Tool - 10,000 Days (2006)

waarom?

een pindaatje dat ergens klem zit is toch niet meteen zielig?

Okay Joy, nu moet je me eens uitleggen waar jij je pinda's ergens steekt!

gezien de belabberde zang van maynard, ergens tussen luchtpijp en adamsappel

nee maar kan me goed voorstellen dat hij de pest erin had, das toch wel een beetje zielig?

ja da wel,en ik vergeef hem alles sinds ie niet meer in dat bandje speelt uit die andere link

Hé als ik me niet vergis staat veertien miljoen en vierhonderdduizend seconden nu al 2 maand op 1 in de rotatielijst! (yeeeeey!)

http://www.youtube.com/watch?v=RzjRyHL_Mm4&search=maynard%20james%20keenan
Rage Against The Machine - Featuring Maynard

http://www.youtube.com/watch?v=Gn93_QxL7NM&search=maynard%20james%20keenan
Maynard als dronken kerstman

http://www.youtube.com/watch?v=XAvrKMYi7P8&search=maynard%20james%20keenan
Tool - LAMC

http://www.youtube.com/watch?v=pvJObTXB1gY&search=maynard%20james%20keenan
Maynard in Bikini Bandits

http://www.youtube.com/watch?v=9-8hzibMpY0&search=maynard%20james%20keenan
Maynard in Sleeping Dogs Lie

http://www.youtube.com/watch?v=qUfGMG_dYCw&search=maynard%20james%20keenan
Meer bikini Bandits

das een ding dat zeker is ja.... phew!!

wel grappig die links, maar mijn adoratie gaat niet zo ver dat ik maynards persoonlijke optredens 'en publiek ' en andere uitstapjes me echt boeien

http://www.youtube.com/watch?v=9-8hzibMpY0&search=maynard%20james%20keenan

met langharige drummer van audioslave/ratm toch?

quote - he's a goddamn trip, thats what maynard keenan is

funny

Ok, ik heb sinds midden april denk ik elke dag eens naar 10.000 days geluisterd, ik ken elk nummer goed vanbuiten zodat het nu wel tijd is om mijn gedacht over dit album te zeggen. Dit kan je volgens mij pas doen bij een tool-album als je het pas genoeg hebt gehoord.
Toen ik het album pas had, luisterde ik er alleen naar met koptelefoon in men bed toen ik ging slapen, hierdoor haalde ik meestal het einde van het album nooit, was in slaap gevallen… Dit was om zo de nummers goed te leren kennen, eens ik ze dan wat beter kende heb ik nooit meer het album in 1 keer uitgeluisterd. Gewoon elke dag naar 1 of meer nummers geluisterd.


Vicarious:
Hun eerste single, direct al goed raak, goeie keuze voor als eerste single, maynards teksten zijn hier anders, meer directer en minder abstract in vergelijking met het ander werk van tool.
Het middenstuk (rond 3.30) was wel verassend, en was meer vernieuwend terwijl de rest van het nummer meer in de lijn lag met hun vorig album. Meer Op het einde breekt het nummer pas helemaal open. Dit nummer beviel me al van de eerste luisterbeurt.
Weet iemand wat die stemmen rond de vijfde minuut van het nummer zijn?

Jambi:
Bij jambi had ik meer tijd nodig, de nadruk ligt hier vooral op de maat en het ritme. Het is prachtig hoe de verschillende instumenten en ritmes toch nog mooi samen klinken in die ingewikkelde structuren van de maat en het ritme.
Het hoogtepunt van het nummer voor mij is de overgang rond 3.56, na constant moeilijke, tegengestelde, onverwachte ritmes en maatsoorten te spelen slaan ze met een prachitge overgang over naar 4/4, die de maatsoort (waar dat 99 percent van alle nummers uit bestaan) dan echt goed laat doorkomen en je doet beseffen hoe de voorgaande ingewikkeldheid deze maatsoort en riff versterkt.
Het riffje lijkt trouwens verdacht veel op het middenstuk in het nummer dark chest of wonder van nightwish (once).
De outro begint net zoals nog andere nummers op dit album met een gitaarrif waarna de rest invalt met een ander soort ritme om dan te eindigen, als je met koptelefoon luistert hoor je trouwens maynards stem mooi uitvaden op het einde.

