Pink Floyd - The Endless River (2014)

Niet saai, wel ouderwets. Dat échte muziekliefhebbers naar afgestofte b-sides uit de kelder luisteren lijkt me nogal tegenstrijdig. Dit album is simpelweg fanboymateriaal. Prima voor de 50plusser die zoekt naar jeugdsentiment, met vrienden op de bank Pink Floyd luisteren met hulp van wat verdovende middelen, maar voor de jongere garde absoluut niet de eerste Pink Floyd die je moet willen luisteren. Pak dan simpelweg Dark side of the moon als starter en niet deze b-sides afkomstig uit een periode dat Pink Floyd al overjarig was.

Tjee, ik begrijp de reacties niet, men weet waarom dit "magistrale album" (lees waarom..het is niet David maar van ALLEN) of denkt men dat alle leden nog in leven zijn, ik zou zeggen: Wees verheugd, zet de headphone op en geniet, dit is en was het! verder commentaar overbodig , oeff, wat hebben een boel mensen een bekrompte gedachte..

Tuk,
ga Annie Schilder beluisteren!, of Armin vb of .....maar kom niet hier!!

Ja, Tuk!

Dat valt mij ook op, als ik deze pagina's zo lees.

Dan heb ik het trouwens niet over tuktak en Cygnus.

Voorop gesteld, dit toetje van wat Floyd nu nog is, is gewoon meer dan we ooit hadden mogen verwachten na The Division Bell (geen Floyd klassieker, maar nog altijd een geniale plaat wat mij betreft, zeker hun minst goede album niet).

Ik zou het geen fanboy material willen noemen, maar laten we zeggen 'toetjes-voer voor Gilmour liefhebbers'.

Er staan gewoon prachtige stukken op, zoals nagenoeg heel 'side B' imho, of bv. Anisina, Allons-y (1).
Maar met de allerbeste intenties, een meesterwerk is het niet (waar Division Bell dit zeerzeker wel was wat mij betreft). Ik mis in deze setting van Floyd toch de zang van David, alhoewel als ik het laatste nummer hoor (wel met zang), denk ik wel een beetje te snappen waarom hij dit erg beperkt heeft hier; zijn stem is niet meer wat het geweest is, denk ik.

Dat alles gezegd hebbende, Gilmour is en blijft ook op deze plaat 1 van de meest legendarische gitaristen ooit. En alleen daarom is deze plaat voor de liefhebbers iets waar we gewoon heel erg blij en dankbaar mee moeten zijn. Ik ben dat wel. Het is wat het is, WYWH, the Wall, Meddle, DSOTM, daarmee moet je dit gewoon niet meer vergelijken.

Ik houd het voor nu op 4. Eigenlijk een 3.5 maar een halve punt extra voor de nog altijd geniale sound en kunde van de gitarist Gilmour. Ik hoop deze na wat meer luistersessies nog een half puntje te verhogen

Ik had eigenlijk helemaal niks van dit album verwacht. Zeker na de nog steeds vrij treffende mening van Cygnus. Het valt me echter behoorlijk mee. Goede chefkoks kunnen met de kliekjes van de vorige dag ook nog een smakelijke maaltijd te voorschijn toveren. Dit is een erg melancholisch en kabbelend album, wat soms wel eens een "been here, done that, gevoel opwekt. Desondanks zijn er hier en daar toch wel kleine kippenvelmomentjes (Sum ,Autumn 68,Calling ). Louder than words werkt beter dan verwacht. De stem van gilmour horen na drie kwartier instrumentale muziek heeft toch een bijzonder effect. Dit album is geen goed vertrekpunt voor de beginnende PF-liefhebber. Als eerbetoon aan Wright en als afsluiting van een tijdperk werkt dit album echter wonderwel. 3.5* voor nu.

Mooi eerbetoon. Niks vernieuwends natuurlijk, maar wel kwalitatief goed. De "neerwaardse spiraal" is wat mij betreft al bij The Wall begonnen.

