Damien Rice - My Favourite Faded Fantasy (2014)

De beste man heeft gewoon mooie muziek willen maken, dat kan je van James Blunt moeilijker beweren. Daarnaast zingt hij juist vaak laag op dit album en niet hoog. En ik verbaas me over al die users die het over oprechtheid hebben. We hebben het hier niet over slechte commerciële troep uit de top zoveel.

West, als we het toch over oprechtheid hebben...bekijk even de clip behorende bij I Don't Want to Change You. Vreselijk sentimenteel, moest direct denken aan James Blunt.

Ik en Morinfen zeggen toch ook niet dat dit commerciele troep is. Misschien is hij wel oprecht, maar op ons komt het niet oprecht over, door stemgebruik en muzikale arrangementen. Het singer-songwriter genre staat of valt zoals Morinfen zegt vaak bij geloofwaardigheid omdat de muzikale omlijsting vaak aan de magere kant is.

Ik vind de clip juist wel erg mooi gemaakt, smaken verschillen nou eenmaal. Hoe hij opeens afstand neemt en weer terug komt. Past perfect bij de lyrics. Ik zie de vergelijking niet met James Blunt. Ach alles is subjectief en gelukkig maar.

Jij niet, Morinfen doet de suggestie, want die vergelijkt deze plaat met James Blunt wat ik een gotspe vind.

Wat een onzin discussie. Dit doet ook geen recht aan James Blunt. Die wil geen mooie en oprechte muziek maken? Wat the fuck. Smaken verschillen, dat lijkt me duidelijk, maar jij bazelt maar wat West, en zet de meningen van andere users als onwaarheden neer. Je bent de muziek-stijlen van Damien van dit album ook allemaal op vage wijze op een verkeerde manier aan het classificeren. Het is gewoon een feit dat er wel wat cliches inzitten. Je zegt dat er maar "een paar nummers" zijn met aanzwellende strijkers. Ja, ze worden wellicht op andere manieren gebruikt, maar telkens komen ze terug tot het vervelende toe. En dat sommige nummers ná de climax weer rustiger worden, zegt niet dat er geen climax in het nummer zat. Werkelijk waar elk nummer heeft een climax, en allemaal worden ze lekker tragisch zoals alleen Damien dat kan opgebouwd. Allemaal weliswaar in toon verschillend, maar wel allemaal voorspelbaar, over de top en commercieel/cliche-matig (of hoe je het ook maar wilt noemen, iedereen zegt wat anders).

Nou, veel meer middle of the road kan je toch niet rijden dan Rice hier op b.v. I Don't Want to Change You doet, dat kan zo op één van die Knuffelrock-compilaties. Maar die Blunt vergelijking maakte ik niet omwille van het commerciële gehalte dat deze CD al dan niet zou hebben (in hoeverre dit nou de charts gaat bestormen boeit me weinig), het ging mij zoals gezegd eerder om het feit dat het om de redenen die ik vervolgens aangaf allemaal behoorlijk onoprecht overkomt.

Veel nummers volgen dezelfde formule: Rice contrasteert verstilde momenten en bouwt vandaar op naar een meestal overdreven gesuikerde climax. Vandaar behoorlijk voorspelbaar. Zelfs bij luisterbeurt één zat je er op den duur op te wachten al was de Sigur Ros-achtige climax in het laatste nummer nog redelijk okay. Sommige nummers (it takes a lot to know a man, the box) hebben nog wel een aantal interessante ideeën maar de manier waarop Rice het inkleedt schiet voor mij te ver door in de theatraliteit en raakt daardoor mijn koude kleren niet. Jammer maar helaas.

Ja, als Damien een knuffelrock kant opgaat, is het wel met deze plaat. Vergelijkingen met Blunt vind ik eigenlijk zeer treffend. Dat zegt niet dat ze hun muziek niet met passie maken, maar wel dat het bij mijn geen snaar raakt.

