Pink Floyd - The Endless River (2014)

De intro van de albumversie is misschien ietwat te minimalistisch/repetitief t.o.v. de single-versie, maar in zijn geheel is dit nummer uitstekend. De samenzang en het gitaarwerk zijn ronduit grandioos.

Dat het vertrouwd klinkt en niet revolutionair, is logisch. Gilmour (68) en Mason (70) hoeven zich niet meer te bewijzen op hun leeftijd, laat staan dat ze nog iets vernieuwends zouden moeten uitbrengen. Het recente materiaal van andere wereldartiesten (The Who, The Rolling Stones, AC/DC, Bob Dylan, enz) haalt evenmin het niveau van hun beste albums.

Louder Than Words is trouwens opvallend toegankelijk en zelfs "hitgevoelig". Grammy-waardig als je het mij vraagt.

High hopes heb ik evenmin maar ik verwacht wel wat sfeervolle behangmuzak. Er zijn beroerdere stukjes curiosum denkbaar.

Ik moest ook even wennen. Maar naar paar luisterbuurten, ben ik om. Vind het een lekker nummer. Veel herkenbare PF geluiden/sferen.

Vind trouwens drumwerk weer typisch Mason style. Niet helemaal kapot van.

Hé, hij doet het! Anderhalve minuut en ik hoor de eerste 'stormy weather' alweer.. pff
En is Gilmour bang voor spanning, ofzo?

Blinde aanschaf met de bonus blu-ray met daarop het album in een 5.1 mix en schitterende verpakking.

Hier ook blinde aanschaf. Zeker na het horen van Louder Than Words. Vind het echt een prachtnummer. Ik vind het alleen jammer dat dit het enige nummer met zang zal zijn op de plaat. Want ik wil meer na dit nummer en weet niet of alleen het instrumentale gedeelte mij genoeg voldoening kan geven. Maar dat is natuurlijk iets waar ik met veel plezier naar uitkijk om achter te komen.

Een Pink Floyd plaat zonder zang kan een zegen zijn. Vroegâh had ik met een vriend het "Pink Floyd Effect" bedacht. Daar bedoelden wij het volgende mee: Shine On You Crazy Diamond begint met een weergaloos instrumentaal stuk, waar je helemaal in wordt meegezogen. Voor ons verbrak de betovering op het moment dat de zang werd ingezet en klapte het nummer in elkaar, om pas later weer interessant te worden. Dus eigenlijk dachten wij: "had toch je mond gehouden!". Dit principe hebben wij later op vele liederen van andere artiesten toegepast.
Dus... Een Pink Floyd plaat zonder zang.... eindelijk

In een van de links op pagina 3 staat een stuk over dit album, waarop wordt verteld dat David Gilmour op 4 tracks zal zingen, en dat op Talkin' Hawkin' de computerstem van Stephen Hawking weer te horen zal zijn...

En voor wie de cd gewoon wil kopen (iedereen uiteraard), voor de laagste prijzen moet je bij CDWOW zijn, zoals eerder al werd aangegeven. En je krijgt er ook nog eens zomaar 10% korting op ("FR/DK/DE/NL/SE Pacman Tiered 10% off Discount").

En als liefhebber van 5.1 geluid (DSOTM, WYWH, AHM) kies je natuurlijk voor de versie met dvd of blu-ray, zeker als je ook de extra tracks wil hebben (en niet alleen gratis gedownload).

Of de vinyl versie (die bij CDWOW ook het goedkoopste is maar slechte ervaringen met dat bedrijf) Ben en blijf razend benieuwd naar het album. De spanning wordt opgebouwd.

Vinyl kan je ook aanschaffen op amazon.de: snel en gratis in huis voor een prima prijs.

Overigens zou het wel eens goed kunnen uitpakken deze hoofdzakelijk instrumentale plaat. Want op the Division Bell denk ik wel eens (oneerbiedig): 'nou mond dicht en spelen, Gilmour.'

