Tool - 10,000 Days (2006)

Ik heb 10,000 Days van 4,5 naar 4,0 gedaan. Ik mis toch echt een rode draad die AEnima en vooral Lateralus toch duidelijk had. Bij AEnima de voortdurende strijd tussen haat en liefde wat zo sterk gecontrastreerd word in sommige nummers (Pushit ik maak een diepe buiging voor u) en bij lateralus het psychologische/wetenschappelijke/bovennatuurlijke, gewoon 'straight' voor mij, een rechte lijn, een perfecte compositie. Bij 10,000 Days heb ik toch het gevoel dat je bij de jamin staat, een beetje van dit, een beetje van dat. Ik zeg niet dat de nummers op het album slecht zijn, want dat zijn ze zeker niet, maar 'het geheel' is toch niet meer zoals AEnima/Lateralus.

Amen.

Hm...ik vind toch een duidelijke groei in de muziek terug van Opiate tot en met Aenima. Je kan dan inderdaad zeggen dat ze zo'n muziek nooit meer hebben gemaakt: ze zijn namelijk als band steeds verder gegroeid. Totdat ze met Lateralus kwamen, en die leek dan wel heel erg veel op Aenima maar dan minder sterk naar mijn smaak. En 10.000 Days idem dito. Dus je kan inderdaad wat dat betreft zeggen dat ze vanaf Aenima steeds dezelfde muziek zijn blijven maken, maar dan steeds minder goed en verrassend.

Zou ik alsnog om niet meteen al het kruit te verschieten als Tool leek beginnen bij Opiate/Undertow, dan snap je Aenima ook beter. Just my 2 cents...

Ja, daar heb je gelijk maar misschien zeg je dan: och dit is m'n ding niet en dan mis je toch misschien wel 2 of 3 fantastische albums.

Ik denk dat je Tool's albumverleden wat met dat van Nirvana kan vergelijken:

Bleach en Undertow zijn allebei sterke debuutalbums, die nog niet met de definitieve lineup (nirvana had andere drummer, tool andere bassist) gecomponeerd zijn, en die vooral laten uitschijnen wat later zou komen. Enkel hardcore fans van het genre vinden dit het beste album van de groep (en dan vooral de grunge-is-not-dead types in het geval van nirvana).

Aenima en Nevermind zijn de grote doorbraken, die veel prijzen in de wacht sleepten, en die door velen als het beste album van de groep wordt beschouwd. Ik vind ze beiden net wat minder dan

Lateralus en In Utero, die hoewel met dezelfde muzikanten en dezelfde akkoorden enzo zijn gemaakt, toch enorm verschillen. Bij nirvana lag het verschil eerder in productie, en in thematiek (in utero is véél cynischer, terwijl nevermind sarcasitisch was). Bij tool ligt het anders, Lateralus is eerder een soort verdere zoektocht en vondst van de eigenheid. Voor mij is het titelnummer van lateralus (met al zijn alchemistische verwijzingen en zinnen als I embrace the rhythm enzo) de stopzetting van de zoektocht. En dan komt met die laatste composititie een soort nieuwe weg die ze inslaan, richting oosterse invloeden enzo.

En daarom vinden vele mensen 10.000 Days wat minder, kijk maar naar het stemgemiddelde: na Lateralus had iedereen (neem ik aan) het gevoel van: wow nu gaan ze iets volledigs anders doen... en dan komen ze met dit gelijkaardig klinkend album af. Ik weet nog hoe MJK zelf zei dat het zwaarder ging zijn, maar daar merk je niet veel van. Ticks & Leeches blijft toch nog altijd een pak zwaarder dan Rosetta Stoned.

En hier houdt de vergelijking met nirvana natuurlijk op, omdat er een .22 (aj ik weet het kaliber niet zeker meer, ik begin te on-grungigen) kogel in cobain's hoofd een vierde album in de weg stond. Spijtig eigenlijk, maar dat is niets om hier te bespreken.


Dus Felix89: zou je bij nirvana met bleach, nevermind of in utero hebben willen beginnen? Leidt daaraan je Toolkeuze af. Gesteld dat je Nirvana kent. Wat waarschijnlijker is.

bedankt:
vooral door de vergelijking met nirvana --->heavy-fan
je hebt me zeer sterk geholpen.
ik denk dat ik met Aenima ga beginnen.
ga hem mij zo snel mogelijk kopen

Dan geloof ik dat het je wel zal aanstaan (weliswaar na enkele luisterbeurten, ik vond Aenima niet zo fantastisch in het begin), want intrinsiek is het wat hetzelfde: powerchords allom over een toch wel stevige ritmesectie.