Ik bazel helemaal niet, zie bijvoorbeeld mijn reactie op de vorige pagina op Morinfen met een flink aantal puur inhoudelijke reacties. Ik kan ook constateren dat hij hier niet direct op gereageerd heeft, andere users deden dat wel en prima.
Ook jij trouwens zojuist Norrage. Jij begint met het een onzin discussie te noemen, maar doet daarna wel vrolijk en goed mee. Overigens ben ik deze discussie niet op deze wijze gestart en heb ik de vergelijking met James Blunt niet gemaakt. Ik reageerde daar (inhoudelijk dus) op. Blame the messenger, not me.

Inmiddels zijn jullie zo ver om het knuffelrock te noemen. Het loopt nu werkelijk alle spuigaten uit. Zal ik die tang en dat varken nog een keer noemen. Kijk hier maar eens:
Various - Knuffelrock 2012 - Jubileum-Editie (CD) at Discogs

Damien gaat de knuffelrock kant op....ik zal nu maar niet over bazelen beginnen.

Haha, volledig gelijk, maar af en toe een dosis knuffelrock is zo verkeerd nog niet.

Op 2:07 van 'I don't want to Change You' gaat het verkeerd. Dan komt er een cheesy bass- & drumlijntje bij waardoor het nummer een hoog sky radio-gehalte krijgt, maar blijf het toch aangenaam vinden hoor.

Ik kan m'n vinger er niet meteen opleggen, maar ik vind dit album na '0' en '9' een fikse tegenvaller. Komt me tot nu toe wat te soft over. The Box tot nu toe het sterkste nummer, de single I don't want to change you vind ik verschrikkelijk.
Voorlopig een 3.

Het laatste minuutje van It Takes a Lot to Know a Man vind ik echt te mooi voor woorden.

Verder ga ik het album nog een aantal keer aandachtig beluisteren voordat ik er een waardering op gooi.

Ik heb zelf 'I don't want to change you' uit de playlist gegooid en kan iedereen aanraden hetzelfde te doen. De 7 nummers die overblijven vormen een mooier geheel. Ik durf zelfs te beweren dat Morinfen richting een voldoende gaat bij verwijdering van de draak 'I don't want to change you'. Werkelijk waar een vreselijk nummer, met als enige doel airplay (denk aan tempo, herkenbaar refrein en makkelijk in te korten tot een minuut of 4).

Ik denk dat je je hier toch wel in vergist. Je doet een aanname mbt het doel van het nummer. Oke, het ligt lekker in het gehoor etc. maar dat wil niet zeggen dat het meteen bedoeld is om zoveel mogelijk Airplay te genereren. Is het weleens in je opgekomen dat men, en dus ook Damien Rice, een simpel en makkelijk in het gehoor liggend nummer ook oprecht mooi kan vinden. Ik vind 'I don't want to change you' ook steengoed, simpelweg omdat het me raakt.

Grappig dat sommigen er hier vanuit gaan dat als de muziek wat gelikter klinkt met wat strijkers dat het dan niet meer oprecht zou kunnen zijn. Smaken verschillen, ook bij de muzikanten zelf.

Ik geloof dat het oprecht is, gezien de achtergrond van Rice. Waarom brengt hij anders pas na 8 jaar een volgend album uit terwijl hij makkelijk had kunnen scoren met een nieuw album. Ook de spaarzame optredens (en de keuze voor kleine zalen) wijzen daarop. Het is hem duidelijk niet voor de poen te doen.

Mee eens. Ik denk dat degenen die met name kritiek hebben over Damien's oprechtheid in zijn nummers, iets meer moeten gaan verdiepen in zijn achtergrond van de afgelopen 8 jaar. Die man is in een emotionele hel geweest, en had dus 8 jaar nodig om dit album te schrijven en op te nemen.

Wat betreft de overkill aan de climaxen met strijkers; op O is dat geloof ik niet veel anders? Het is gewoon de sound van Damien lijkt me.

Als je leest over zijn twee gezichten (van grappend tot triest), een depressie die hij doorstaan zou hebben, dan denk je vanzelf ook aan het woord manisch. Dat hoor je wel terug op dit album, wat vol staat van (in dit geval) mooie contrasten. Van pure rust naar een fraaie ontknoping, van diep verdriet naar euforische strijkers, etc.

