Pink Floyd - The Endless River (2014)

Alleen al om je collectie compleet te houden lijkt me dit een verplichtte aanschaf. Zou voornamelijk geinteresseerd zijn in de 5.1. versie van dit album. Als ik dat zo lees, dan lijkt me het weer een uitstekend album dat zich leent voor een goede home cinema work out. Kortom, laat maar komen.

En dan is het intussen wachten op de NW cd van David Gilmour waar hij intussen aan werkt en die hij hoopt klaar te hebben ergens begin volgend jaar, en uiteraard, de toer die hij heeft aagekondig daarop volgend te gaan doen waarin hij hopelijk nog een keer de hele trukkendoos uit de kast gaat halen.

Ja! Ik citeerde je letterlijk. En vervolgens tussen neus en lippen door melden dat Gilmour makkelijker te vervangen was. Om eerlijk te zijn hou ik veel van de gitaar van de sympathiekere Gilmour en vind ik Waters een ongelooflijke eikel. Echter: een eikel die veel moois heeft helpen maken en heeft gemaakt. Animals, een plaat met een duidelijke Waters-stempel, is mijn favoriet van PF. Maar ook weer mede door die gitaren van Gilmour, die we op dit nieuwe album veel gaan horen.

Dan doelde ik eigenlijk meer hier op:

Jouw eigen invulling van iets wat ik absoluut niet heb gezegd dus. In ieder geval ben ik wat minder van de slaapliedjes van Gilmour en kijk ik wat hoopvoller uit naar waar Waters nog mee op de proppen zou kunnen komen. Dat gaat dan tenminste nog ergens over.

?? Ik heb geen last van een PF (of welke band dan ook) dwangneurose gelukkig. The Final Cut was de laatste PF aanschaf, je mag raden waarom. Deze laat ik dan net als de laatste voorgangers ook weer graag en zonder zweethandjes aan me voorbij gaan.

Oh, dan mis je The Division Bell. Best jammer.

Als je liefhebber bent van het werk van Waters mis je Division Bell niet per se hoor. Net zoals je dan Brothers in Arms niet per se mist. Waters en Divison Bell hebben weinig met elkaar te maken en bovendien is het gewoon een enorm suffe open haard met port plaat.

Ik zit ook niet echt op het puntje van mijn stoel aangaande deze release.
Ben bepaald niet dol op The Division Bell.
Maar genoeg daar over.
Als ode aan de betreurde Wright is het wellicht een passend einde.
Ik zal het ook wel gaan beluisteren. Maar echt priroriteit heeft het voor mij niet.

Floyd is voor mij nu eenmaal het meest dierbaar met Waters.
Kijk ook meer uit naar nieuw werk van hem.
Maar het ziet er niet echt naar uit voorlopig.

Die samen met Gilmour meer bepalend was voor het geluid dan wie dan ook in Pink Floyd. (met uitzondering van Barrett in de vroege jaren dan) Het mag zo zijn dat Waters vele teksten schreef die volgens Wright allemaal over Onderwijs, Waanzin en de Oorlog gingen en waar ook de band (ook was het geniaal) op een gegeven moment wel een beetje klaarmee was. Vele muzikale ideeen kwamen van anderen, plus, ook al kwam het van Waters dan nog moest het worden ingespeeld door anderen, en dat gaat naar zeggen zelfs voor de Bass partijen van Waters die hij niet eens kon inspelen als Money en One Of These Days. Goede zanger, geniale tekstschrijver, briljante producer (maar dan wel voornamelijk tijdens Amused To Death) en visualist. Maar zeker niet de persoon aan wie de muzikale sound van Pink Floyd kan worden toegeschreven.

En als ik kijk naar mijn favoriete Pink Floyd nummers, Echoes, Pigs, Sine on II, Welcome To The Machine en Dogs, dan zijn dat vrijwel allemaal nummers waarbij de muziek (vooral de gitaar en toetsen) een veel grotere rol speelde dan de zang of te teksten. Maar als je meer into the Wall bent of Dark Side Of The moon, dan kan ik begrijpen dat je wordt gegrepen door te genialiteit die afspat van de teksten, want zeker DSOTM heeft een behoorlijk recht toe recht aan boodschap. Ook al ging DSOTM volgens Wright over waanzin, hetgeen ik er nog niet had uitgehaald. Maar dat is uiteraard mijn persoonlijke voorkeur, en met mooie aan een band als Floyd is natuurlijk dat het zich niet laat vangen in een interpretatie.

Nee hoor: LP2 is zeer de moeite waard. Daar gaat een vergelijking met het ook voor mij nogal suffe Brothers In Arms echt niet op. Eigenlijk voor geen meter.

De muzikale eenheid is altijd een sterk punt gebleken bij Floyd. En ik ben het met je eens dat Gilmour en Wright voor een groot deel verantwoordelijk waren voor de sound. En met name Gilmour heeft natuurlijk veel leadzang gedaan. Hij was ook zonder meer de beste vocalist van het stel.
Maar naarmate de eind 70 er jaren naderde, was het wel Waters die de kar trok.
De overige 3 hebben zich daar (zeker achteraf ook) aan gestoord.
Waters heeft wel eens gezegd ( en waarom zou hij daar om jokken) dat de anderen na Animals met niets kwamen.
De desinteresse van Wright tijdens The Wall kostte hem ook de kop als vast lid van Floyd.