Producer Andy Jackson Takes Us Exclusively Inside the Making of the Final Pink Floyd Album, The Endless River

Sta-link

Het nummer Autumn ’68 bevat een opname van Rick Wright die het befaamde orgel van de Royal Albert Hall bespeeld in 1968

Op website Pink Floyd Fans staat er vertaald stukje uit Oostenrijks dagblad;

Vandaag werd de Oostenrijkse pers getrakteerd op de "The Endless River" presentatie! Warner gaf in Wenen om 10 uur vanmorgen een luistersessie, waarbij elke song belicht werd. 46 minuten vol met bombastische geluid collages in ambient geluid en slechts één popsong. Dit is het Pink Floyd afscheid album The Endless River (Vanaf 07-november). Hieronder de beschrijving, gegeven door een reporter van "WeGotit".

Let op! Dit is puur de mening van een journalist, die ik vertaald heb naar het Nederlands



Things Left Unsaid: Oude interview passages gesampled over smaakvolle akoestische-gitaar geluid. Een muzikale lente ontwaking.

It’s What We Do: Een fanfare-achtige keyboard intro gepaard gaande met scherp gitaarwerk verwordt tot de bombastische epos. Muzikaal een mix van Shine On You Crazy Diamond en de sound van The Division Bell.

Ebb And Flow: Een korte intermezzo van regendruppels, klokkenspel en akoestische gitaren.

Sum: gedempte geluiden in monoten keyboard ritmes en het gebruik van drums voor een rock hit. Lichte herinneringen aan One Of These Days.

Skins: Van Welcome To The Machine-geïnspireerde sound structuren en Jungle Drum ritme geeft het een beetje goedkoop geluid collage.

Unsung: Plotselinge ritme afgewisseld met gierende elektrische gitaar intermezzo als alternatief voor de song Skins.

Anisina: Een bombastische hymne met saxofoon, keyboard, akoestische gitaar en veel tempowisselingen. Hoge kwaliteit soundtrack muziek. Als het gepaard zou gaan met een songtekst zou het zomaar een hit kunnen worden!

The Lost Art of Conversation: klassiek geïnspireerde piano solo.

On Noodle Street: Na klassiek volgt Jazz. Gitaar en drums domineren en het toetsenbord zorgt voor de accenten. Een lied dat toeneemt in kracht naar het einde toe.

Night Light: Schetsmatig, zeer gereduceerde tussenliggende Intermezzo. De focus ligt op Gilmour's akoestische gitaar.

Allons-y (1): Doet denken aan Run Like Hell disco beat. Het snelste stuk van de CD, ook hier wordt een songtekst gemist.

Autumn’68: Een 46 jaar geleden opgenomen kerkorgel intermezzo (in de Royal Albert Hall). Van zwaar geluid, maar absoluut eigentijds.

Allons-y (2): Terug naar het disco ritme. Dit keer vergezeld met een indringende solo.

Talkin’ Hawkin’: Rock-achtige pop Keyboard basis met de stem van Stehpen Hawking die citeert, zoals „Speech has allowed the communication of ideas, enabling human beings to work together to build the impossible.” of „By talking, and its greatest failures by not talking. It doesn’t have to be like this. Our greatest hopes could become reality in the future. With the technology at our disposal, the possibilities are unbounded.“ Muzikaal geen gelijkenis met het gebruik Hawking's stem in 1994 bij de song "Keep Talking".

Calling: Water druppels, bouwmachine geluiden en andere klanken. Veel geluiden, weinig muziek en klinkt een beetje verward.

Eyes To Pearls: Gereduceert, enigszins eentonig gitaar spel in Country-sound met overlappende geluid collages en een abrupt einde.

Surfacing: akoestische gitaren die sterker worden naar het orgiastische bombastische finale toe. Na 45 minuten hoorde nu voor het eerst een refrein.

Louder Than Words: Het enige nummer met songtekst! Als afscheid verwoord Gilmour nog één keer de "Floyd-strijd" (We zeuren en we vechten // Maar dit ding hebben we // Het is meer dan woorden // De som van ons delen // Het ritme van ons hart // Het is meer dan woorden. ) die als single uit zal komen.

