Red Hot Chili Peppers - Stadium Arcadium (2006)

Met dit album hebben ze voor mij afgedaan,bssm was geniaal , californication goed, by the way matig en dit ronduit zwak.Zal nog veel naar bssm luisteren maar voor het overige kunnen ze me gestolen worden

28 nummers, waarvan 8 goed.

@ wcs: One Hot Minute ook?

One hot minute is ook een goeie plaat en de verzamelaar what hits met hun werk uit hun beginjaren speel ik ook nog veel, misschien zal ik the uplift mofo party plan en freaky styley wel eens kopen maar ik bedoelde vooral dat het na bssm alleen maar bergaf gegaan is met deze als dieptepunt

@ Baltasound: idd, rhcp maakt hele goede muziek maar dit album is te lang, maak een album van 15 nummers waarbij ze allemaal echt mooi zijn. maar van die goede nummers kan ik wel zeggen dat ze bijna perfect zijn. de andere mindere nummers net als if, en warlocks moeten het weer minder maken. maar toch goede nummers

Wel leuk vrolijk cdtje toch weer anders dan we gewend zijn.

Ik blijf dit album na het schitterende Californication en het halve doorslagje By The Way een dikke tegenvaller vinden; Weinig geïnspireerde songs, veel geblaat, weining wol. Tegenvallertje;

**1/2

Moeilijk om deze plaat te beoordelen. Aan de ene kant is het geluid heel rijk en dynamisch, allerlei ideeen worden uitgeprobeerd en vooral in het begin vond ik dit een hele fascinerend plaat om te luisteren, met name het gitaarwerk van John Frusciante. Toch klinkt het tegelijkertijd wat inspiratieloos en 'veilig'. Ik denk omdat, ondanks het brede muzikale palet op Stadium Arcadium, het niet wezenlijk veel anders klinkt dat de andere platen die ze vanaf 'Californication' hebben uitgebracht.
Tuurlijk is dit een erg poppy album met een typische 'veilige' Peppers sound. Daar staat wel tegenover dat hier fantastische nummers op staan: 'Wet Sand', 'Dani California', 'She Looks To Me', 'Slow Cheetah', 'Stadium Arcadium' en 'Snow' zijn mijn favorieten. Gewoon prachtige popnummers (die inderdaad niet meer zo rauw klinken als vroeger). Maar ook hier staat weer een hoop matigs tegenover (met name op de tweede cd). Had het een enkele cd moeten worden? Nee lijkt me niet, daar vind ik em dan weer te goed voor. Maar 2 cd's met op iedere cd 10 nummers was wel een goeie optie geweest. Dan hadden bijvoorbeeld 'Warlocks', 'We Believe', 'Death Of A Martian' en 'Turn It Again' mooi weggelaten kunnen worden.
Toch is dit zeker niet slechter dan By The Way. 4*

Ik heb hem al een lange tijd liggen, maar ik heb hem nog maar 2 keer gehoord en ik liep er niet warm voor. Misschien nog eens een 2e kans geven, hoewel ik er niet echt veel zin voor heb...

Ik weet niet waar de antiepathie voor het nummer Warlocks vandaan komt..maar ik vind het toch een van de meer "funky" nummers van het album..

Hele eerste cd is sowieso goed..(op Hey na)..2e cd wat minder, maar zitten ook wel goede nummers tussen (21st Century, Tell Me Baby)

Voor mij is dit een echt teleurstellend plaatje... na de méér dan overtuigende Californication en het al iets minder originele By The Way is dit hier... nou ja, een stap terug, de betere tracks hadden op een enkelaar een sterker geheel gevormd, me dunkt, het is echt te veel filler en te weinig killer...

Ik kan hier niet echt enthousiast van worden, neen...

Ok, dit album klinkt misschien wat soft, maar is het dan zoveel softer als BSSM? Heb ik mijn twijfels bij...
Een goed album voor mijn collectie, mijns inziens...

Een pijnlijke plaat voor de Peppers, ze zijn nu toch wel al over hun hoogtepunt heen en het kan alleen maar bergaf gaan, tijd om te stoppen dus vooraleer ik helemaal een degout krijg van hun platen. Ze hebben fantastische songs gemaakt maar buiten Dani California en Stadium Arcadium blijft mij niets bij.

Ik vind het een veel te commercieel album. Met weinig goede nummers. En dat ze snow als single hebben uitgebracht was al helemaal soft. Maar het consert in Nijmegen was wel geweldig dus toch 4 sterren.

Snow trok op een gegeven moment wel bij voor me, maar ik schrok toch ook wel even toen het uitkwam.
Technisch gezien klinkt het allemaal niet echt slecht enzo, maar het is allemaal zo ontzettend gladjes, monotoon en voorspelbaar dat ik het niet kan uitzitten. Hier en daar klaart het lichtjes op, maar het is te weinig, te nietig, te verwaarloosbaar in zo'n oase van gelikte, op maat gesneden saaiheid.
Ik vraag me af wie er op het belachelijke idee kwam om hier 2 cd's mee vol te stampen?

