Damien Rice - My Favourite Faded Fantasy (2014)

Op zich kan ik er wel inkomen dat je braaknijgingen krijgt van deze plaat. Het klaagt maar door en het zwelt maar aan en als je daar niet zo veel mee hebt, en/of de thematiek niet aanslaat, krijg je een zwaar luisteruurtje voor de kiezen. De vergelijking met The Cure ontgaat me in deze een beetje; de emotie vind ik onvergelijkbaar. Bij Het Geneesmiddel is het toch allemaal een stuk donkerder en duisterder. Ik prijs mij slechts gelukkig dat de volle glorie van deze prachtplaat wel vol bij mij binnen komt . Iemand meneer Rubin al de hemel in geprezen eigenlijk? Die man verdient ondertussen ook een standbeeld!

GEWELDIGE CD! 5*****

Ik blijf het gevoel hebben dat als Damien Rice net als bijvoorbeeld Ane Brun een "Sketches" van deze zou uitbrengen (Sketches is een uitgeklede "demo"/akoestische/kale versie van haar studio-geproduceerde (incl strijkers) "Changing of the Seasons") ik die zonder twijfel 5* zou geven. Uitzonderlijk mooie, goede en lekker lange nummers (melodie, emotie, tekst etc), maar toch niet de volle mep vanwege de wat voorspelbare opbouw en wat te nadrukkelijk aanwezige strijkers. It takes a lot to know a man wordt dikwijls de hemel in geprezen, maar ik vind dat refrein niet van hetzelfde niveau als de rest van het nummer (oorstrelend vs mwoah). De live-versie van Trusty and True met DeKoor in Carré benadrukt mijn negatieve gevoel mbt de strijkers (en dat terwijl dat nummer niet het ergst is mbt de strijkeropbouw).
Al met al een klassieker in wording wat mij betreft, en smaakt zeker naar meer! (geloof dat meneer de smaak van muziek schrijven weer te pakken heeft gekregen) Wellicht dat ik toch naar de volle mep ga naarmate ik hem vaker heb geluisterd.
En mbt Rick Rubin: doe maar een standbeeld, eerst Angus en Julia Stone weer samen gebracht en nu Damien Rice na 8 jaar weer een album laten maken, hulde!

Van de eerste plaat was ik groot fan. De tweede vond ik aardig maar stukken minder. En acht jaar verder is Damien Rice volledig uit mijn gedachten verdwenen. Geen vezel in mij die de oude platen nog willen horen. En heel weinig vezels die benieuwd waren naar deze nieuwe worp. Maar gezien de recensies, buzz en de torenhoge beoordelingen alhier toch geprobeerd of meneer Rice me opnieuw kan raken. Maar neen. Dit soort overemotioneel drama met strijkers is duidelijk niet meer aan mij besteed. Woorden als gekwezel, musical, aansteller en edelkitsch komen bij me op. Nou weet ik best dat Damien het meent en voorloper was van de hele hausse aan folk/singer-songwriter terreur van de afgelopen jaren, dit betekent helaas niet dat My Favourite Faded Fantasy bij mij nog op veel luisterbeurten kan rekenen.

Scherp stukkie. Je maakt me nieuwsgierig naar de namen van andere 'terroristen'. Voorbeelden? Of scheer je álle singer/songwriters over één kam?

Luister maar eens een dagje (en vooral avondje) naar radio 3....
Ben het op dat punt vol-ko-men eens met gherdt: Damien Rice legde de lat hoog en een enorme horde artiesten ging er vervolgens genadeloos onderdoor. En als dat er nou eens één of twee waren.... En het is zelfs zo erg dat ik de namen van die beste mensen niet eens weet te onthouden, omdat ik van hen dikwijls WEL kotsnijgingen krijg. Sterker nog: na weer een kwelend singer-songwriter nummer op radio 3 heb ik laatst definitief Freeze FM er in de auto op gezet. Ik trok het niet meer. Dat gemekker en oprechte gedoe.
Maar dan is daar ineens deze plaat.... Die is dan ineens wel briljant.... Gek eigenlijk....