Dan staat er mij nog veel moois te wachten , want 10000 days is mijn eerste tool plaat die ik heb gekocht en vind het echt een machtige plaat waarbij ik elke luisterbeurt wel nog iets nieuws ontdek. Kende tool eigenlijk alleen van een paar nummers (stinkfist, schism), maar 10000 days is dus eigenlijk mijn echte kennismaking met de band. Vooral onder de indruk van de geweldige drums. Denk dat ik nu maar eens aan Lateralus ga beginnen.

hmm als de vergelijking met nirvana opgaat vind ik het heel erg jammer dat nirvana er nooit aan toe is gekomen. Ik vind dit album echt briljant. vooral rossetta stoned, subliem en een heerlijk vage tekst. zelfs na maanden luisteren kan ik het niet laten om te blijven luisteren.

en als ze in november weer naar nederland komen, kan ik het zeker aanraden.

je kan mij nog meer vertellen, maar ik krijg na 398 keer draaien nog steeds kippevel op 9:40 van Rosetta Stoned

Ik draai 10,000 Days eigenlijk niet zo vaak meer. Binnenkort maar weer eens doen dan.

kook niet, nu en dan rosetta stoned en right in 2

ach, ik haal um toch wel met regelmaat van de plank om ff een nummertje te luisteren,om de conclusie te trekken dat het steengoed is

het is zoveel muziek dat af en toe een nummer erg goed werkt om te bevatten

Ik kook ook nooit.

Tool albums zijn gewoon loodzwaar. Het kost erg veel moeite om em in je cd-speler te doen, maar als ie er eenmaal in zit klinkt het altijd wel lekker.
Net als met een zware auto aanduwen. Het opgang krijgen is lastig, maar als er eenmaal beweging in zit is ie lastig af te stoppen.

10.000 days is tot nu toe toch de zwaarste

Waar moet ik beginnen...?

Das de vraag die ik mij stel sinds ik hier op 06 mei aangemeld heb.

Het Toolvirus heeft mij serieus te pakken, en ik wil deze brave gasten geen oneer aandoen met een lame recensie .

Ik geef het toe: ik was ook een van die zotten die om
middernacht stond aan te schuiven aan den Bilbo te Ghent. Om daarna te constateren dat het album aan mij
voorbij ging zonder te blijven plakken.

Maar... x aantal maand later kan ik gelukkig genoeg constateren dat dit ECHT een van de betere releases is
van dit jaar. Dit is weer zo'n typisch groei-album. Net zoals op Ænema komt de genialiteit van het album maar met mondjesmaat vrij. Daar waar ik in eerste instantie verbaasd/weggeblazen werd door tracks als H. , Jimmy & Pushit, zijn de sterkste tracks pas later in mijn hersenpan binnengesijpeld. Hiermee bedoel ik dan Forty Six & 2, Ænema & Third Eye.

Prachtige nummers dat er op dit album staan, het heeft geen naam, maar men moet er willen naar zoeken en luisteren. Eerst vallen uiteraard Vicarious en Jambi op, omdat deze in de lijn van het vorige album liggen. Dan kwam The Pot, wat moet je daar nu in gods naam van denken...? Wel, tegenwoordig zing ik het uit volle borst mee .

De rest van het album is dan weer een zoektocht, wat mij persoonlijk vooruit geholpen heeft, is een bezoekje aan de lyrics sectie op de 10.000 days site. Zonder deze hulp ging het album aan mij voorbij, nu ben ik aan het punt gekomen waar ik het album quasi volledig heb doorgrond.

Wat mij brengt tot de onmiskenbare hoogtepunten op dit album: Wings Pt 2 & Rosetta Stoned.

Wings Pt 2 is een supernummer waar ongelofelijke kippevelmomenten inzitten. 3:54 tot 4:52 is de aanloop, waarna het summum volgt van 5:11 tot 5:42 waar Maynard op een onnavolgbare wijze schreeuwt "give me my wings", met iets wat in de verte op Engels met een Duits accent doet denken. Tot aan het eind van het nummer zitten er nog veel prachtige stukken in, qua compositie & gevoel zit dit nummer helemaal perfect.

