Wire - 154 (1979)

Sterker nog... Ik heb m (ook ) al voorbereid, maar ben nooit om 12 uur online... Maar wel zo'n beetje het beste in dat segment naar mijn bescheiden mening

Lees ik 't goed?
154 als godbetert Album van de Dag? Wat een flauwekul en wat een schaamteloze heiligschennis!
Album van de DAG???!!!!
Een schandelijke diskwalificatie van zo'n tijdloos, onovertroffen meesterwerk. Beetje ingeklemd zitten tussen jaarlijks 364 andere - schraap - Albums van de Dag! Schandalig! 154 zou ELKE dag Album van de Dag moeten zijn, met telkens een andere 'goede tweede' hooguit.

(de typisch Hollandse lulligheid van zo'n kreet ook, Album van de Dag! - aaarggh!! Als ik bandlid van Wire was, zou ik me de volle 24 uur schamen het Album van de Dag te hebben afgeleverd!)

ik zie dat je de term "Album van de Dag" nogal letterlijk opneemt.

Moest je soms te lang wachten bij de AH of had je je bonuspas niet bij je, zodat je niet van het 2-voor-1 voordeel gebruik kon maken?

Bezoek het genoemde topic, oriënteer je, maak je kenbaar en weet waar je het over hebt - or else find a missing chair and/or get a safety valve!

--edit--

Bij 'The Big Aches"kijk zeker je altijd erg voldaan naar "the plaquette, Employee of the Month" - whoppa down with 'Hollandse lulligheid' - oja, dat topic mondt uit in een "album van de maand" - zeker ook te kort? BTW: do you like wire meat(draadjesvlees)? "Als ik bandlid van Wire was...? " Me thinks: "Dream on, white boy!"

What a highly articulate outburst

Relax Mjuman, ik maakte maar een grapje

Ik hou wel van grapjes, maar nu waren mijn tenen net fff te lang - misschien moet je gewoon eens op het forum kijken, krijg je ook wat context.

En, mijn reactie was ook een grapje - bonuskaart of airmiles, wilt u extra geld opnemen.... houdoe, houdoe - maar het kwam er wat heftig uit - live wire?

Enfin back to the music!

Binnenkort maar 'ns een Wire Single K.O. doen?

Nou, hij deed het best aardig in dat g*dverg*ten album van de dag!

Net toen we bijkans door de knieen gingen van schaamte bleken er ook mensen te zijn die niet helemaal bekend waren met deze topplaat. Dat zijn ze nu dus wel. Dat is dan wel weer aardig aan zo'n typisch überlullig Hollands k*ttopic. ...

Beter dan het typisch nog überlulliger Hollands helemaal voor jezelf proberen te houden.

The 15th, waanzinnig nummer. Sterk album, mooie, korte nummers. Bevalt me wel.

Jaaah! The 15th... ook één van de beste nummers die ik ken..

De tekst intrigeert me al zolang ik het ken, al heb ik er geen flauw benul van waar hij het eigenlijk allemaal over heeft??

Reviewed, it fought as if someone were watching over it
Before it had sooner been denied.
Renewed, it seemed as if it had a cause to live for
Destroyed, it was later based on fact

Vroeger lustte ik geen paprikachips. Althans, dat dacht ik. Tot het moment dat ik bij mijn lievelingstante een zogenaamd smikkelbakje kreeg, waarbij ik geen acht sloeg op de poederachtige substantie die de aardappelschijfjes omgaf. Wat schetste mijn verbazing: paprikachips! Ik proefde ze voor het eerst en lustte ze dus toch. Ondanks mijn hardnekkige vooroordeel.
Een belachelijke gedachtekronkel van een vijfjarige? Misschien. Ik had zo mijn gebruiksaanwijzing vroeger. Een dinosaurustic, een bimbamklokkenfobie... Gelukkig is het allemaal redelijk bijgetrokken in de loop der jaren. Hoewel...