Wings for Marie (Part 1):
iets dat ik niet echt van tool verwacht had maar dat me wel erg aansprak, ze mogen gerust meer van die nummers maken van mij.
Ik vind part 1 wel redelijk overbodig omdat part 2 er nogal redelijk op trekt en in dezelfde sfeer blijft, misschien hadden ze er beter 1 nummer van gemaakt in plaats van 2 aparte delen. Daar niet naar gekeken heeft dit nummer mij mooi verrast.

10,000 Days (Wings Part 2):
Dit nummer heb ik tot nu toe het meeste gedraaid van het hele album, het spreekt me enorm aan, De duo zang is op sommige momenten echt prachtig (zingt maynard trouwens de 2 partijen??), en de opbouw van het nummer is fenomenaal mooi tot het toppunt (=het riffje van in part 1). Echt een mooi nummer. Vind het wel redelijk overbodig om dezelfde outro als in part 1 te spelen, na het hardere stuk verzwakt het nummer dan ook naarmate het einde nadert.

The Pot:
Dit is dan weer heel iets anders dan de vorige 2 nummers, maar ook anders dan we normaal van tool gewoon zijn.
de zang intro is voor mij zeker geslaagd, het is alsof er iemand anders aan de zang staat als je dit vergelijkt met het vorige nummer… Ook dit nummer breekt pas open na een tijdje. Ik vind de gitaar in dit nummer wat minder dan in andere nummers, behalve dan in het middenstuk, dat is prachtig.

Lipan Conjuring:
wat dit hier op staat te doen weet ik niet, ik vind er niets aan en vond dat ze toch iets originelers konden bedenken. Die tussennummers op de vorige albums waren dan toch wel beter…

Lost Keys (Blame Hofmann):
Dit is wel mooi voor een paar keer naar te luisteren maar vanaf dan begin ik het te skippen, dit nummer staat volgens mij volledig in teken van de intro van rosseta stoned, die daar volledig breekt met het zweverige van dit nummer, in dat opzicht is dit nummer geslaagd.
Weet ook niet goed wat er met dit nummer gezegd wil worden, en wie is hofmann??

Rosetta Stoned:
Dit nummer heeft het langst geduurd om echt tot me door te dringen, vooral door zen complexe structuur.
De intro is alleszins al prachtig. Er wordt veel met maynards zang “geexperimenteerd “ met effecten en andere in dit nummer. De ene keer al wat beter geslaagd dan de andere keer.
In dit nummer worden ook linken gelecht met hun vorig album, het geklap van in the grudge en het “synthisisergeluid” van in reflection keert hier onder andere terug.
Het stuk van 3.15 tot 5.15 vind ik minder, vooral maynards zang vind ik hier niet goed, het past niet echt bij het riffje.
Het hoogtepunt voor mij is de overgang op 7.05 (prachtige overgang met de bas en percussie) en de overgang 9.40 (je denkt dat het nummer wel lang genoeg heeft geduurd en dat ze hier stoppen maar in plaats daarvan begint maynard te schreeuwen zoals hij dat zo goed kan).
De outro begint weer met een gitaarrifje waarna de rest invalt in een ander ritme en dan plots eindigt.

Intension:
geen slecht nummer maar het boeit niet zo echt, geef mij maar dan nummers als 10.000 days. Die electronische percussie in het midden doet me wat aan kid A van radiohead denken en vind ik wel niet slecht gevonden.