Rosetta Stoned is dan weer een ander verhaal, muzikaal was er al direct het gevoel dat het ijzersterk in elkaar zat.
Pas nadat ik de lyrics onder ogen kreeg, kon ik het nummer en de stemmings/gevoelenswisselingen erin pas ten volle begrijpen. Het laat je toe om in de huid te kruipen van deze arme gedesoriënteerde / verwarde / gedopeerde sukkelaar die zijn verhaal over zijn ontmoeting met "E motherfucking T" vertelt. De bizarre humor die in dit nummer steekt is van de bovenste plank,
zo zijn er deze bv. 2 passages:

Then he looked right through me.
With somniferous almond eyes.
Don't even know what that means.
But remember to write it down.
This is so real.
Like the time they floated away.
See, my heart is burning.
Cause this shit never happens to me.

en iets verder in het nummer:

Overwhelmed as one would be, placed in my position.
Such a heavy burden now to be, the one.
Born to bear and write you all the details of our ending.
To write it down for all the world to see.
But I forgot my pen.
Shit the bed again... typical.

U raadt het, Rosetta Stoned is mijn favoriet, vandaar dat ik ook mijn username op vrij subtiele wijze aan dit nummer heb ontleend .

Akkoord, de criticasters hebben gelijk dat dit album niet zo coherent is als Lateralus, maar deze heren blijven niet teren op hun vorige successen, en binden muzikaal niet in (lees: groep die steeds volwassener wordt, en de fans niet bedriegt door hun vorige successen te kopiëren).

Dat sommigen Maynard zijn zangpartijen teleurstellend vinden is onbegrijpelijk, Maynard laat als het ware verschillende personages en gevoelswisselingen aan bod laat komen in een soort van hoorspel. De genialiteit van het album overstijgt het alledaagse muziekcircus.

Ik zou nog veel verder kunnen uitweiden, maar ik ga dit bewust niet doen. Vooral goed luisteren is de boodschap!

PS. Tool was s-c-h-i-t-t-e-r-e-n-d op Werchter, ik kan niet wachten tot november (Please play "Rosetta Stoned"!)

Mooie recensie hoor, echt GOED neergezet.

Het begin van Rosetta Stoned viel me wel een beetje tegen live, de heer Keenan heeft namelijk een ernome lading effecten over z'n stem gegooid in de studio. Desalniettemin was de rest van het nummer geweldig en vooral Danny vond ik uitblinken.

Trouwens ik heb besloten om mijn stem op 4 te laten staan. Ik vergelijk dit album namelijk met de rest van het werk van Tool (AEnima/Lateralus in het bijzonder.) Als ik dit niet deed, maar het album gewoon vergeleek met een plaat van een andere band, dan had dit album een DIKKE VIJF. Ach, ik, toolfan.

dat live tegenvallen van rosetta vond ik met name in dusseldorf erg opvallen

mede omdat wings snoeihard begint, maar dat geluidsniveau valt echt helemaal weg als rosetta wordt ingezet, ik wijt het eerder aan de opbouw van het zaalgeluid dan aan wegvallen van effecten, want effcten worden op pordium nog steeds gebruikt en ik zie niet in waarom maynard dat zou weglaten

eum.. neen?

ach ik zit er weer langs te lulle,

lost keys uiteraard

Lost Keys is prachtig live, toen de eerste toon klonk kreeg ik direct kippenvel. Beter dan de intro van Rosetta Stoned live !

ben deze net aan het luisteren, nadat ik aenima(veels te laat) heb geluisterd ben ik toch wel nieuwsgierig naar tool, 10,000 days klinkt tot nu toe tenminste beter dan aenima(vind ik zelf), voor vicarious zou ik tenminste 5***** geven, maar eerst even afluisteren

Wat heeft The Pot toch een vette climax .

Berichten verplaatst naar Tool. Hou berichten over live-optredens graag centraal bij een artiest of in het live-topic aub.

ik heb 'm nu een paar keer geluisterd en ik ben tot de conclusie gekomen dat dit toch wel een heel goed album is, 4,5****

Om dan even voor EEN keer ongepolijst uit de hoek te komen: wat een KUT-muziek! Hoe eentonig wil je je sound hebben!? Onder dwang van mn collega-gitarist heb ik zowat al hun albums aangehoord en ik moet zeggen dat er werkelijk 0,0 processie in zit. Met zo'n gitarist moet er toch heel wat beters uit te slepen zijn dacht ik zo?? Maar ja....het zal wel aan mij liggen...

als er maar "processie" zit in je taalgebruik

Nou! Doe een voorstel!



En of!

Ik doel dan vooral op die eentonige accoorden. Luister bijv. maar naar "the pot" en volgens mij snapt iedereen wel wat ik bedoel.

wtf...processie

Bedoel je dat ze op bedevaart naar Lourdes moeten gaan, ik kan even niet volgen

The Pot is dan wel één van de meer toegankelijke nummers, maar omdat een lied met eentonige akkoorden te noemen vind ik toch wel misplaatst, hoor.
Wat die gitaristen uit hun pollen schudden is echt wel geniaal en ik snap je redenering verre van.

Tja, dan had je door moeten studeren...