Red Hot Chili Peppers - Stadium Arcadium (2006)

omdat jij geen nummers hebt gehoord die je goed vind zijn de red hot chili peppers overschat? sinds wanneer ben jij de standaard voor wat ok is? beetje vreemd...

Als hij nog nooit een echt goed nummer gehoord heeft,het lijkt me sterk dat hij Under the Bridge ofzo nog nooit geluisterd heeft en dit album is gewoon minder dan oudere,dan raad ik hem aan dit niet te beluisteren.
Als jij vind van wel,moet je dat even tegen hem zeggen...
Vanwaar trouwens de 4,5*?

omdat ik dit een meer dan prima album vind, een logisch vervolg op de vorige albums. de laatste 3 albums van de peppers vind ik ook hun beste werk, je hoort hier dat ze echt hunzelf hebben gevonden, en de rust straalt over in de nummers. dit zijn geen maffe funktracks meer maar echte liedjes van een hoog niveau. de peppers zijn hierdoor wat mij betreft terecht een van de grootste bands van dit moment in de wereld. er is veel zorg besteed aan de arrangementen en er zit veel meer zorg in dan mensen misschien denken.
smaken verschillen, mensen kunnen het niet leuk vinden, je kan ook meer houden van het vroegere funkwerk, maar de peppers overschat vinden is een vreemde uitspraak. zeker aangezien flea en john frusciante nou niet bepaald de grootste amateurs zijn in hun vakgebied.

Mij hoor je ook niet zeggen dat ze overschat zijn,zeker niet.
gezien de funktijd niet en deze tijd,maarr....(daar komt ie) ...bijvoorbeeld het nummer Hump de Bump vind ik dan toch een beetje zo van: de meeste nummers zijn wat soft,laten we er maar even een "funky" nummertje bij doen.
Maar goed even genoeg discussie.
Red Hot Chili Peppers is gewoon een hele goede band.

Ik ben er niet zo positief meer over. De inspiratie en de creativiteit zijn er zeer zeker nog. Neem bijvoorbeeld een nummer als Snow, dat steekt echt wel uitstekend in elkaar. Maar tja.. het klinkt niet echt meer als de Peppers. Nu is bijvoorbeeld het debuut en Californication ook een grote stap, maar dat klinkt een stuk serieuzer..

Om een lang verhaal kort te maken, het klinkt me allemaal te poppy. Jammer want ik vind de Peppers wel een hele goede band.

Tegen de tijd van Californication had deze band al een behoorlijk palet aan stijlen opgebouwd en die plaat zat al op het randje. Maar nog steeds was het een erg goeie plaat door de variatie die erin zat. Ik vind dat daarna de inspiratie gewoon afzwakte en ze niet meer zonodig 'hoefden' (One Hot Minute was ook een erg goed album, hoezeer Frusciante-fans het ook niet goed willen vinden). By The Way was een slappe zwijmelplaat en deze klinkt geforceerd 'funky' in plaatsen. Tijd voor een andere bandnaam en richting, zou ik zeggen, want ik denk niet meer dat ze achter dezelfde muziek staan zoals ze die vroeger maakten.

Het is okee als het aanstaat (zal het nooit en te nimmer afzetten) maar het is een andere band die klinkt als een parodie op de oude Peppers.

Toch wat te weinig topnummers op dit dubbelalbum; ze hadden het beter bij een enkel album kunnen houden en daar wat meer op focussen, maar gezien de hoge notering maakt dat voor de liefhebbers niet zoveel uit. Veel luisterplezier.

Ik snap dat 'het klinkt niet meer als de Peppers" niet, want het zijn de RHCP die je hoort. Volgens mij betekent het alleen maar dat de Peppers het lef hebben om zich muzikaal te ontwikkelen en nieuwe wegen in te slaan, terwijl nogal wat MuMe-ers in dat opzicht blijkbaar stil blijven staan of in elk geval niet met die ontwikkeling meegaan. Blijkbaar is de verwachting dat als je als band eenmaal een bepaalde stijl speelt je dat tot aan je dood moet blijven doen, anders raken de luisteraars een beetje in de war.

Maar de Peppers zijn zelf juist stil blijven staan vanaf Californication.
Ze vonden een formule en zijn vervolgens nooit meer daar vanaf geweken.

Dat ze m.i. niet meer als de oude Peppers klinken (van voor Californication, dus) komt m.i. simpelweg omdat ze commerciëler zijn geworden.

Ben ik niet helemaal met je eens. By The Way vind ik ook erg matig, maar zie ik als een logische stap tussen Californication en Stadium Arcadium. Alleen is de 'stijl' of 'formule' of hoe je het ook noemen wilt op Stadium Arcadium verder uitontwikkeld.

In die zin vind ik Statium Arcadium ook vele malen beter dan By The Way. Californication lag wat mij betreft nog iets meer tegen de stijl van BSSM aan. Zie de ontwikkeling vanaf Californication naar Stadium Arcadium maar in hetzelfde licht als de ontwikkeling van de punkfunk stijl op Freaky Styley naar BSSM. Daar zaten ook wat albums tussen waarin de stijl langzaam naar die op BSSM toegroeide.

