Damien Rice - My Favourite Faded Fantasy (2014)

Ik durf niet te luisteren, omdat ik bang ben dat hij me toch tegenvalt.

Als de score momenteel 3.27 zou bedragen, zou ik je nog kunnen snappen. Maar nu...

Long Long Way lijkt wel heel erg op Cold Water vanaf 2:37. Iemand die dit ook opmerkt?

Damien Rice is vanaf heden officieel toegetreden tot de elite van het singer-songwritersgilde! Een klasse apart.

My thoughts.

Damien Rice - My Favourite Faded Fantasy (2014)

Ik vond altijd dat Sleep, don't weep ook heel veel op Cold Water leek qua toon en Long Long Way sluit daar mooi bij aan. Maar god wat mis ik Lisa op deze track

Ben een fan van het eerste uur,vond het 2e album wat minder maar wat een comeback is dit zeg!

Na 8 jaar nog eens een album maken, zegt Damien. Waw. Trane in de oge.

Na 8 jaar nog eens een bericht op musicmeter plaatsen, zegt Der Jan. Trane in de oge.

Erg fraai allemaal maar het lukt me niet in één keer met veel plezier en aandacht een album van Rice uit te zitten. Zo ook bij dit album. Long Long Way is voor mij het absolute hoogtepunt, daar mag hij verder op bouwen wat mij betreft.

binnen t genre folk is dit ongetwijfeld de beste plaat van t jaar! Ben blij dat de lat nog door iemand hoog gehouden wordt. Ondanks dat ik heel veel probeer maar dan echt idioot veel wordt er een hoop rommel gemaakt en zijn de teksten zelden origineel te noemen. en dat is precies wat damien wel kan, net ff een nieuwe invalshoek en tuurlijk de volgelingen komen er al aan met duizenden...net als destijds met radiohead en tom yorke's originele teksten. Ook leuk feitje is dat zijn setlisten zo verschillen per optreden nu. In belgie was er geen koor en kompleet andere setlijst. a takes a lot to know a man is echt ongekend mooi. Rick Ruben is een goeie zet geweest die heeft dat perfect gebalanceerd. Zijn aanhang groeide al die jaren al gestaag maar met dit album mag hij terecht tussen de grootste op aarde vertoeven

Nog niet geluisterd, maar dit gemiddelde na 80+ stemmen wtf nog nooit gezien.

It takes a lot moet toch wel het mooiste zijn dat ik, pakweg, de laatste 5 jaar heb gehoord. Met name het tweede deel van het nummer is onovertroffen.

Ik deel de euforie niet volledig. Zeker, dit is een mooi album en een mooie balans tussen prettig in het gehoor liggend maar toch een volledig eigen sound.

Wat ik minder vind:
- de af en toe wat dik aangezette teksten (I adore you).
- de typische opbouw richting crescendo.
- af en toe het idee dat je naar een ouder nummer luistert (o.a. Cold water).

Voorlopig creëren de wat mindere puntjes een afstand, waardoor ik het album niet volledig kan ondergaan. Misschien verandert dat in de loop der tijd en gaat mijn waardering van een goede 7 naar een vette vis.

Jawel hoor: Nog hoger !

Precies acht jaar geleden is het alweer dat het laatste album 9 van Damien Rice verscheen. De Ierse singer-songwriter raakte velen met zijn emotionele liedjes, waardoor de verwachtingen voor een nieuw album hoog opliepen. Op My Favourite Faded Fantasy gaat hij terug naar zijn melodieuze sound met luisterliedjes, maar dit keer zonder de stem van Lisa Hannigan.

De prachtige openingsklanken van My Favourite Faded Fantasy vormen de intro van het gelijknamige nummer. De hoge stem van Damien weet je gelijk vast te grijpen in de emoties die hij doormaakt. Denkend aan hoe het had kunnen zijn om je over te geven aan de liefde. De strijkers voeren je mee in sombere sferen, de liefde van je leven lijkt uit je hand te glippen. De toon wordt gezet met lange instrumentale gedeeltes vol met doordringende pianoklanken en tempowisselingen. De piano vormt ook de intro van It Takes a Lot to Know a Man dat de kracht zet voor alles in het leven wat je moet begrijpen. Hoe je mensen leert kennen maar ze niet kunt doorgronden, gevoelens die je uit maar niet worden begrepen. Het drumritme houdt de basis strak en laat het volume opkomen door het grote orkest en krijsende gitaren. Klanken worden donkerder en vragen overspoelen tot je, totdat aan het eind alles eruit komt en je weet dat je niks te verliezen hebt.

