Damien Rice - My Favourite Faded Fantasy (2014)

Iemand verwoordde het al heel mooi en treffend: "Poeh!"
Kan me voorstellen dat deze thematiek voor sommigen wat te dichtbij komt en anderen de bombast niet helemaal trekken, maar bezijden die twee zaken moet je toch wel van diamant zijn als je niet smelt van deze prachtplaat! Wat een contrast dit muziekjaar: Royal Blood en Damien Rice die de plaat van het jaar maken (een keus wordt lastig).

Sorry hoor, maar pitchfork mag je na het geven van deze cijfers nooit meet serieus nemen! Een 5,4 en een 1,9?! With all do respect.. Dat moet toch een persoonlijke mening zijn van een gevoelloze Amerikaan met anti-Britse sentimenten!! En Beyoncé krijgt zeker wel een dikke voldoende?! Pffh

Een persoonlijke mening is het natuurlijk sowieso. Oftewel, gewoon lekker niks aantrekken van Pitchfork en je eigen mening vormen.
Verder zie ik niet zo in wat Beyonce ermee te maken heeft.

Mmmm...Moet zeggen dat O een goede plaat was maar dat ik van 9 nog warm nog koud werd. Laat ik beginnen met de zin. Dit is mijn bevinding van het nieuwe DR album voordat ik aan de schandpaal wordt genageld
Het klinkt mij te zoet en het is haast of Rice een soort emotionele toestand creëert om maar te bewerkstelligen dat mensen geloven dat dit echt is.
Ho..ik zeg niet dat het niet zo is. Het klinkt mij alleen zo in de oren. Het doet mij bij sommige nummers haast een beetje overgeven.
Ik persoonlijk neig meer naar zijn goede vrienden van Bell X1 die ondanks het ierse sentiment al een 10 maal betere versie van Volcano vertolkte op hun debuut album.
De vernieuwingsdrang zit hun blijkbaar meer in de genen dan het bij Rice het geval is.
Voor mij is dit een zeer tegenvallende plaat daar ik verwacht had dat hij na het slechte 9 en nog eens 8 jaar verder met een plaat zou komen die nu eens niet hetzelfde klonk als het geluid van 12 jaar terug.
Nou je begrijpt me wel denk ik. Dit gaat voor mij niet verder oplopen dan 2 sterretjes.
Ik zou haast zeggen. Sorry

"Sorry" voor een goed onderbouwde eigen mening? Doe niet zo mal gekkie

Overgeven?!

Gelukkig klinkt hij nu behoorlijk anders dan 12 jaar terug. Lijkt mij.

Ik denk dat hij juist wel vernieuwd en trouw blijft aan zijn eigen sound. Het is mijn ogen niet een trucje wat hij constant herhaald. Het is een truc die zich blijft ontwikkelen. Met dit album heeft hij waarschijnlijk het beste album van het jaar. Ik verwacht het iig bovenaan de MuMe lijst.

Bovenaan de lijst staat The War On Drugs, maar dit zou een goede tweede kunnen zijn.

Nog eventjes onze recensie:

---

Ik zal het maar meteen zeggen: Ik vind O, het debuut-album van Damien Rice uit 2002, het allerbeste hedendaagse singer-songwriter album dat ik ken. 9 vond ik al een pak minder interessant, en van deze opvolger die meer dan 1 letter kent, My Favourite Twisted Fantasy, verwachtte ik niet veel. Damien Rice balanceert namelijk op het randje van oprechte emotie en overdreven gejank, en er is maar weinig voor nodig om van dat randje af te vallen. Tel daar bij op dat Lisa Hannigan niet meer meedoet, en het singer-songwriter genre sinds O behoorlijk is uitgemolken, en het is duidelijk dat ik met gemengde gevoelens aan deze plaat ben begonnen.

Maar o zeg, wat begint deze nieuwe overweldigend sterk. Titelnummer My Favourite Faded Fantasy is een epische uitvoering, met een schitterende opbouw, een tekst die oprecht overkomt en een climax die overweldigt. Maar daar zit hem meteen de crux op dit album. Niet alleen het titelnummer eindigt met een overweldigende climax. Ook The Greatest Bastard, The Box, Trusty and True, Long Long Way en Colour Me In eindigen met climaxen, eigenlijk élk nummer. En dat gaat toch wel ernstig irriteren, want Rice is vrij voorspelbaar als hij deze climaxen toepast. Toch vallen er veel, heel veel mooie dingen te bespeuren tussen al dat door strijkers, koortjes en elektrische gitaarsolo's ingekleurde geweld. Long Long Way is een schitterend nummer inclusief atmosferische blazers, dat doet denken aan Sigur Ros waar Rice duidelijk door geïnspireerd is geraakt tijdens zijn verblijf op IJsland. The Greatest Bastard begint heerlijk ingetogen zoals alleen Rice dat kan (maar kent tegelijkertijd de meest tenenkrommende rijm die Rice ooit verzonnen heeft: "I helped you open out your wings, your legs, and many other things"). En I Don't Want To Change You is een lekker up-tempo single, die hoewel hij wat cheesy en bovenmatig poppy is, toch allemachtig goed in elkaar zit. Maar het hoogtepunt is het epische 9 minuten durende It Takes A Lot To Know A Man, wat ik na 1 luisterbeurt al makkelijk kon scharen onder het beste dat Rice ooit heeft uitgebracht. Een schitterende compositie, met een bijna klassiek instrumentaal intermezzo op gitaar, viool en vooral piano, dat zó mooi is, dat je al die minpunten op het album eigenlijk zo bent vergeten.