Nu je The Wall noemt, ook een dubbelalbum, daar staan maar een aantal (erg) goede tracks op:
Comfortably Numb
Hey You
Another Brick in the Wall, Part 2
Mother
Run Like Hell

Je kunt er vanuit je persoonlijke voorkeuren nog twee of drie bijdoen, maar de rest van de nummers zijn helemaal niet zo bijzonder.

Je kunt bij dit The Endless River precies hetzelfde doen. Er staan een paar (erg) goede tracks op:
Sum
It’s What We Do
Louder Than Words
Allons-y (1)
Autumn ’68

En ook hier kun je er vanuit je persoonlijke voorkeuren nog twee of drie bijdoen. De rest is minder boeiend.

Nu is de Roger Waters stijl van de muziek van the Wall natuurlijk anders, maar de overall kwaliteit van beide dubbel lp's niet. Nog even voor alle duidelijkheid: het gaat mij om de overall kwaliteit van de muziek, niet om vergelijking van stijl en inhoud. Ik heb altijd al gevonden dat het overall cijfer voor The Wall veel te hoog was, zeker als je het vergelijkt met de drie albums ervoor van Pink Floyd.

Wat probeer je nou te bewijzen?
"Men geeft The Wall een hoog cijfer terwijl die evenveel goede nummers heeft als The Endless River, en ik vind het cijfer van The Wall persoonlijk wat te hoog, dus dit album is objectief gezien gewoon beter dan The Wall"?

Ik zeg juist en helemaal niet beter. Ik vind de overall kwaliteit van beide albums vergelijkbaar en licht dat toe. Daarbij vind ik dus dat het Roger Waters album The Wall overschat en dit album van de rest van Pink Floyd onderschat wordt. Objectief is dat niet, het blijft mijn mening, die ik wel probeer te onderbouwen.

Naja, ieder zijn ding. Zolang we maar niet uitgemaakt worden voor het hebben van 'bekrompte gedachte'.

Daar heb ik het toch niet over gehad?

Ik weet niet of telstar50 het dan over zijn club heeft of over deze plaat...

Nee, de hiliarische marathonman zei dat

Mooie plaat ik blijf hem draaien
Louder than words begint als een Marillion nummer met een typisch Floyd einde
Het is even wennen maar degene die dit album kopen zonder weet van de geschiedenis van Pink Floyd snapt er niks van zoals ik al lees van bepaalde critici.
Hier en daar gewoon dom en onbenullig met geen kennis van zaken van Floyd.
Net of mannen op leeftijd met al hun bewezen diensten van muzikale hoogtepunten nog iets te bewijzen hebben, of nog zin hebben om een bepaald statement te maken.
Ga toch weg!!!
Afsluiting van een geweldige band en nu wachten op het solo album van David Gilmour

Nou nou. En als je dus wel kennis hebt van de geschiedenis van PF geef je dit 5 sterren? Als in The Endless River kan zich verhouden tot de klassiekers?

Ik denk trouwens dat helemaal niemand zonder kennis van PF dit album gaat kopen hoor. Dit wordt uitsluitend verkocht aan diehard fans en aan idioten zoals ik die het nu eenmaal niet uit kunnen staan als ze van een eens grote band niet alle platen hebben. Deze plaat gaat NUL nieuwe fans opleveren en als een beginnend bandje hiermee was gekomen, waren er ook nul van verkocht..

Aangezien ook bij mij het geld niet aan de boom groeit , hoop ik oprecht dat die kliekjespan nu leeg is en de belofte niet nieuws meer uit te brengen gestand wordt gedaan.

Nou nou.

Ik heb het op Musicmeter nooit over bekrompen gedachten. Dat zijn andere lieden hier. Volgens mij haal jij mij met iemand anders door elkaar.

Even wat minder bekrompen: er wordt bij dit album nu wel heel veel in de wij (voor) en zij (tegen) of andersom geluld. Lijkt mij wat te zwart-wit.
Ik kan mij bij sommige users goed voorstellen, gezien hun onderbouwde mening, dat zij dit niet zo goed vinden. Zo hoop ik bijvoorbeeld dat zij mijn onderbouwde mening, dat ik dit wel een goede plaat vind, kunnen volgen.
Ik had wat irritaties over dat Roger Waters gepraat rond dit album. Dat wist je van tevoren, denk ik dan.

