Queen - Live at the Rainbow '74 (2014)

Gretig is een waarde die er zeker aan op hang.

Ik denk wel dat ik als zo'n bandje als Queen mag managen, ik superblij zou zijn, maar ze wel veel minder wilde laten brullen en knallen zoals hier. Want soms gaat het echt nergens over. Het gaat hier en daar alle kanten op.

Positieve uitzondering zijn White Queen en Father to Son. Die zijn live supersterk, en de arrangementen verschillen erg van de studio-versie.

Op cd 2 probeert Queen voor het eerst de medley uit. En ik moet zeggen dat dat dan weer de Queen is, die ik graag hoor. Erg strak en met oog en oor voor elkaar.

Grappig, alles wat Ozric minder vindt aan deze live opnamen, vind ik juist geweldig.
Die rafels en het, met name op de eerste CD, volledig los gaan vind ik prachtig en dat vind ik juist jammer dat dat later minder werd.
De gitaarsolo van Brian duurt op deze CD's nog geen 3 minuten, dat is later alleen maar meer geworden. Dat is dan wel weer leuker.

Ik ben ook meer een pop/rock liefhebber dan een jam/rock liefhebber. Ik heb een hoop 70's liveplaten hooggewaardeerd (Allmans, Lynyrd Skynyrd, Frampton etc.) maar ik vind het allemaal gewoon een beetje too much.

Het is ook wat, om iets te luisteren wat 40 jaar terug helemaal hot was, en nu nauwelijks meer. Ik doud trouwens prima van gitaarsolo's, maar het liefst binnen een song, en niet als losstaand trucje.
Daarom vind ik Brighton Rock ook geen leuke song.

Brighton Rock is imo perfect, maar wel zoals het oorspronkelijk is bedoeld.
Queen speelt het hier nog naar mijn zin.

Later worden het ego momentjes voor May en Taylor ( Live killers uitvoering)
En dat is jammer want het haalt de hele vaart uit de song.
Misschien om Freddie even een pauze te gunnen.

Weer later wordt het gewoon een spotlight voor May. Die delen van het nummer in een ellenlange solo verwerkte.

Maar als bandnummer en dan gewoon de versie van Sheer Heart Attack, een heerlijke Queenrocker.

Met (nog maar) 17 stemmen staat de waardering van dit album op maar liefst 4,67 sterren.
Ongehoord.

Uitstekend live-album, zeer mooi geluid (zeker de Maart-show). De video (op blu-ray) moet ik nog zien.

Hoogtepunten: Ogre Battle, White Queen (met name de Maart-show), Flick of the Wrist en Stone Cold Crazy.

buizen dat viel mij ook al op! Als "oude" Queen liefhebber is deze cd inmiddels besteld, ik ben razend benieuwd en heb hoge verwachtingen van deze plaat.

Ja, hier ook. Vrijdag bezoek ik waarschijnlijk mijn vaste platenzaak en op de terugweg naar huis hoop ik dan het vinylexemplaar in bezit te hebben. Min of meer "blind" gekocht, op basis van wat hierboven allemaal aan lyrische reacties valt te lezen. Het zal me benieuwen.
Zal die man nog even bellen om het album even achteruit te leggen.
Het is toch wel leverbaar op vinyl? Dat vind ik wel passen bij dit album.

Op zich wel logisch toch? De early adapters ( snelle kopers) zijn vooral de fans van de band en dus de eerste stemmers. Aangezien dit ook nog eens een release uit de 70's is waar binnen de "queenfamilie" al jaren om gesmeekt wordt ( houston 77, Londen Earls court 77, Hyde park 76, Killerstour 79 of deze optredens in Rainbow) ipv Magic/ Budapest, lijkt het hoge cijfer mij wel verklaarbaar. Het verbaast mij geenszins
Volgens velen uit diezelfde familie het betere werk uit een periode die qua live materieel te weinig aan bod is gekomen. Voeg de uitstekende produktie erbij en voila, het hoge cijfer is binnen

Ben zelf een zeer groot Queenliefhebber en haal hem deze week op. En zal me niks verbazen als ik 'bij voorbaat' al snel tot een hoog cijfer zou komen. De VHS band die ik van het optreden heb ( Box of flix dacht ik) liet al een geweldig optreden zien en horen.