Als ik trouwens Freaky Styley opzet hoor ik onmiskenbaar de Chili's, maar als ik een willekeurig nummer van Stadium opzet ook. Je herkent direct dat het de Chili's zijn.

Dat het beter is dan het pijnlijk afgevlakte By The Way is duidelijk, maar ikzelf hoor het verschil in ontwikkeling niet tussen deze en Californication. Beiden hebben een toefje funk temidden wat kan worden omschreven als typische 'Peppers-pop'.
De herkenbaarheid ben ik het eigenlijk wel mee eens.

Mja, eigenlijk hadden ze van mij die zogenaamde funknummers op Stadium ook gewoon weg mogen laten. Op Californication vond ik die nummers nog wel passen.

Daarmee ook Readymade en Charlie??

Ow, Readymade is idd wel erg lekker ja, maar valt wel een beetje uit de toon op dit album.

WAAAAAAAAAAAAAT, 2 uren lang?

dit album kan me dus totaal niet boeien.

de peppers tijdens californication of BSSM zijn zoveel beter dan nu.
dit album is me te poppy, en zoals al gezegd is geforceerd funky.
en veel te lang zoals meer pepper albums.

Jep, 2 uur lang maar dan wel aardig wat fillers er tussen, gelukkig ook wel aardig wat leuke nummers.

Ik vind dit een zeer goed album. Ik vind het fijn dat de peppers er nog wat funknummers bij heeft gestopt. Kijk naar een band als Coldplay, waarvan hun nieuwe album zoveel beter had kunnen zijn met maar een paar "ouderwetse" nummers. Het wisselt elkaar een beetje af. Zo heb je wat nummers voor de oudere aanhang, en wat nummers voor de nieuwere.
Nummers als "Hard to concentrate" en "Hey" vind ik prachtige nummers.

Hetgeen jij schetst vind ik nou juist het probleem van Stadium Arcadium. Het is allemaal zo geforceerd! Je hoort er gewoon in terug dat ze hier en daar wat funk terug hebben proberen te laten komen en het moest ook duidelijk hitgevoelig zijn. Helaas zijn de Peppers veel van hun puurheid verloren en zijn ze van nietsontziende rocksterren verandert in brave hitparade paardjes. By the way was al de voorbode en deze plaat is werkelijk het ultieme "laten we iedereen proberen tevreden te houden" equivalent van de Peppers.
Natuurlijk bevat ook deze plaat weer een aantal goede nummers, maar de Peppers weten mij helaas niet meer te verrassen. Althans met deze plaat niet!

Charlie, She's only 18, Readymade en in mindere mate Warlocks en Hump The Bump zijn toch gewoon zeer sterke funky nummers.

Had hier niet zo'n hoge verwachtingen van maar het blijkt toch een uitstekende plaat te zijn. Ondank de grote hoeveelheid nummers weten ze toch de kwaliteit hoog te houden en ondanks dat er niet echt veel uitschieters bij zitten vind ik deze misschien wel beter dan de twee hiervoor.
De Peppers zijn definitief de echte popmuziek ingegaan maar ze maken nog steeds prima muziek.

Deze plaat heb ik in mijn vroege alternatieve muziek periode echt helemaal grijsgedraaid. Nu nog steeds roept het nog wel iets op als ik het luister, maar het is niet meer zo goed als toen, in 2006. Nu ik wat meer beluisterd heb, blijkt dat hier toch enkele matige nummers op staan, zoals Hump The Bump, Desecration Smile en We Believe. Desondanks, door de nostalgische waarde (telt dat al als het twee jaar geleden is) en de sterkere nummers hierop (She's Only 18, Slow Cheetah en Wet Sand bv), kom ik toch nog op 4* uit.

Off topic bericht verwijderd. Die disclaimer staat er niet voor niets...

Dit is muziek die je niet al te serieus moet nemen denk ik,luister maar naar "snow" en "hump de dump" maar de beats zijn zeker oke dat wel.

Stadium Arcadium vind ik een zeer goed album. Alles is mooi afgewerkt. De toppers Dani California en Snow zijn niet mijn favorieten(te veel gedraaid op de radio?), maar de rest valt zeker goed mee. Geen echte uitschieters, maar ook geen mindere, dus krijgt het van mij een hoge score

4.5*

Goed album, Ik stoor me niet aan het pop gehalte van het album. Maar er staan naar mijn smaak wel veel te veel nummers op. Mijn favoriete nummers zijn, She's only 18 , Slow Cheetah en Wet Sand.

beste album van RHCP. Ik vind de singles een beetje slecht gekozen aangezien Hump the Bump en Desecration Smile een van de zwakste nummers van het album zijn. Ik had liever Make You Feel Better of She Looks to Me als single gezien.
opzich maakt dat niet uit aangezien het een TOP album is.

Jammer dat Dani California bijna een exacte kopie is van Country House van Blur.

En/of van Mary Jane's Last Dance van Tom Petty.. Maarja, het zijn nu eenmaal veel gebruikte akkoorden.

Goed album! Geproduceerd door Rick Rubin als ik het goed heb.

Echter een minpunt is is dat het wel erg veel op Frusciante's gitaarwerk is gericht. Dat komt mij te veel naar voren, alsof het zijn 'wederopstanding' plaat is geworden.

Niettemin 4* !