je ook duidelijk terug in zijn nummers die meestal wel een theatraal tintje hebben.
Klassiek, vaudeville, musical, hardrock. Het lijkt allemaal samen te komen.
En dan vooral tot A Day At The Races. Tot die periode is hij de meest creatieve van het stel.
En laten we zijn passie voor ballet niet vergeten.
De mallot die hij droeg in 1976 t/m 1978 met de bekende poses, is kenmerkend.

Freddie mixte van alles samen. De basis was rock, maar een goed luisterend oor zal opmerken dat het veel verder ging.
Hij was wat dat betreft ook volkomen uniek.

Mwoah, ook een combinatie met de andere leden, vind ik.. Die mogen ook hun credits hebben voor deze band. Ik vind het een beetje te ver gaan om (ook voor A Day At The Races) zoveel bij Freddie te leggen.. Daar doe je echt de rest mee te kort..

En Fred kon ook behoorlijk, imho, fout uit de hoek komen. Zet maar eens Mr. Bad Guy op... (Alhoewel er natuurlijk absoluut liefhebbers van zijn....).

Dat gehele Queen kon vreselijk uit de hoek komen. A Night At The Opera zwalkt van vreselijke nikserigheid naar ultieme gaafheid. Waarbij het laatste ernstig in de minderheid is. Om over die The Miracle-ellende nog maar te zwijgen. Die eigenschappen schrijf ik evenmin toe aan seksuele voorkeuren.
Op deze plaat niet zoveel last van trouwens.

Tuurlijk zijn de andere leden belangrijk geweest. Niet alleen qua sound maar ook in composorische zin.
Ik vind alleen wel dat Mercury met zijn veelzijdige kijk op muziek de band artistiek in den beginne de band naar een hoger level trok.

Hij is in de 80's ( en dat heb ik meerdere keren aangegeven) een stuk minder origineel. Mr. Bad Guy is een draak. Gladde niemendallerigheid met een vette knipoog naar Eurodisco.
Hij was het toen echt kwijt.

Kun je dat specificeren? ANATO wordt doorgaans als een meesterwerk gezien maar jij ziet het anders?

Eens met Bikkel2, de jaren 80 zijn artistiek gezien de mindere jaren van Freddie Mercury, hoewel het Barcelona project een van zijn hoogtepunten is. Hot Space, The Works (op It's A Hard Life en Keep Passing The Open Windows na), A Kind Of Magic (Princes of the Universe gaat nog) en The Miracle zijn allemaal zwak qua Freddie composities.

ANATO? Is dat iets met vliegtuigen en schietgeweren enzo?

Hmm, ok, jammer dat je de afkorting ANATO niet begrijpt nadat je 7 minuten eerder zelf A Night At The Opera aanhaalde.
Maar goed, kun je specificeren waarom je A Night At The Opera voor het grootste gedeelte niet goed vind?

Anatosaurus - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Dinorock dus.

Ik vind ook niet alles op Night at the Opera even sterk. Vooral Prophet's Song, Bohemian Rhapsody en God Save the Queen, Love of My Life, Good Company maken dat ik die plaat niet graag opzet.

Gelukkig hebben we wel 39, Dead on Two Legs, Best Friend en In Love with My Car.

Dat zijn dan ook wel de meest stukgedraaide nummers natuurlijk.... dan krijg je dat vanzelf. Als je ze nu voor het eerst zou horen waren ze weer top denk ik.

Verrassend Ozric. Ik luister graag naar de hele plaat. Good Company is wel de song die het laatste bij me 'viel', dus dat snap ik wel.

Ik luister ANATO altijd van begin tot eind Los werken die nummertjes ook niet. Al word ik tijdens The Prophet's Song meestal wat ongedurig... Maar het hoort hier natuurlijk te gaan over de live-cd!

Ik begrijp de afkorting wel maar niet dat jullie dat ook echt gebruiken bij het album zelf heb ik uitgelegd wat ik ervan vind en daar hoort die discussie mi ( mijns inziens) ook thuis.

Ik zat deze vandaag weer te luisteren. En ik ben bang dat ik toch ook Great King Rat echt nogal rommelig vind. Ook Son & Daughter duurt mij te lang.

Father to Son en White Queen zijn magistraal, maar dat wist ik al, van diverse bootlegs.

Ogre Battle en Fairy Teller's Master Stroke zijn leuk gedaan, maar ik heb het gevoel dat het clavecimbel-spel niet echt door een piano vervangen kan worden. Maar kan me voorstellen dat de band niet eentje op voorraad heeft. Dus toch wel leuk gedaan.

De rock'n'roll medley is nooit favoriet bij mij geweest. En ook het bkantje See What a Fool I've Been is niet echt een favoriet van mij.

Nu cd 2 maar weer eens opzetten. Die vind ik stukken strakker en rustiger.