Ik heb deze plaat nu meerdere malen via Spotify gehoord en ik ben zeer positief. Queen is hier nog een echte hardrock-band en daar hou ik wel van. De 80's Queen heeft zeker ook haar charme (greatest hits 2 heb ik begin jaren 90 zeer veel geluisterd), maar ik geef toch de voorkeur aan de 70's Queen.
Persoonlijk vind ik de hoeveelheid gitaarsolo's hier enorm meevallen. Voor mij staan de meeste in dienst van het nummer en verzandt het nauwelijks in oeverloos gefreak. Nu moet ik erbij zeggen dat ik geen uitgesproken Queen-fan ben. Veel jaren 70 albums van de band begin ik nu pas echt te ontdekken, dus een vergelijking met de studioversies kan ik niet altijd goed maken. Maar wat ik hier hoor vind ik erg goed en strak klinken. Ik ben dus erg blij met deze plaat!

Ik vind de band van rond 1974 toch wezenlijk verschillen van die rond 1977/1979.

Dit is inderdaad een flinke dosis hardrock/heavy metal wat je voor je kiezen krijgt, maar nauwelijks vergelijkbaar met de Queen zoals op de studioplaten. Er is op White Queen na, nauwelijks ruimte voor rust en schoonheid. Het is puur beuken, hier.

Op de 2e cd staat wel een mooie medley en ook een erg gave versie van Flick of the Wrist.

En op beide cd's is Father to Son erg mooi uitgevoerd. Maar ik moet wel zeggen dat ik Ogre Battle en Son and Daughter nu wel genoeg heb gehoord....

Ozric. Je kent ongetwijfeld Queen live in 1979. In vergelijking met hoe Queen toen te keer ging, is dit gestructueert en ook best met nuance gemusiceerd.

Ik vind Queen at the Beeb veel leuker. Ik ben gewoon niet zo gek op die Led Zeppelinrock, vind de '76 en '77 tours veel leuker.

Fairy King, Some One One Day, Funny How Love Is en nog veel meer songs hebben hun weg nooit in de liveset gevonden.

Maar nu lijk ik net een hater, terwijl ik een toch wel gemiddeld goede score aan de plaat ophang. Met mijn bootlegs-collectie, had ik ook niets anders van hun set verwacht, maar toch had ik meer rust en piano gewild.

Ik vind het juist hier zeer perfect gespeeld. Dit is, imo, geen beuken, maar beheersing van wat ze ook op Queen I, II en SHA spelen.

Wat ze later deden, ook in 1979 was juist meer beuken. Echte Grote Zalen Nummers.

Speelde zelf ook in een band en op podiums gestaan, maar zo'n beheersing wat op LATR wordt gespeeld is zo moeilijk.

Ik vind dit behoorlijk overdonderend hoor. Zoals ik al zei: alsof je naar Led Zeppelin luistert.
Het is allemaal wel supergoed, maar ik mis toch de rustpuntjes.

Son and Daughter duurt 10 minuten, Liar 8 minuten etc. Doe mij dan maar de medley met Killer Queen en March of the Black Queen.

En over het gestructureerde. De tempo's gaan wel echt alle kanten op hoor. Zet er een click naast, en je merkt dat er flink versneld en ook vertraagd wordt.

Dat zou ik dan in de nieuwe versie eens moeten horen ( tempo's)
Taylor zingt natuurlijk veel coirtjes.
Ik ben zelf ook drummer en zing veel coirtjes.
Ik moet ook enorm opletten dat ik niet vertraag. Wat heus wel eens gebeurt.
Op mijn gehoor klinkt Taylor redelijk strak, maar hij is erg van het dichtdrummen. Veel fills. Kan zijn dat het daardoor ook wat minder strak klinkt.

Volgens mij kwam de clicktrack pas eind jaren 80 op. Of zit ik er naast ?

Edit: kunnen we verder over neuzelen natuurlijk, maar daar zullen ze toen ook niet over geneuzeld hebben. Soms een kwestie van de drummer. En ik denk (weet eigenlijk wel zeker) dat er hier een gruwelijk mooi en groot enthousiasme achter zat. En dat hoor je bij elke noot !

Ik ben zelf ook drummer en zing ook de nodige tweede en derde stemmetjes mee. Maar wel alles netjes met clicktrack, en drumfills, die dienen het nummer, ze moeten niets en niemand in de weg zitten. Maar dat is mijn mening. Ik drum als een computer, soms.