Een horde, zelfs! Geef eens een voorbeeld. Of wordt je dan misselijk?

Ik scheer ze zeer zeker niet over een kam. Toevalligerwijs zijn mijn twee favoriete platen van dit jaar onder dit kopje te scharen, hoe verschillend ook (James Vincent McMorrow en Sun Kil Moon). Maar vooral qua kwantiteit is er de laatste jaren toch wat al teveel mannelijk getokkel met snik aan de oppervlakte gekomen mijns inziens. Met voorbeelden ga ik wat al te off-topic denk ik.......Pinsnider omschrijft het probleem ook prima, helaas trok ik een andere discussie na het horen van deze plaat. Damien is echter wel one of a kind, dat kun je van die 3fm kwezelaars niet zeggen......

Ik zal de radio eens aanzetten. Daarna begrijp ik het waarschijnlijk beter.

hahaha, ja doe maar. Als ik alleen Ed Sheeran noem is dat een beetje flauw, maar vooruit: Passenger (argh), James Blunt, George Ezra, Five for Fighting (vooral die), Ben Howard, David Gray, en nu heb ik teveel gezeggggraawwwlll.... te laat....
Even de dweil pakken....

Zo, dat lucht op. Daarmee vergeleken is Rice inderdaad een verhaal apart.

Noemde jij niet een paar pagina's terug ene James Blunt....

Ik doe niet aan zelfkastijding

Zo slecht zijn George Ezra en David Gray nu ook weer niet.

En de nieuwste Ben Howard is ook best goed.

Wie...waar...ik weet van niks?

Oeps, het was morinfen... sorry!

Een dweil bij David Gray? dan leven we kennelijk op een andere planeet ..
Ik snap wel dat Rice duidelijk afsteekt bij dit rijtje.. maar als mensen aan David Gray 'zitten' begint er toch ook iets op te vlammen , persoonlijk vind ik dit ook een prima singer-songwriter, minder puur dan Rice qua klanken, iets meer popachtig, maar nog steeds van goede/hoge kwaliteit..

Rice heeft mij trouwens ooit getriggerd om David Gray te luisteren n.a.v. dit geweldige optreden @ live earth + naast deze

Gaat het weer een beetje? Opvallend aan de door jou genoemde 'singer/songwriters' is dat ze allen uit het Verenigd Koninkrijk komen muv je beminde Five for Fighting. Dieettip: luister ipv naar de radio eens naar een aantal artiesten binnen dit genre uit de VS en Canada. En vergeet daarbij de zingende vrouwen niet.

haha, dank je. En je hebt gelijk: er zijn in dit genre prachtige juweeltjes te vinden en ook de anderen hadden wel een punt bij David Gray (Babylon is schitterend en die tips waren interessant!). Heeft iemand nog wat tips in deze? Ik wil dan vooral de gelegenheid aangrijpen om Sarah Blasko te promoten (over aanzwengelende violen gesproken). En laten we de eerste twee (drie) platen van Novastar niet vergeten!
ON: Waarom steekt deze plaat dan toch zo veel af bij de middelmaat? Anderen vijnzen ook emotie, anderen gebruiken ook koortjes, anderen gebruiken ook prachtige instrumenten. Waarom werkt het hier dan zo goed?

Dat hangt ook van jezelf af..

Klopt, maar toch is het soms zo ongrijpbaar. Waarom hang je bij de één kotsend over het toilet en waarom kan ik deze plaat niet vaak genoeg horen?