Damien Rice zijn comeback is een hele wisselvallige plaat. Het zit boordevol met kunststukjes, ingenieuze composities, heftige climaxen, en ingetogen gitaarliedjes. Maar het is allemaal wel heel voorspelbaar, bij vlagen enorm cliché qua teksten, maar ook vooral cliché door het overdreven gebruik van wel héél veel strijkers. Dus wat gaat mijn oordeel zijn over deze plaat? Damien Rice blijft een enorme held, en hij verliest absoluut niet in mijn achting. Maar O, wat missen we die debuutplaat. En Lisa.
Pat-sounds: Album Damien Rice - My Favourite Twisted Fantasy (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Het wordt spannend tussen die twee. Persoonlijk doet bij mij Ty Segall's Manipulator ook mee.

...en vergeet No One is Lost van Stars niet!! (Voor Damien Rice liefhebbers; gaat dat ontdekken!)

Vind je dat echt????

Tja dat snap ik dan niet echt hoor. Er zijn wel een paar dozijn albums die daar meer voor in aanmerking komen.
Als je mij kan uitleggen wat dan die ontwikkeling is??? Maar een truc die zich blijft ontwikkelen zegt dan waarschijnlijk al genoeg voor mij denk ik.
Ik hou niet zo van trucs maar meer van spontaniteit als het op muziek aankomt.

Hij begon ooit met een folk album, terwijl dit eerder rock is met soms haast klassieke invloeden. Alleen al het gebruik van die mooie strijkers op deze plaat zorgt ervoor dat het behoorlijk anders klinkt dan 12 jaar terug. Toch?

Klinkt niet veel anders dan Amie, toch?

O liet meer muzikale variatie horen, dat is op deze plaat niet meer het geval.

Ik heb O er nog eens naast gelegd maar erg veel verschil is er niet behalve dan dat O veel betere composities bevat en veel authentieker klinkt.
Om My Favourite Faded Fantasy rock te noemen vind ik onzin. Ik zou dan de definitie van rock eens opzoeken.
De strijkers zijn inderdaad goed gearrangeerd en vaker aanwezig maar dat is geen vernieuwen te noemen.
Laat ik er bij zeggen dat een goed album niet perse een vernieuwend album hoeft te zijn hoor. Dit album vind ik alleen een overbodig kopie van zijn debuut mede door eerdergenoemde redenen van mijn kant.

Gewoon top! Dit maken ze zelden. Gedurfd, prachtige teksten en melodieën. Deze kerel kan het allemaal.

Wat een rotplaat. Ik kan niet begrijpen dat iemand die naar een gevoelige plaat wil luisteren niet liever naar Patrick Watson of (desnoods) Bon Iver luistert dan naar deze plas kwijl.
Of naar Jesu... Of naar Strapping Young Lad... Of naar Anaal Nathrakh...

Ok, ok, ik geef het toe, dit is niet mijn smaak

Het gaat hier op MM steeds meer van hardhout zaagt men planken. 'plas kwijl...'

Wel bijzonder ! Hij schijnt juist Hannigan er zelf uit gekickt te hebben omdat hij vond dat ze zijn inspiratie in de weg stond.

Maar heeft hij juist niet dit album gemaakt om zijn liefdesverdriet weg te zingen wat hij had om haar ?

The Greatest Bastard begint heerlijk ingetogen zoals alleen Rice dat kan (maar kent tegelijkertijd de meest tenenkrommende rijm die Rice ooit verzonnen heeft: "I helped you open out your wings, your legs, and many other things"). [/quote]

Hihi, laat ik dat zinnetje nu erg leuk vinden. Beetje in de trant van Hallelujah. En laten we eerlijk zijn. De schoonheid van dit nummer zit hem in de eenvoud. Het klinkt direct zo vertrouwd dat het bijna ergens van geleend moet zijn.
Schitterend album waarbij ik de eerste 4 nummers van absolute topklasse vind. De rest moet ik eerlijk gezegd nog aan meerdere luisterbeurten onderwerpen. Maar dat gaat wel goed komen.

Tsja, daar kan je natuurlijk mooi over discussieren.Zonder dat liefdesverdriet was de plaat wellicht niet zo goed geworden als nu, maar met Lisa misschien ook wel weer beter. Ik vond het tweestemmige van het debuut, en mijn verliefdheid op Lisa , toch wel de belangrijkste factor dat die plaat minder voorspelbaar was dan deze, en daardoor beter.