Het is niet onsympathiek bedoeld maar ik ben niet zo happig op het uitventen van persoonlijk ervaren (liefdes)leed in teksten en muziek door een singer/songwriter. Het is slechts weinigen gegeven om zulke gevoelens boven het clichématige te kunnen uit tillen. Ik vind dat bij Rice niet gelukt. Het album raakt me niet omdat de songs zo persoonlijk zijn. Och arme jongen, denk ik dan maar ik voel niets. De composities en arrangementen accentueren mij te veel zijn ontboezemingen waardoor pathetiek op de loer ligt. Komt bij dat zijn stem me niet in alle registers overtuigt en soms zelfs irriteert. Dan houdt het op.

Tja, ik heb dit inmiddels een weekje op de iPod en kan niet anders zeggen dan dat dit een prachtig album is. Cliché of niet: de teksten met daarbij de arrangementen zijn fenomenaal, ook bij de langere nummers.
Las ergens hier dat het allemaal voortkabbelt en té rustig is. Dat is nu eenmaal Damien's aanpak en muziek. Zelfde als dat ik ga beweren dat Iron Maiden teveel metalmuziek is... . Ook is het mijns inziens een verbreding van zijn vorige albums. Laatste ster gaat erbij en het is erg lastig om uit zijn vier albums (incl. B-sides) een voorkeur uit te spreken.

Beste kistenkuif, nu sla je volgens mij de plank mis. Al tientallen jaren lang is persoonlijk leed, of zijn andere (heftige) gevoelens, het ultieme vertrekpunt voor een bijzonder en intens stuk muziek. Velen zijn Rice voorgegaan, velen zullen er nog volgen.

Ik snap kistenkuif heel goed en ben het zelfs met zijn visie eens
maar ben van mening dat Damien Rice juist iemand is die als één van de weinigen juist wél "boven het clichématige" uitstijgt.

De vraag is dan RoyDeSmet: waarom ben jij het met kistenkuif eens? Er zijn talloze voorbeelden van fantastische albums die zo goed zijn omdat ze gebaseerd zijn op menselijk leed. En dan hebben we het over het leed van de artiest zelf.

Daar ben ik het ook helemaal mee eens. Er zijn helaas ook talloze voorbeelden van 'singer-songwriters' (lees met een Hans Teeuwen stemmetje) die 'het' niet snappen en vervallen in eindeloze cliché's en mediocrity. Damien Rice hoort hier niet bij; Damien Rice is koning.

Mij best als vertrekpunt maar de vorm waarin je het presenteert is een tweede. Ik hou bijvoorbeeld meer van de 3e persoon enkelvoud/meervoud als het gaat om songteksten, verhalen, romans. Dat laat wat meer ruimte voor eigen verbeelding door luisteraar en lezer. Door Rice wordt ik met mijn neus in zijn muzikaal gestileerde persoonlijke misario geduwd. Da's niet mijn stiel.

Daar heb je gelijk in. Eigen verbeelding geeft nog weer een extra dimensie aan muziek of literatuur.

Dat gebrek aan ruimte voor eigen verbeelding ervaar ik ook in de muziek. Als Rice de arrangementen iets minder illustratief en voorspelbaar had ingekleurd en bovendien voor een aantal muzikale contrapunten had gezorgd dan had dat wellicht de zeggingskracht van het album voor mij vergroot. Ach, as is verbrande turf, zei mijn opa. Dit is zijn keuze en die bevalt velen dus wie ben ik? Wel opvallend, twee van die gevoelige mannen aan de top van de rotatielijst. Troostmuziek in barre tijden?

Ach, barre tijden kennen wij toch niet echt in ons kikkerlandje. Hooguit troostmuziek voor de herfst die er eindelijk is en..... al het kleine persoonlijke leed.

Prachtig album. De koning van de singer-songwriters is terug. Heerlijke rauwe muziek maar vind wel dat het af en toe net iets te "ver" gaat voor mijn smaak.

Interessante achtergronden van en info over dit album vind je hier:
Damien Rice is terug - en hoe: ?adembenemend? nieuw album - nrc.nl

Je mag dit album echt prachtig en geweldig vinden, maar dit is toch het tegenovergestelde van rauwe muziek? Hoor hier werkelijk niets rauwst in.