Right in Two:
Dit nummer begint een beetje in dezelfde sfeer als het vorig nummer maar slaat dan al snel over. Het middenstuk van het nummer met de percussie is prachtig, de drum in het harder gedeelte laat dan zien dat we nog altijd met tool te maken hebben, wat een power zit er in dat stuk.

Viginti Tres:
nja, wat kun je hier over zeggen, waarschijnlijk zit er hier iets achter ofzo maar net zoals bij Lipan Conjuring vind ik dit tussenstuk zwakker dan die van de vorige albums, skippertje.

Net zoals alle andere tool albums duurde het een tijdje eer de muziek echt tot me doordrong, maar erna word het alleen maar beter.
Op dit album ligt meer de nadruk op ritme en maat in vergelijking met hun vorige albums.
tool heeft ook wat vernieuwende dingen gedaan maar zeker niet teveel dat het iets anders is geworden, je hoort nog altijd het typische tool-geluid.
De zang, de drum en de bas zijn (weer) fenomenaal op dit album zoals op hun vorige (wat een muzikanten toch), de gitaar daarentegen is niet slecht maar het kon beter volgens mij, tijdens de solo’s probeert de gitarist iets origineler uit de hoek te komen maar hij mocht daarbij wel wat meer noten spelen.
Of het beter is dan het vorige album, hmm nee, maar de lat lag enorm hoog en tool is erin geslaagd een prachtig album af te leveren, ik ben tevreden
Jammergenoeg moet ik ze missen op werchter… exames…

Oh ja 5* trouwens

De stemmen in Vicarious zijn deze van Noam Chomsky: libertarisch socialist-anarchist en gelauwerd auteur (en ja - een criticaster van de Amerikaanse politiek).

Ik vind de harde climax op't einde van 'Wings For Marie' helemaal niet overbodig. Het is het absolute summum. In Part 2 word je voortdurend gefascineerd door de zang en het harde deel volgt dan als ultiem orgasme (in de fig. betekenis dan).

Part 1 vind ik ook goed omdat het net zo kort is. Toen ik dit de eerste keer hoorde, vond ik het zo kort en ik wilde er meer van horen. Logisch dan toch dat Part 2 erop verder bouwt, niet? Geniaal als je't mij vraagt...

Hofmann is de bezieler van de LSD-drug, geloof ik. Vandaar ook Rosetta 'stoned'.

bedankt voor de info, nu ben ik een nog wijzer mens...

Ik ben het zeker met je eens over dat "orgasme" (zoals blijkt uit mijn bericht hieronder) maar het stuk na het orgasme (dat hetzelfde is als in part 1) vond ik gewoon overbodig, 2 maal hetzelfde...
en ja, stel dat part 1 nooit had bestaan, dan was part 2 toch ook al voldoende geweest en was er geen geen nood een een eerste deel, naast misschien de intro brengt part 1 niet al teveel toegevoegde waarde.
toch is het een prachtig nummer

"I woud go along with you on that, but..." :

Dat harde stuk is te kort om op zich te bestaan in het lied. Door het te laten terugkeren in Part 2 wordt het een motief als het ware.
Wanneer Part 1 afgelopen is, kijk ik al uit naar Part 2: de gesofisticeerde opbouw (je moet eens goed luisteren op welk moment de bas invalt - ik mis me altijd) dat uitmondt in het harde deel.
Dit is de bedoeling denk ik ook.

meestal hé bij 2 delen

"I tend to agree with you on that"

wat ik niet begrijp is dat ook hier de rol van adam jones weer wordt onderschat, althans, ik heb al vaak gelezen dat men hem middelmatig vind

ik begrijp dat niet

verwacht van jones geen egotripperij, geen spetterende soloos die zijn ego strelen , geen kijk eens wat ik allemaal kan op mijn gitaar gedrag

jones weet wanneer er iets wel of niet gespeeld moet worden en hoe, ik vind hem daarom juist wel goed