It takes a lot to know a man
a lot to know, to understand
a father and a son
the hunter and the gun
It takes a lot know a woman
a lot to comprehend what’s coming
the mother and the child
the muse and the beguile

De akoestische gitaar geeft de zwoele tonen aan die zich met de stem van Damien vermengen. De liefde is voorbij en je vraagt je af wat je fout hebt gedaan. Hebben we dan nooit gevoelens voor elkaar gehad? was alles wat we meegemaakt hebben niet echt? Nee je wilde nooit dat het zo moest eindigen en vraagt om vergeving. Met I Don’t Want to Change You voeren we verder op de gevoelens van The Greatest Bastard. Waar je ook heen mag gaan, je weet dat hij er nog altijd voor je is. De violen en gitaarklanken laten de emoties de vrije loop gaan. We kunnen een nieuwe start maken en alles rustig aan opnieuw opbouwen. Rice grijpt je beet met zijn stem en laat je zijn gevoelens overnemen.

Wat volgt met Colour Me In is een liefdesliedje in al zijn eenvoud, alleen de stem van Damien en enkele instrumentatie. Laat de liefde weer terug in je leven en overspoelen met al zijn gevoelens. De emoties worden sterker en sterker en Damien gooit alles ruit. Op The Box gaat hij terug naar het absolute minimum. De pure zang lijkt nog wat leeg aan het begin maar wordt langzaam gevuld met ondersteuning van de piano en gitaar. Op deze weg verder gaan lukt niet meer, er moet wat veranderen is de boodschap. Op deze manier houdt de relatie op. Damien probeert het duidelijk maken maar hij heeft zijn volle stemkracht nodig om door te dringen. Het nummer blijft iets meer op de oppervlakte door de minimale instrumentatie aan het begin.

And I have tried but I don’t fit
Into this box you call a gift
I could be wild and free
But god forbid then you might envy me

Op Trusty and True blikt Damien opnieuw terug op wat is geweest, maar hij ziet een lichtpuntje aan de horizon. Een nieuwe start kan zo gemaakt worden en het verleden moet je laten rusten. De violen voeren je mee naar een nieuwe toekomst waarin je alles weer toelaat. Wordt jezelf weer en laat zien wanneer je angst hebt, vrolijk of verdrietig bent. De drums zwellen aan en de samenzang roept het gevoel van bij elkaar zijn op. De laatste minuut laat Damien je invullen met samenzijn en genieten van het moment. Met Long Long Way weet je dat je er nog niet bent maar nog een lange weg te gaan hebt. Een eerste stap is gemaakt, maar de rust moet bewaard blijven. De pianoklanken voeren je mee op het ritme en de klanken die aanzwellen. De sound gaat diep door je heen en je wordt meegezogen in een minutenlang hoorspel. En horen we dan niet opeens een vrouwenstem?

Als je na al die jaren dit kan brengen als artiest dan ben je van wereldklasse. Damien kan zijn emoties als geen ander kwijt in prachtig gearrangeerde songs. Na zijn breuk met Lisa Hannigan legt hij al zijn ervaringen in de muziek. De instrumentatie drijft de gevoelens aan die hij met zijn teksten duidelijk probeert te maken. Doordringt met af een toe een zonnestraal, maar vooral somberheid en pijn zetten de toon. Op deze manier mag het volgende album van Damien wel weer acht jaar op zich laten wachten.

4.5*

Afkomstig van Platendraaier

Overigens wil ik Damien RIce wel even complimenteren met It Takes A Lot To Know A Man. Een juweel van een nummer. Weet de volle negen minuten de aandacht vast te houden. Schitterend!

Bij live albums zie je wel vaker krankzinnig hoge gemiddelden, ik hoef je denk ik niet uit te leggen waarom, bij studio albums daarentegen.....