Damien Rice :: My Favourite Faded Fantasy - enola

Mooie recensie over het prachtig conceptalbum van Damien Rice !

Wordt mooi beschreven in de recensie van Enola.be wat Elbow plaatste: "Een andere focus ligt, nog steeds, op de afgesprongen liefde met Lisa Hannigan. Het is de eerste plaat waarop ze effectief niet te horen is, maar elk woord van spijt en elke stilte tussen de noten ademt haar aanwezigheid. Zo is ze aanweziger op My Favourite Faded Fantasy dan op O".



Vooral die laatste alinea is top ! Een perfecte sneer naar Ed Sheeran & friends. Maar dan ook die topzin van lepeltje, lepeltje naast 'O' in het rek der 'klassiekers'.

Hoe meer ik 'My Favourite Faded Fantasy' zelf hoor, hoe meer ik het besef krijg dat dit een klassieker is die ik terug hoor van bepaalde klassiekers uit de jaren '70'.

Het enige waar ik wat 'bang' voor ben is dat ik over een paar weken naar totaal andere albums zit toeluisteren en deze naar 'de achtergrond' gaat. Tijdgeest, merk ik. De combinatie van de reviews MuMe met een abbo op het onvolprezen aanbod van Spotify en de mogelijkheid om zowel op mijn werk, onderweg en thuis naar muziek te kunnen luisteren doet mijn plezier van muziek versnellen.

Het doet me goed dat dit album na bijna 260 stemmen nog steeds boven de 4 uitstijgt. Terecht naar mijn mening. Toch ook mooi om te zien hoe de meningen weer verschillen.

Zo wordt hier boven gesproken over voorkeuren van Bon Iver boven Damien Rice, wat geassocieerd wordt met een plas kwijl? Ik heb juist dat ik Bon Iver niet lang aan kan horen, omdat ik dat te zeikerig vind, ook door die vocalen, dat 'zeikerige hoge' in bijna alle nummers.

Ik kan me totaal voorstellen dat mensen Rice over de top, zeikerig vinden.. En dat persoonlijke smaak hier absoluut een grote rol in speelt. Wat ik mooi vind aan Rice is dat ik de emotie meer voel, door die imperfecties in zijn stem (totdat hij heel soms té ver gaat en vocaal noten probeert te halen die hij beter achterwege had kunnen laten), het fragiele, zijn lyrics die door zijn manier van zingen, bijna voordragen, worden versterkt. Je moet er alleen wel bestand tegen zijn, zodat je het niet 'over de top' vindt, maar mee wandelt naar die top en deze op een prettige manier kunt beleven.

Ik mis het stemgeluid van Lisa, de ingetogenheid die zij toevoegde aan de muziek van Damien zelf. Die ingetogenheid mis ik op deze plaat, die afwisseling tussen die geweldige stemmen. Zelden heb ik 2 artiesten zo perfect bij elkaar horen passen als Damien en Lisa. Natuurlijk straalt deze plaat ook die sfeer uit, en in sommige nummers maakt dat deze plaat ook wel weer 'eigen' en anders, maar ik mis Lisa gewoon

Ja het is tikkeltje gelikt en voorspelbaar, maar amai! wat een gevoel weet Damian Rice in zijn nummers te verwerken. Overduidelijk een plaat waar hij zijn emoties bij kon uitstorten. De grootste kippenvel passages zijn de kleine folkachtige momenten, zoals bijvoorbeeld het einde van trusty & true.

Ik kan er niet goed bij dat deze man door zoveel mensen zo hoog gewaardeerd wordt. Ik heb er over de jaren verschillende keren naar proberen te luisteren, zonder enig resultaat. Vorig jaar speelde hij dan op Best Kept Secret. Waarom niet eens live gaan aanhoren, misschien verandert dat wel mijn mening? Maar dat was een slecht idee, mannetje vol zelfmedelijden met muziek die mij koud laat. Beetje drinken op het podium, hilarisch of gewoon stoer?

Ook dit zijn acht vreselijk lange nummers vol gelikte pathos, zelfbeklag en gezanik. Zelfs ver weg in de achtergrond werkt het op de zenuwen.

In laaiende recensies lees je dan: Ed Sheeran en Tom Odell zouden moeten stoppen met muziek maken.. Eerlijk? Deze muziek komt mij bij in dezelfde kast met aan de voorkant een post-it: klaar voor de rommelmarkt.

Mag ik het ironisch vinden, dat iemand met wel twee cure-platen in de top 10 zanikt over pathos. Als er een artiest is daar veel gebruik van maakt, is Robert Smith het wel. Ook erg goede muziek trouwens. Pathos is hier niets meer of minder dan de jus bij de aardappelen: het hoort bij dit soort orkestrale folkmuziek.

Door deze plaat weer vaak O gedraaid en dat is toch wel een pracht plaat. Waarom lukt het bij deze dan niet??? Toch weer eens een aantal luisterbeurten nu met koptelefoon op. Het komt dan dichterbij en wordt intiemer. Vooral met de regen van de afgelopen dagen die tegen het raam sijpelt.
Ik verhoog hem een puntje.