Dat heeft in mijn geval puur met geloofwaardigheid te maken. De teksten en arrangementen raken mij niet. Doch is dit natuurlijk wel Rice' bedoeling. Ach, het kan niet altijd raak zijn

Ik heb het zelf, vooral, met de gemoedstoestand waarin je zit. Ik vind dit album toevallig zeer mooi. Alhoewel ik totaal geen liefdesverdriet o.i.d. heb. Dat had ik wel bv bij het onvolprezen Grace - Jeff Buckley. Man, die kwam echt diep binnen !

Maar ik blijf erbij dat elk mens anders is. De ene gaat ook eerder kotsen van bier, terwijl een ander helemaal hieperdepiep hoera de gloria beneveld zijn bedje instapt.

Smaken verschillen en daar Is MuMe juist een bijzonder prachtig voorbeeld van !

Maar Geniet van dit album !! En ook jij zal van bepaalde muziek niet warm of koud worden, toch ?

Blues, Miles Davis.... Allemaal superknap, maar saaaaaaaaaaaaaai
En het zal inderdaad een gevoelskwestie zijn. Heb daarbij zelf de indruk dat het in ieder geval oprecht moet overkomen (of dat het is, blijft dan een tweede).

Rice houdt het over het algemeen klein en kwetsbaar. Maakt veel gebruik van 'stiltes'/rust en instrumentatie in zijn nummers. Daarnaast kan hij gewoon ook minder goed zingen dan vele andere singer-songwriters en dat probeert hij gelukkig ook niet al te vaak. Dat maakt dat zijn nummers oprechter klinken dan de wat meer gelikte singer-songwriters, het draait hier niet om zang, maar echt om emotie, het voordragen van zijn gevoel. En dat is naar, mijn mening, wat Damien Rice onderscheidt van vele anderen.

Inmiddels eens, met name de strijkpartijen hebben een hoog Mantovani gehalte (leeft die nog?), maar toch......als hij het klein en puur houdt, prachtig. Vaak zet ik 'm op, omdat flarden door mijn hoofd spelen, geniet en ben vrij snel daarna het helemaal zat en zet Run The Jewels 2 op

Heel dubbel gevoel bij deze man

Oké nog één vergelijking dan: bij Ben Howard heb ik het gevoel dat hij zijn emoties kwijt moet zonder dat hij iets wil/verwacht van de luisteraar, Damien vooral vraagt om medeleven, want hij is zoooo verdrietig

En op welke manier vraagt Rice om medeleven? hij tourt niet graag, is niet commercieel belust, heeft 8 jaar op zich laten wachten. Volgens mij doet hij het puur voor zichzelf, niet voor zijn luisteraars. Het interesseert hem ook niet echt of zijn plaat nu goed of slecht verkoopt. He just sings his heart out.. naar mijn mening. Dat ie verdrietig is staat als een paal boven water, maar Rice steeds met al die andere singer-songwriters vergelijken lijkt soms wel appels en peren vergelijken.

Howard en Rice vallen wat mij betreft ook niet in hetzelfde straatje. Rice maakt eerder folkachtige nummers, waar Howard meer richting pop gaat.

Helemaal mee eens, maar dat had ik bij O en 9 ook. De live-versies zijn eigenlijk zonder uitzondering veel beter dan de albumversies, vooral omdat dan de bombast en die k**violen weg zijn die veel songs verpesten. Maar je stelt zelf zonder enige moeite zo'n Sketches-versie samen, luister bijvoorbeeld eens naar de uitvoering van The greatest bastard in de Jools Holland versie of de 3fm-uitvoeringen van drie andere songs van dit album (alle op YouTube). Dan heb je al prima akoestische uitvoeringen van de helft van Faded fantasy.

Hoewel ik het verder helemaal met je eens ben met je bericht en vergelijkingen tussen muzikanten erg vaak mank gaan, kan ik je wel aanraden om het nieuwe album van Ben Howard eens te luisteren (mocht je dat nog niet gedaan hebben), want die gaat duidelijk minder richting pop dan de eerste. Maar dat terzijde, want dit is natuurlijk off-topic