Per keer draaien vind ik het eigenlijk minder worden. Ik geloof het allemaal wel, Damien Rice niet overigens.

Ducoz, iedereen z'n mening natuurlijk, maar kun je nog iets vager zijn?

Moet je nagaan hoe goed Queen live dus was ! Leuk !

Deze Rice is trouwens zeer relaxed. Heeft z'n tijd nodig. Zwaar liefdesverdriet zo te horen. Altijd weer een reden om de mooiste muziek te maken...

Uit diepe shit komen vaak prachtige songs naar boven. Weet niet of dat op dit nieuwe album van Damien ook het geval is maar tjonge hij weet bij mij de juiste snaren weer behoorlijk te raken. Ben vanaf het begin fan van 'm en weet nu meer dan ooit waarom. Wat een prachtige, ingetogen en pakkende songs staan er op dit nieuwe album. Nog wat meer luisterbeurten om de juiste score te vinden maar dat gaat goedkomen. Prachtig.

Klinkt zeer goed zo op het eerste gehoor! Klein minpuntje zijn de teksten, die me soms iets te pathetisch en meelijwekkend zijn. Ongetwijfeld een pluspunt voor de zwijmelende tienermeisjes onder zijn fans, dat dan weer wel.

Het album heeft hier zijn eerste luisterbeurt gehad. Veel te weinig natuurlijk voor een goed onderbouwde mening en oordeel. Maar muziek gaat natuurlijk niet altijd om een gedegen analyse waarom het goed is. Vaak gaat het ook om de emotie die het bij je oproept. En wat een prachtig album is dit. Het is flink wat jaren geleden dat ik zo geroerd en geraakt was bij de eerste beluistering van een album.

Ik was niet van plan dit album te gaan beluisteren, tot ik vanmiddag werd getipt. Toen direct de eerste 4 nummers geprobeerd. Dat viel me niet mee als ik eerlijk moet zijn. Begin deze avond het album in zijn geheel gedraaid en toen werd me eens te meer duidelijk dat dit het waarschijnlijk niet gaat worden voor mij. Ik wil niet te voorbarig zijn, maar ik zie het bijzondere niet zo. Veel te orkestraal en langdradig. Op het eerste nummer irriteert de stem mateloos en waarom It takes a lot to know a man zo wordt opgehemeld wordt me nergens duidelijk. Wat me wel duidelijk is dat het nummer wel 6 minuten korter had gemogen. Gewoon een naar nummer. Eigenlijk begint het voor mij pas bij nummer 7 leuk te worden. Trusty and true is echt mooi opgebouwd. De afsluiter mag er ook beslist zijn. Ik ga hem nog een paar keer beluisteren, maar ik kan me niet voorstellen dat het kwartje nog gaat vallen.

Aaai, het glazuur springt van mijn tanden. Dit wordt niks voor mij. Geen rating. Veel plezier ermee.

Ja, hij schiet toch wel wat teveel door soms, vind ik ook. Maar bij momenten dan weer wel echt prachtig. 'O' blijft wel beter IMO.

Prachtig album. Intens gezonden, mooie melodieën, songstructuren die verder gaan dan wat er op de radio gewenst is.

Vanwege de absurd hoge score (met 4,38 moeten we te maken hebben met een van de beste platen uit de muziekgeschiedenis) ben ik 'My Favorite Faded Fantasy' ook maar eens gaan luisteren. Er komt een beetje hetzelfde gevoel naar boven als destijds bij 'O'. Het zijn allemaal erg mooie nummers die goed in elkaar zitten. Rice is zeker een talentvolle songsmid.
Maar toch, het is van die gevoelige singer songwriter pop die na een tijdje toch begint te vervelen. Alle nummers beginnen traag en bouwen langzaam op naar de climax. Strijkers erbij, hier een daar een koortje, gevoelige tekst. Het is wel erg braaf en ik mis gewoon een rauw randje af en toe. De laatste twee nummers zijn me het meest bijgebleven.
Gewoon een mooie plaat, maar wat mij betreft niet spannend genoeg om de (te) hoge score te rechtvaardigen.