@ frusciante24: Het concert was goed maar de cd trekt op niet veel maar het concert was goed dus krijgt de cd toch 4 sterren? Vreemde hersenkronkels? Jazeker

Zoals gewoonlijk is John Frusciante het enige lichtpunt op deze cd. geweldig gitaarwerk vormt de ruggegraat van sommige songs. Deze worden vervolgens de nek omgewrongen door het gejank van mr. Kieldis.

Vergeet Flea niet. De slap-bass op 21st century is fenomenaal

Hele discussie's over wat nou betere albums waren (de vroegere tijden...)
Persoonlijk kan ik de (voor de meeste) hoogtepunt- albums erg goed waarderen (BtW en Californication) waar briljante rock nummers op staan.
SA neigt een stuk meer naar funke pop/rock en vind ik persoonlijk een nieuwe ontwikkeling van 'Sound' van de Peppers. Een nieuwe Californication had van mij namelijk niet gehoeven.

Vooral in de zomer kan ik helemaal in de sfeer komen met SA, heerlijk muziek, met een redelijk aantal wat vlakke nummer, maar ook veel uitschieters.

Mijn persoonlijke favorieten:

Snow> Wordt door vele afgezeken, maar vind hem zelf schitterend

Charlie> Funk!

Slow Cheetah> Heerlijk nummer. De teksten passen perfect op het nummer: They tried to tell her She would never be As happy as the girl In the magazine

Hey > Sit back and relax... Zalig nummer.

Desecration Smile> Jammer van het refrein, verder fantastisch nummer.

Hard To Concentrate> Heerlijk nummer dat blijft hangen, had bij dit nummer steeds de behoefte om hem te horen...

21st Centruy> Nog een Funk nummer, wat gewoon goed klinkt.

Daarnaast zijn 'She's Only 18', 'Torture me' en 'Turn it Again' ook topnummers

Ik heb eerder het idee dat ze wilden laten zien van 'Kijk, we kunnen het nog!' en daarbij te enthousiast werden in het selecteren van nummers.

Ik ken dit album, op de singles na, niet. Maar als het van hetzelfde niveau is als Snow (Hey Oh) dan verdient dit album niet meer dan een halve ster. Wat een ontzettend slecht nummer is dat. Zo'n slecht nummer had ik van de Peppers toch niet verwacht.

Luister sinds Californication naar Red Hot Chili Peppers. En na het bijzonder slechte By the Way is dit best een aardig album. Al zouden ze er makkelijk één cd van kunnen maken. Gewoon de matige vullers weg en de betere songs op één cd, dat lijkt me een beter idee. Maar ja niet gedaan, dus geen top.

Hahaha, dat nummer is bij mij nou juist gegroeid, ook al is het bijlange na geen 'Peppers'....

Nu ik het nummer op m'n harde schijf langs hoor komen vind ik het heel vreemd dat A Million Miles Of Water het album niet heeft gehaald. Ik vind het beter dan minstens de helft dat hier op staat.

Bij een eerste luisterbeurt is het een goede plaat, maar na een paar keer draaien heb ik het gevoel alles al eerder gehoord te hebben, alle platen na Californication zijn herhalingen van die plaat, dus ook deze. De Peppers zijn via een vaststaand concept platen gaan maken, met als doel zoveel mogelijk te verkopen, maar het concept begint me zo langzamerhand de strot uit te hangen, hoewel er wel een aantal redelijke nummers tussen staan, en het briljante gitaarspel van John Frisciante is de redder in nood, geniaal!!

Uitstekend nummer.

Hun minst overtuigende plaat in jàààren, wat zeg ik, ik lichtjààren!
Enorm veel vulsel, opvulsel, tussen enkele pareltjes...

Ik moet zeggen dat ik het een aardig album vind, wat minder gedurft en vernieuwend als vorige werken. Maar evengoed goed te versmaden muziek, op de enkele opvullers na.

Op beide cd's staan goede nummers, misschien hadden ze beter een album met 1 cd kunnen maken en hier gewoon de beste songs opknallen ipv het op te vullen met mindere nummers.

Desalniettemin 3,5*

Hard to Concentrate blijft mij zeker bij.

Mensen zijn niet snel tevreden. Stadium Arcadium is 28 heldere pareltjes verdeelt over twee planetaire schijfjes. Je kan de songs als het ware binnenwandelen en er in rondkijken. Overal om je heen gebeuren voortdurend fascinerende dingen. Elk detail wekt verwondering en het geheel is een geweldige big bang.

Ik kijk met veel plezier uit naar de volgende van deze heren, koningen van de funkpop.

Halo zeg. Enneh, waar hebt ge uwe stash gehaald? Moet straf spul zijn!


... als jij het zegt.

Je hoeft het natuurlijk niet met mij eens te zijn.
Dat is het leuke van leven in een democratie.

Stash vind ik niet zo goed, al is All That's Left
best wel een mooi nummer.