De volstrekt belachelijke neiging om iets af te wijzen voordat ik het goed en wel heb ervaren, zit er nog steeds een beetje in. Want ik moet hier dan maar bekennen: lang dacht ik dat Wire een soort van minimalistische, ontoegankelijke hardcorepunkband was. En lang dacht ik dat ik minimalistische, ontoegankelijke hardcorepunk toch nooit zou kunnen waarderen. Dus liet ik Wire links liggen. Tot eind vorig jaar, want zelfs softetroepliefhebbers krijgen eens een punkfase. Met een paar verzamelaars binnen handbereik - punk is toch vaak niet echt een albumding - stuitte ik op Mannequin. Een tintelfris popliedje eigenlijk, verpakt in de attitude van 1977.

Deze 154 kende ik toen al even. I Should Have Known Better verbaasde me bij eerste beluistering wel: dit leek meer op de jaren-80-gothic dan op de hardcorepunk waar ik Wire voor had aangezien. De rest van de plaat beklijfde nog niet, gek genoeg. Daar had ik toch Mannequin voor nodig. Want - misschien door mijn punkfase - viel het Wirekwartje wel bij Pink Flag. Uitgerekend de plaat die dicht in de buurt kwam van mijn oude vooroordeel, begon me te intrigeren. De korte no-nonsensnummers brachten spanning, maar tussen neus en lippen door bleek Wire af en toe erg poppy.

En zo keerde ik terug bij 154, die langzaam groeide. En groeide. En groeide. Ten opzichte van Pink Flag is Wire hier weliswaar geen 180, maar toch zeker wel een graad of 90 gedraaid. De minimalistische punk heeft plaatsgemaakt voor een geladen postpunkgeluid. Maar opvallend genoeg: de poppy kant is gebleven, evenals de onvermijdelijke 1977-roots. Dit alles resulteert in een smeltkroes van al het goede dat de punkgolf teweeg heeft gebracht.
Neem de eerdergenoemde opener I Should Have Known Better. Dat galmt als een gothische kathedraal, of beter: als bijvoorbeeld The Chameleons. Als een van de eersten (Joy Division klinkt op Unknown Pleasures (1979) nog dof, maar galmt op Closer (1980) vrolijk (ahum...) mee) zet Wire de toon voor de gothic. Om nog maar te zwijgen over het loodzware A Touching Display, dat al voorzichtig refereert aan de industrial. Dat geldt al helemaal voor Let's Panic Later, waarin bands als Psychic TV en Coil bijna één op één terug te horen zijn.

Ook de wat meer theatrale, met wat glamrock doorspekte sound van tijdgenoot Magazine komt meermaals langs, evenals de dwarse dissonante akkoordenpop van XTC. De punkroots klinken nog prominent door Two People in a Room. En zullen we afsluiter Small Electric Piece dan maar als ambient wegschrijven?
Welnu, een bonte stoet klanken dus, maar toch vooral onmiskenbaar Wire. Hoogtepunten zijn zo talrijk dat ze bijna niet zijn aan te wijzen, maar mijn honger naar pakkende pop maakt The 15th tot een persoonlijke favoriet. Let u daarbij vooral op de magistrale synthesizerwaves die in het tweede coupletje opdoemen en ondanks hun eenvoud de compositie nog even tot grotere hoogte tillen. Ook On Returning, gevoelsmatig het zusternummer van The 15th, verdient het even apart genoemd te worden. Wat gaat dat nummer in de refreinen heerlijk absurd de hoogte in!

Het maakt Wire tot een heus muzikaal smikkelbakje van je lievelingstante. Maar dan beter: want paprikachips zijn weliswaar toch best lekker, ze zijn inmiddels wel voorbijgestreefd door smaken als thai sweet chili en zongedroogde tomaat. Dat zal Wire dan weer niet zo snel overkomen...

Mooie review Lukas Ben het zeker wel eens met je omschrijving van deze plaat en de rijke opeenstapeling van smaken (klanken).. Pink flag is hier echt volkomen afwezig, dit is een band die veel meer kan en gelukkig ook doet!

