Queen - Live at the Rainbow '74 (2014)

Zat ik me ook te bedenken. Live Killers kennen we nu wel (niet om daar denigrerend over te doen). Dit lijkt me een goede elpee over ook die (rockende/proggende) periode en ik verwacht een overwhelming productie.
De recensies (hopelijk ook over de geluidskwaliteit, 180gr interesseert me niet zo) zullen straks wel los barsten, sinds vandaag is ie overal te koop.

Dat is zo'n beetje het understatement van de afgelopen 40 jaar!

Het is niet eerlijk. Ik heb de box besteld bij de officiële website, maar kreeg vandaag een mail dat die vandaag pas verzonden wordt. Nu moet ik nog waarschijnlijk nog vier dagen wachten op dit moois, maar 'I want it all and I want it now'.

Oei. Dat is niet netjes 'van Queen' zeg. Bestel je als trouwe fan keurig op tijd om op de officiele releasedatum dit felbegeerd album 'als eerste' te kunnen luisteren en dan doodleuk een mededeling dat het nog dagen duurt. Pff. Een minder trouwe fan kan het gewoon vandaag of maandag of dinsdag in de winkel kopen en heeft het dan eerder. Ben je mooi klaar mee.

Sinds donderdag ligt deze al in de winkel... Ik weet niet of het nog goedkoper is via de website.

Beluister hem nu op Spotify.

Genieten, scheuren, Monument, eerbetoon, tijdsdocument, excelleren.

Mercury - Taylor - Deacon - May op hun best.

Wat me zeker wel opvalt zijn de andere tempo's van bepaalde nummers. Minder commerciële aanpak (wat daarna natuurlijk concertknallers werden in hun live carrière), heerlijke andere benaderingen. Allemaal logisch natuurlijk.

Tevens is de stem van Mercury meer naturel, natuurlijk ook jonger. Maar we blijven 'Lovely Darlings'

Bepaalde stukken wel duidelijk met een 'Treatment 2014' !

Nog vaak luisteren, in de auto, op de fiets, in de huiskamer.. Hard en veel ! Dit ga ik nog veel op me laten inwerken, zeker nog niet alles goed gehoord, maar dat is het zeker wel triple waard.

Freddy zou gisteren 68 geworden zijn ! En wat een Fantastisch Kado krijgen we ! Happy Birthday Freddy !

' God Save This Queen ! '

Uit de tijd dat hard/prog en glamrock hoogtij viert is dit geen knieval naar de commercie?
Wat ik ervan gelezen heb deden de mannen er alles aan om in de charts terecht te komen. Dat je (en ik) dit prefereert boven de 80's stijl, oke

Zijn er al mensen die dit album als fysiek stuk vinyl (schijf) thuis hebben en door de luidsprekers hebben laten knallen?
En?

Nou ik kan mij natuurlijk vergissen maar Queen is hier in een fase waar zij vooral uniek wilden zijn. Nog niet zo heel erg bezig met het scoren van hits, maar met de vorm.
Ga maar na. Killer Queen was in deze periode de eerste single die eindelijk wat deed.
De band maakte het zich nog niet zo makkelijk met al die verschillende stijlen.
Ik vind overigens dat ze tijdens dit concert de nadruk nog erg leggen op episch materiaal in combinatie met heavy rock.
Bring Back That Leroy Brown wijkt af omdat het een vaudeville achtig liedje is.
Leuk voor de afwisseling.
Maar Queen klinkt hier vooral nog in de lijn van Queen II. Mysterieus en episch.

Natuurlijk wilden ze groot worden, maar hier zijn ze vooral nog op ontdekkingsreis.
In commercieel opzicht nog niet heel opvallend.
Dat kwam wat mij betreft na Bo Rap. Toen kregen ze pas echt in de gaten dat er ondanks de complexiteit van veel van hun songs een grotere markt open lag.

Leve de koningin !

Ah zo, toen ze commercieel nog niet zo heel succesvol waren. Dan heb ik het verkeerd begrepen

Holy fuck wat een onwaarschijnlijke sound plus performance.

Zo kan ik het mij helemaal niet herinneren van de VHS... als dit (redelijk) ongedubt is is het auditief een van de beste opgenomen live-performances. Wat een live-show!

Het is natuurlijk gewoon een gegeven dat er flink gefrommeld is aan de opnames. Ze gaan je echt niet een album voorleggen met de live kwaliteiten van Queen toen. Zowel als live band als opname.

Ik hoor, op dit album,Taylor soms zo perfect uithalen op een manier die hij niet eens vocaal uitwrong op Queen I, II als SHA.

Toen ik ze live zag (pocherdepoch) in Leiden was ik gewoon al blij dat ik 'ze zag', dat ik kon meezingen en dat er een geweldige bak herrie/muziek op me werd afgevuurd.

Als ze in 1974 zo perfect zouden hebben geklonken was de gehele band allang in het Hiernamaals opgenomen ipv Fred alleen..

Pfff bizar gaaf zeg! Ben nu pas bij Ogre Battle, maar gewoon hard en strak en nog belangrijker veel langere solo's en verlengde nummers!
Nu besef ik me pas hoe weinig de nummers van de eerste twee albums live werden gespeeld.