'echte 'soloos passen helemaal niet bij de muziek die tool maakt,ieder instrument vult de ander aan tot een vorm die geen toevoeging meer nodig heeft, kompleet is

wat ik erg goed aan jones vind is zijn gebruik van ogenschijnlijk eenvoudige akkoorden en riffs, die vaak van een zodanige eenvoud zijn dat je denkt, hoe komtie er op, je zou willen dat je het zelf had bedacht omdat het zo voor de hand ligt,en het toch erg goed en origineel klinkt

het hoeft niet altijd ingewikkeld en experimenteel te zijn en dat weet jones

je zou hem kunnen betitelen als een functionele gitarist,hij vult zijn functie op eigen manier en niet over the top in, en dat past perfect bij de overige 3 bandleden

vergeet daarbij niet dat bij tool de nadruk nog altijd ligt bij de bass/drum relatie, in die relatie moet je nu eenmaal schikken, en dat doetie prima

Trouwens nog geen videoclip van Vicarious???

allemaal wel waar maar in vergelijking met bijvoorbeeld het vorige album vind ik de sologedeelten wat minder op dit album.
de sologedeelten bij het vorig album lateralus zijn toch wel anders dan hier. kijk maar naar de "solo"( het zijn niet echt solo's natuurlijk) in schism, reflection en lateralus. Op dit album probeert hij iets nieuws in zijn solo's (toch duidelijk merkbaar...), de nieuwe sound van zijn solo's staat mij wel aan maar de solo's zijn meer abstract en doelloos, het is alsof hij er niet echt over nagedacht en maar iets heeft geimproviseerd.

Ik heb niets tegen de gitaar anders hoor, dit ging alleen maar over de sologedeelten (er zijn er denk ik 3 of 4 op dit album) en dit minpuntje weegt niet op tegen andere geniale momenten van de gitaar.

Neen. En er is geen datum ofzo bevestigd... het kan dus nog een paar maand duren, als ze nog zo lang nodig hebben...

-ik hoop,dat een volgend album van tool,voortbordurend op die ontwikkeling, steeds meer op een soundscape zal gaan lijken


ik zou dat igg niet erg vinden

ik ben het wel met je eens dat sommige stukken wat rommeliger lijken , maar het stoort me niet

en, wat een dijk van een tekst bij perfecte muziek:

its time now , my time now,give me my,give me my wings

das toch weer kippevelmomentje met koptelefoon

Mijn stem qua kippenvel gaat toch naar 'Judith Marie unconditional one!'. Die "one" klinkt trouwens nog een halve minuut na, en gaat geleidelijk aan over in een soort metalig geluid zoals het einde van Eulogy.

dat ontdekken we in later stadium (of morgen)

kheb me rugzakje met bammetjes al klaar liggen

Mooie muziek weer hoor, maar wat duurt de opbouw van sommige nummers lang en waarom worden we wederom vergast op van die vage experimentele intermezzo's waar niemand wat aan heeft. Vijf jaar wachten op een 'nummer' als Virginti Tres is echt niet de moeite waard. Veredelde ruis, dat is het. Gelukkig is het grootste gedeelte van het album wel geslaagd.

dat weten en vinden we inmiddels allemaal

Bwah, Viginti Tres komt op het einde, dus echt skippen moet je niet doen. Gewoon effe op het vierkantje en dan op het driehoekje, en je zit weer goed voor 71 minuten.

Toch blijft Viginti Tres een mislukte versie van wat op Lateralus wel geslaagd is; Faaip De Oaid.

Ach die luister ik eigenlijk ook nauwelijks... maar ik ben akkoord: die is wel beter. Nog wat aardig gedrum op de achtergrond (waar ik dus naar luister).

zo, outtahere,op naar Tool

have fun mensen!!

gleichweis, uit je dak Joy!

nog net de laatste drie albums getaped op casette (!), zo kan ik mij in de auto nog wat opwarmen

Tool was cool!!!

Ik mocht er bij zijn vanavond!!!