Mooie recensie Lukas

Zeker mooi.

Op Primavera zei geloof ik nog dat je het debuut wat beter vond, maar ik zie nu dat 154 hoog in je top 10 staat. Bij mij zit deze plaat en het debuut ook stevig in de lift.

Kom maar niet door deze heen. Snap er niks van; Pink Flag en Chair Missing vind ik geweldig, maar deze......
Al die lofzangen hier kunnen je natuurlijk niet koud laten, ga hem maar weer eens draaien, maar ik vrees het ergste.

Voor mij is het net andersom. Pink Flag is de minste uit die 3-luik. Op 154 werd redelijk wat geëxpirimenteerd en de Post-Punk invloeden zijn hierop maximaal aangebracht. Een gedurfde maar zeer zeker geslaagde plaat.

Wat ik van de band Wire heb gehoord klinkt goed, ik ga dit album eens op mijn gemak beluisteren.

Vandaag alle jaren zeventig albums van Wire voor de eerste keer beluisterd en ik durf nu al te zeggen dat ik dit album het minste vind. Luisterden de eerste twee albums lekker vlot weg, dit album klonk mij veel te experimenteel. Maar goed, zoals ik al zei, het is mijn eerste luisterbeurt. Misschien komt daar nog verandering in.
Daar ik pas mijn stem uitbreng als ik een album minimaal twee maal heb beluisterd blijft mijn stem voor dit album en ook voor de andere twee albums dus nog even achterwege. Zijn de muziekliefhebbers die dit album een meesterwerk vinden voorlopig ook weer gerustgesteld.

Waarschijnlijk heb jezelf zo'n blauwgrijs vermoeden waarom mij het niet verbaast dat je totaal anders over dit album denkt dan ik. Voor mij is het one their best, zo niet The ...

En tot do a.s. kan je nog in het Wave Top5 topic (Wire) meedoen!

Dat weet ik en juist dáárom heb ik deze albums ook beluisterd.

Na één luisterbeurt kun je hier geen zinnig Germaans woord over zeggen. Maar dat moet je toch weten, als je vaststelt dat dit album zo experimenteel is.

Zo experimenteel vind ik 154 niet. Deze luistert voor mij gemakkelijker weg dan Chairs Missing en hun latere werk, dat nogal wisselend van kwaliteit is. Deze is overall sterk en beslist nog niet gedateerd imo. Mijn top 5 bevat daarom ook veel van 154.

Hij is wel een stuk experimenteler dan de albums die Wibro hoog waardeert. Ik kan me best voorstellen dat 'ie even nodig heeft om er in te komen.

Zelf heb ik trouwens niets van dit album in mijn top 5 gezet. Op de andere albums vond ik nog wat betere nummers.

Onmogelijk! Of ben jij net als ik ook dol op "Send"?

Herman is vast dol op Send , maar toch vooral deze:

Wire - Pink Flag (1977)

Waar ik in de vorige top 5 (CT) vijf verschillende albums gebruikte, zijn het er bij Wire maar drie geworden en vooral deze.

Send ken ik niet, ik ken alleen nog maar de eerste drie albums. 154 is voor mij een plaat waar ik wel even voor moet gaan zitten. Als ik een top 10 had mogen maken, hadden er wel een paar nummers van dit album ingestaan. In mijn top 5 staan nu 4 nummers van Pink Flag (geniaal album) en 1 van Chairs Missing.

Dat heb ik inmiddels ervaren. Ik heb dit album vandaag voor de derde of vierde keer beluisterd en het wordt toch steeds beter. Ik geef dit album voorlopig daarom ook 3½ ster. Makkelijk is dit album beslist niet. Aan sommige nummers zoals "A Touching Display" zal ik denk ik nooit kunnen wennen. Het openingsnummer is zeer mooi, dat wel.

3,5*

Altijd leuk om nieuwe dingetjes te vinden op deze site! Dit klinkt goed!