Een clicktrack is een handig hulpmiddel. Maar ik gebruik het voornamelijk bij opnemen in de studio. Live vind ik eigenlijk wel dat er ook een soort van spontaniteit moet zijn. Drummen als een computer lijkt me niets. Musiceren en dan voornamelijk live, moet vooral een mensending zijn.
Afhankelijk ook wat voor soort muziek je speelt natuurlijk. Maar bij ons draait het om het geheel. Goede afspraken, oogcontact. En als het fout gaat het proberen op te lossen. Goed luisteren in ieder geval.

Het enthousiasme en de gretigheid hoor ik zeker.
Ik vind het ook niet storend rommelig, maar wel gewoon rommelig.
Elk bandlid kreeg heel veel ruimte om te knallen. De tijd was er ook naar. Lekker nummers van 10 minuten spelen, die maar 1 riff hebben. Gewoon doen.

Maar het is toch 40 jaar later, en het merendeel van de muziek die ik luister, heeft dat aspect niet meer. Daarom valt het me gewoon zo op.

Less is More, is in elk geval niet een dingetje, wat Queen hier aanhing.

Brian May heeft zich al meermaals uitgesproken tegen het gebruik van clicktracks en ik ben het volkomen met hem eens. Ik wil mensen muziek horen maken. Wat ik niet wil, is een band waarvan het "goede" samenspel van de leden komt doordat zij met een clicktrack samenspelen.

Beide shows van deze release zijn ontzettend goed met enorm strak spel. Wat mij betreft, is de band hier super - maar dan ook werkelijk - super tight. Het geluid dat ze samen maken, is bovendien ook nog eens ontzettend mooi.

De "March" show is zelfs vanaf heden mijn favoriete concert opname. Er werd voor de show blijkbaar getwijfeld aan Queen's kunnen: zouden ze de Rainbow wel kunnen veroveren? Twijfel nooit aan Queen want voor je het weet krijg je een "Bohemian Rhapsody", "Live Aid" of nu de Rainbow op je bord... Eenvoudigweg een briljante rock 'n roll band!

Had Mozart ook ! Genialiteit, ws..

Fijn dat je er van geniet !

Afgezien van de nu al meerdere keren besproken zang, gitaar en drums neem ik ook diep mijn petje af voor hoe Deacon hier staat te bassen (en nee, ik ben een zanger, soms bas ik).

Die jongen legt een basis neer waar de anderen op kunnen excelleren. En diep dat hij gaat... Één van de beste ooit !!

Het hoorde ook bij het tijdsbeeld inderdaad.
De nummers van Queen werden geleidelijker bondiger en korter en werden de concerten vooral ingericht op hits en publieksfavorieten. Maar Queen bleef een stevige band en dat had ook wel voordelen.
Draakjes als Break Free en A Kind Of Magic kregen live daardoor meer ballen en waren de uitvoeringingen op zijn minst beter dan de originelen.

Maar laten we maar blij zijn met dit document. De band nog zo pril maar met een spirit waar je u tegen zegt.

Ik zeg: We want more from the 70's !!

En inderdaad meneer. Deacon was een topper.
Heerlijke baslijntjes legt hij hier al neer.

Toch nog een tegenvallertje, ik dacht dat de volledige versie van "The March of the Black Queen" erop zou staan maar duurt hierop slechs 1,5 minuut.
Ik vraag het album wel aan die politiek incorrecte goedheiligman.

Dat had je kunnen verwachten. Queen heeft dat nummer nooit in zijn geheel gespeeld.

Klopt. Was onderdeel van een medley.

SUPER!!!!!!!!!!!!!!! Zoals ik Queen graag hoor. Prima geluid, prima nummers. Queen zonder synths en commerciële flutnummers

@Neal , dat kan dan haast niet meer misgaan voor mij, ik ben ook meer een Queenfan van de eerste 5/6 albums. De CD's zijn binnen, maar heb voorlopig geen tijd om er serieus naar te luisteren. Maar dat komt goed!

Foto's backstage Live At The Rainbow concert.

Backstage pictures

kijk hier reikhalzend naar uit, en hopelijk trekken ze de lijn door en krijgen we de komende jaren nog 40 anniversary edities van hun legendarische seventies optredens
dan denk ik spontaan aan Earls court of houston 1977