Er staat een foutje in de track list, het is Great King Rat en niet Great Rat King.
Één van de (vele) hoogtepunten van uit optreden uit maart 1974.

Ik begrijp je reactie maar dit is toch wel echt de band zoals hij in die tijd klonk. Ik kan niet garanderen dat er niet een enkel gitaarfoutje of drumroffeltje uit is gedubt maar deze stemmen klonken in der tijd zo live. Ik heb beide shows vergeleken met ouder materiaal (dat wil zeggen een bootleg van de maart-show en de VHS van de november-show) en ze spelen exact hetzelfde.

Je twijfel snap ik echter volkomen; de kwaliteit, met name van het hoog van de koortjes (maar ook Mercury's vocalen) is onmetelijk veel beter op de nieuwe CD (en vooral de blu-ray). Daarbij komt dat de koortjes harder (en anders) zijn gemixt dan op de eerdere opnames.

Daarbij komt dat het al met al toch ook wel echt een heel bijzondere performance is die zeker door het nieuwe niveau van deze release extra opvalt. Ik ben in ieder geval weggeblazen. Ik heb beide shows vroeger meermaals afgespeeld maar had vandaag het gevoel bij de blu-ray alsof ik voor het eerst een jaren '70 show van Queen zag. Waanzinnig.

Kreeg hem vanmiddag met de post binnen, maar ben er nog niet aan begonnen. Ik wil er echt even goed voor gaan zitten, zonder dat mijn vrouw thuis is (ze heeft een hekel aan QUeen ), zodat ik ongestoord kan luisteren.

Bedankt voor je reactie en het begrip ! Ik heb zelf nooit de beide Bootlegs / VHS banden bekeken en kan op basis daarvan niet vergelijken. Ik heb wel de Bootleg Geisha Boys. Deze is dan wel uit 1976, maar daar hoor je behoorlijk goed de verschillen m.b.t de stemmen en koortjes.

Ik heb ook geen opmerkingen over de bas/gitaar/drums (alhoewel.. Mijn Hiernamaals opmerking...), maar ook dat klinkt soms wat gladder. En daar zou je per noot/aanslag/roffel kunnen discussiëren, maar dat vind ik zelf geneuzel !

Maar ik heb zelf geen moeite met dit album m.b.t. overdubs, perfectionering, bijschaven of andere studio techniekjes. Ik word ook net zoals jij, keer op keer, weggeblazen !!

Damn, die intro van Stone Cold Crazy... ' A 1 2 3 4, 1 2 3 4... ' en als dan Mercury zijn strot opentrekt met drums en gitaar- bas gedimde pluksnaren... Hell Yeah !!

Ook de contacten met het publiek van Mercury & May en hoe het publiek anders reageert dan in de jaren 80 (ik ken dit alleen met Japanse Gillende Meiden in het Nichidai Kodo te Tokyo...) vind ik verfrissend. Zo ken ik ze niet (ipv het bekende gechant bij bv een Love of My Life) en het is steeds maar luisteren en ontdekken..

Gaat mijn Eindlijst 2014 in !

Heb nu Liar opstaan.. PILUS ERECTUS !

Ik wacht op de download. Ik heb het geld echt nimmer nooit niet. Dus nog even wachten.

De download (itunes o.i.d.) kost toch ook geld

Nou, volgens mij staat de download al op Spotlite (gratuit et for Nothing).

Spotify kan je gratis downloaden (heb je wel wat reclame soms) en je kan een premium abbo nemen voor €10 per maand. Heb je bijna alles van iedereen (inclusief de Deluxe Versie van dit album).

Ik doe het op mijn eigen manier. En spotify is niet mijn manier.
Ik heb een i-podje.

Het was goed bedoeld..

We lezen het wel als je hem binnen hebt ! Veel plezier dan ! Je recensies worden gewaardeerd !

Dat is dan ook een ontzettend slechte opname (van een misschien nog wel betere show dan Rainbow '74!). Ik kan het technisch niet uitleggen (ik weet niet wat voor apparatuur er is gebruikt bij de opname of waar het op bewaard is) maar ik heb vaker op bootlegs gehoord dat Mercury's stem rillerig klinkt of lijkt over te slaan. Ik denk dat het te maken heeft met hoe het materiaal bewaard is. Zo is er de Hyde Park '76 show waarbij de slecht bewaarde sound-board "rillerig" of ziekig klinkt terwijl de master opname van de publieksbootleg een kerngezonde Mercury laat horen. Wellicht heeft het ook iets van doen met wat VHS-materiaal met haar audio doet.

Eeuwig zonde natuurlijk, want zeker deze release toont aan dat er met het juiste poetswerk nog heel veel moois van Queen op ons te wachten ligt.

Tot op heden was Led Zeppelin's "How the west was won" mijn favoriete live album. Nu is "Live at the Rainbow" van Queen mijn nieuwe favoriete live album. Totaal van mijn sokken geblazen... De briljante momenten zijn eenvoudigweg niet te tellen... Op alle niveaus top: songs, performance, geluidskwaliteit,...