Bron:WeGoIt.at

Muzikaal genoeg te genieten dus.

Ik lees wel vaak het woord 'akoestisch'. Maar wie weet valt het mee.

Gilmour is toch ook wel verantwoordelijk geweest voor enkele zeer hoogstaande akoestische stukjes.

Denk aan natuurlijk de intro van Wish You Were Here, maar ook de prachtige omlijsting van een nummer als Lost For Words.

Dus ook daar ben ik zeker voor te porren.

hmmm wat hiervan te verwachten. Ik hoop dat het toch een mooi afscheid wordt.

Absoluut niet mee eens. Ik vind zowel Gilmour als Waters en Wright juiste mooie stemmen hebben.

De Floydmuziek vraagt niet om technisch perfecte keeltjes.
Maar de vocalen hebben toch zeker een toegevoegde waarde.
Zeker toen het tekstueel meer diepgang kreeg.
Zonder de zang en lyrics zou Floyd voor mij niet interessant zijn.

Pink Floyd heeft door de jaren heen ook regelmatig instrumentale nummers uitgebracht. Niet zelden vond ik dat toch heel smaakvol. Ik ben ook wel een liefhebber van de zang van Pink Floyd, maar instrumentale nummers horen ook bij Pink Floyd.

Een album wat voor het grootste gedeelte uit instrumentale nummers bestaat, vind ik ook wat veel op voorhand. Maar ik ga het album eerst maar eens luisteren voordat ik een oordeel ga geven.

Ben het -in tegenstelling tot zijn mening bij andere platen - nu wel voor een groot deel met Bikkel eens. Bij een aantal platen hebben de vocalen, en zeker de teksten, absoluut toegevoegde waarde. Maar ik ben wel degelijk benieuwd naar iets dat grotendeels instrumentaal is!

Link

Een nieuwe Pink Floyd!?
Betekend dat ook dat ze weer gaan toeren ? dat lijkt me toch sterk...

Een tour zal er niet inzitten. Naar aanleiding van dit album zou het ook zinloos zijn.
Het is voornamelijk een ode aan Rick Wright, die ook prominent te horen is.
Sessie's die rond The Division Bell plaatsvonden, en er zijn partijen van Wright gebruikt van lang geleden.
Als je dit album dan live wilt spelen ( of flarden daarvan) mis je toch de man die het uiteindelijk inspeelde.

Gilmour solo zie ik nog wel live peformen.
Maar als wij Gilmour en Mason mogen geloven dan is Pink Floyd nu echt verleden tijd. En terecht denk ik.

Aha... ik ben weer bij, bedankt voor je info!
maar ik denk toch dat ik dit album blind ga aanschaffen, 'Pink Floyd' komt niet met rommel...

Mijn idee!

Het is ook helemaal niet nodig. Gilmour weet in z'n eentje een sterk Pink Floyd concert neer te zetten, vol met prachtig gespeelde oude klassiekers.

De puristen zullen roepen om Waters maar bij gebrek aan enige wil tot samenwerking (en dat is misschien maar goed ook) heeft Gilmour (luister maar naar Live at Gdansk) het solo heel aardig voor elkaar.

Waters niet minder natuurlijk. En voor een PF beleving toch net even iets authentieker. Maar het heeft gewoon geen enkele zin meer hier nog langer over door te zaniken. De heren zijn inmiddels op een leeftijd dat het allemaal mooi is geweest. Na dit laatste Gilmour produkt hopen we nog op de laatste solobijdrage van PF architect Waters en dan is er toch wel een spraakmakend tijdperk afgesloten.

Dan nog een kruisje maken volgens Rooms gebruik en braaf Amen zeggen.

PF architect Waters?
Ja, vanaf Animals, via the Wall naar The Final Cut. Daarvoor was het bepaald niet 'alleen' Waters.

Hoor je mij dat zeggen dan? Ik ga die discussie niet nog een keer oprakelen maar dat zijn aandeel vanaf Meddle al onmisbaar was voor het voortbestaan van de band staat als een paal boven water. Een Gilmour was dan wel wat makkelijker te vervangen.