Kortom het mes snijdt aan twee kanten.
Waters zal een pain in the ass zijn geweest.
Maar met Animals en The Wall ben ik toch wel erg gelukkig. En wat had er zonder zijn ideeen nog overgebleven ?
Verantwoorde mooi gemaakte sferische muziek. Met de gitaar van Gilmour als herkenning.

Wat mij betreft maar eens een flinke bezem door deze discussie.
Doodmoe van dat eeuwige Gilmour-Waters geneuzel

Haha..album zou endless quarrel moeten heten door de waters gilmour ruzie..stel kinderen zijn artiesten vaak met ego s zo groot als de chinese muur

Na 10 november kunnen we het eindelijk over de muziek van Endless River hebben. Daar gaat het tenslotte om in deze thread.

Is dit niet gilmourmeter.nl?

Ooit wel opgepikt in de CD-theek en op een TDK-tje gezet. Denk dat ik er al een maand later iets anders overheen heb getaped. Was Pink Floyd niet wat ik hoorde. Wat VandeGriend zegt. En dan vind ik Brothers in Arms eerlijk gezegd nog een stuk beter...

Ah jakkes.

Dat snap ik nooit. Alleen maar omdat PF mee is gegaan met zijn tijd? Sommige fans zijn blijkbaar een beetje blijven hangen. Ja het album is anders dan Dark Side / The Wall. Maar dit album is niet minder Pink Floyd.

Heb jij wel eens naar UmmaGumma geluisterd? Is dat ook geen Pink Floyd album? In ieder geval heel anders dan hun andere repertoire.

Ik heb dat meer bij Lapse, al heeft ook die z'n momenten. Het valt me op hoe weinig mensen hier Gilmour roemen wegens zijn instrumentale bijdragen.

De manier waarop hij echt zijn eigen klank heeft weten te vervaardigen, die klank is Pink Floyd.

Neem een nummer als Coming Back to Life.

Toevallig ook het nummer dat mij definitief over de streep trok wat betreft de overtuiging dat Gilmour ook zonder Waters absoluut meer dan genoeg te bieden heeft.

Of Gilmour is Gilmour, zou je ook kunnen zeggen. Zo'n nummer als Comfortably Numb, uiteindelijk toch vooral zijn nummer, was zelfs het nummer dat mij op haast profetische wijze deed kennismaken met de Floyd sound.

Of de eerste klanken van Breathe, ook al zo'n openbaring.

Dat spacy geluid, dat is Gilmour.

Dat is Floyd.

Vind het erg opmerkelijk hoe men af en toe bijna lijkt te suggereren dat de man op zichzelf maar amper bestaansrecht zou hebben als artiest en gitarist.

Ben ook Waters fan maar tevens van mening dat Gilmour zeker meer dan genoeg heeft ingebracht om serieus genomen te worden en ook om de naam Floyd dan desnoods maar alleen te dragen.

En dus kijk ik hier vooralsnog heerlijk onverminderd naar uit.

Deranged, ik kan me voor de volle honderd procent vinden in jouw mening.

Waters was meer dan Gilmour het artistieke brein van Pink Floyd, maar de kenmerkende sound, de muzikaliteit was toch echt meer te vinden bij Gilmour. En bij Wright.

Samen zorgden ze voor de mooiste muziek ooit in mijn ogen. Maar Waters en Gilmour hebben ook solo waardering mogen oogsten. En Wright ook.

En Mason was er voor de vrolijke noot.

Bijzonder jammer dat Nick Mason binnen deze discussie compleet is overgeslagen.
Terwijl de beste man juist zulke grote plannen heeft...



Sta-link

Verders niets aan toe te voegen

Anisina is gedraaid op BBC Radio 2.
Sta-link

Begint op 2:15:40

Gilmour is zeer belangrijk geweest voor het Floydgeluid. En wie dat tegenspreekt snapt het niet helemaal.
Maar een uitgesproken sterke componist is hij imo niet.
Waters kwam met de meeste ideeen en Gilmour zal daar ongetwijfeld ook zijn invulling aan hebben gegeven.
Meestal weet je met Gilmour wel waar je aan toe bent.
Hij wil het graag mooi en smaakvol verpakken. Met recht de man van de pakkende melodie.
En dat zal hem op The Endless River ook ongetwijfeld wel weer gelukt zijn.
Maar of hij daarmee mijn aandacht kan vasthouden is een heel ander verhaal.

En daar komen we maar op één manier achter: Nog tien dagen!

Dat schiet lekker op Rogier.

Wat duurt dat lang!!!

BAH !!!!! Wat een bedoening van lik m'n........ R

Als ik dat allemaal lees dan doe ik vaak maar 1 ding: luisteren naar live8 2005 waar de magische vier samen op het podium stonden.

Dat denk ik als ik Take it back hoor. Al vind ik overigens dat er op The Division Bell wel hele goede nummers staan.