Ik heb een dubbelaar gedownload ( 2 concerten op verschillende data de en 17 nummers de andere 24 nummers). Ik ga ze heerlijk met de koptelefoon op beluisteren. Ben zeer benieuwd hoe e.e.a. LIVE klinkt ( was voorheen nooit zo'n fan van Queen live)

Uiteraard is dit een supergoede liveplaat (wel wat lawaaiig gemixd). De bootlegs had ik al jaren. De Queen uit die tijd die mij het meest aansprak is de Queen van White Queen, Keep Yourself Alive, Killer Queen etc. Dat is ook de reden waarom ik bootlegs ben gaan zoeken. Ik luister ze alleen nooit, omdat ik niet zo van die sound houdt, uit die tijd.

Ik zal er geen geheim van maken dat ik totaal niet houd van Led Zeppelin. En dat gevoel heb ik wel altijd gehad bij Queen live in de begintijd. De studioplaten hadden net even wat meer detail en rust. Tuurlijk maakte Queen ook gewoon heavy metal, maar er waren echt erg mooie en rustige songs in hun repertoire.

Op deze liveplaat wordt je al direct omver geblazen door de heavy metal van Father to Son, Ogre Battle en Father to Son. En dan begint de ellende eigenlijk al: de verplichte lange gitaarsolo. Brighton Rock was altijd al één van minst favoriete nummers geweest van Queen.

Naar mijn smaak, , begint het mooiste met White Queen (subliem) en de heavy metal van Great King Rat. Hier wordt ook alles uit de kast getrokken. Ook Keep Yourself Alive en Seas of Rhye worden met de snelheid en power van een vliegtuig op je afgevuurd.

Ik ga deze plaat wel vaak opzetten de komende tijd, want Queen is wel mijn favoriete band. En dit is een belangrijk document. Grappig om te horen, dat mensen uit de jaren 60 en 70 het geen probleem vonden dat een band zo hard en rommelig klonk. Queen laat hier horen dat ze nog moeten groeien en minder door elkaar heen moeten rammen (Taylor en May).

Groot pijnpunt die tijd, was gewoon dat harde gebeuk van Taylor. En May moet ook wel continu laten zien dat hij kan soleren. Dat gaat ten koste van de songs. Daarom vind ik studio-Queen zoveel aangenamer dan live-Queen.

Het is dan wel weer een typische jaren 70 liveplaat. En ik ben blij dat iedereen nu officieel kennis mag maken met de vroege live Queen.

Ik hoop ook snel op liveopnamen (opgepoetst) van rond 1976/1977, want dan zijn wat mij betreft op zijn best, en zijn die jam/bluesrock invloeden meer op de achtergrond.

Het lijkt ook wel, alsof ze expres alles rustigere nummers (op White Queen na) achterwege laten, en puur voor de heavy metal gaan.

Wat wel al heel duidelijk is, en waar de grootste kracht van Queen ligt, is de samenzang. En alhoewel die hier en daar ook erg rommelig is, is de zang nergens vals en dat is best knap.

Verwar je het woord rommelig niet met iets sneller en wat opgefokter? (zeker als band waren ze hier strakker dan tijdens bijvoorbeeld een The Works-tour). Ik begrijp dat de hard-rock sound (heavy metal lijkt me iets meer voor een band als Black Sabbath bestemd) en Led Zeppelin-achtige invloeden ietwat rauw binnenkomen (dat was een jaar later met Bohemian Rhapsody en A Night at the Opera al stukken minder) maar ik vond ze juist opvallend strak spelen...

Wat betreft je opmerking rondom de jaren '76/'77 ben ik het trouwens volledig eens. Ik zou heel graag een goede release zien (op dit niveau) van Houston '77. Qua setlist refereert het enorm veel naar de shows die we van Queen gewend zijn maar met nog die unieke kracht die ze in de jaren '70 hadden (en afwisselendere setlists dan de greatest hits-tours uit de jaren '80)

Ik vind het niet strak hoor. Met name Taylor is all over the place. May probeert ook in zijn eentje, al de gitaarpartijen van de studioplaten te doen, waardoor alles volgepropt wordt.

Ik hoor gewoon een harde bluesrockband. En heavy metal is volgens mij gewoon de term die je kan hangen aan songs als Ogre Battle en Great King Rat, denk ik hoor.

Het is in elk geval niet de popQueen die ik graag hoor. Teveel drumsolo's overal en teveel gitaargeweld.

Queen was live een stevige band. En ze konden hun studiowerk ook lang niet altijd waar maken op de buhne.
In deze periode is de samenzang nog erg sterk. Dat wordt later een stuk minder.
Taylor haalt zijn hoge partijen dan nog wel maar klinkt het erg krasserig en hees.
Ik ben erg benieuwd naar dit opgepoetste concert. Ik had 'm gisteren willen kopen, maar een zware verkoudheid hield mij daarvan tegen.
Maar ik vind de band in topvorm. Ik heb het concert meerdere malen gezien en dit is wel de Queen die ik uiteindelijk omarm.
Duidelijk nog op ontdekkingsreis, maar daarom ook enorm gretig.