Eigenlijk zonde dat dit album The Endless River heet. Voor een album dat bijna geheel instrumentaal is was Louder Than Words een mooiere albumtitel geweest.

Us and Them.

Ik had inderdaad al aangegeven dat niet jij dat zei, maar the 'marathonman'.
Inderdaad erg 'us and them' denken van mij. Ik zie nu al 4 pagina's lang mensen reageren op elkaar en de tegenstanders voor van alles en nog wat uitmaken, en dan steeds "maar niet die en diedie". Nooit heeft iemand gezegd "maar RoyDeSmet niet", dus ik vraag mij even af of ik mijn mening wel mag hebben of dat men mij hier ook een azijnpissende onbenul vindt die niks van PF weet en een Watersfanboy is en met verkeerde verwachtingen naar dit album luistert. Want dat ben ik helemaal niet.

Wie het album reeds enkele malen grondig heeft beluisterd, kan toch alleen maar vaststellen dat Wright's talent aanzienlijk meer in de verf werd gezet. Het album begint zelfs met Wright's stem. 11 tracks werden mee gecomponeerd door Wright, allemaal nummers waarop hij ofwel piano, keyboards of synthesizers heeft bespeeld. Nick Mason's bijdrage valt door tracks als Sum, Skins en Eyes To Pearls meer op dan op de eerdere albums. Het belang van de drie heren zou ik dus eerder als volgt onderverdelen: Gilmour (50%), Wright (30%) en Mason (20%).

Ja. Mee eens. Heb het album inmiddels een keer of 6 geluisterd.
Ja, zelfs ondanks mijn lage stem is er iets dat blijft trekken.
(Toch blijf ik bij mijn mening en een voldoende verdient de plaat voor mij niet)

Ik heb inmiddels Wright's synth-sound ontdekt. Heb het altijd lastig gevonden om synthesizers te herkennen. Vooral in een band waar de gitarist ook aardig bedreven is in het creëren van soundscapes. Maar mijn eerdere conclusie dat ik Wright nauwelijks aanwezig vind op de plaat klopt dus inderdaad niet.

Jeetje, kan het nog zuurder? Newsflash: je HOEFT niets te kopen en je HOEFT dit ook helemaal niet te beluisteren. Je hebt blijkbaar tijd te veel, want je vond The Division Bell al kut, waarom heb je dan de moeite genomen om dit album te beluisteren? Had je na 3 nummers niet al de conclusie kunnen trekken dat dit niets voor jou gaat worden?

Of heerst er een bepaalde kick om hier een 2,0 voor te geven? Dat hoeft overigens niet per se voor jou te gelden, maar wat schiet je er in vredesnaam mee op om dit te vergelijken met hun hoogtijdagen? Zie het gewoon als een leuke bonus.

Van tevoren was echt al heel erg duidelijk dat dit vooral een album voor de fans was met grotendeels werk van hun latere periode. Ik krijg echt de indruk dat sommigen dit alleen maar beluisteren om het vervolgens af te kunnen kraken.

Dat laatste valt natuurlijk nooit te bewijzen, en het is nogal een beschuldiging. Maar ik kan me niet afsluiten voor de indruk die een paar mensen hier wekken. Het staat ook wel stoer natuurlijk, een 2 of lager geven voor een heuse PF-cd...

@chevy93

Daarmee haal je de legitimiteit van alle onvoldoendes onderuit.

Ik luister al mijn hele leven naar Pink Floyd, het is er met de paplepel ingegoten. The Division Bell kwam uit toen ik een jaar of 14 was en is derhalve de enige PF-plaat waarvan ik bewust de release heb meegemaakt. Zo lyrisch als ik toen was over dat album, zo matig vind ik hem nu. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan: als er dan na 20 jaar weer 'nieuw' werk uitkomt moet ik dat nog steeds kopen ende luisteren.

Als er over 10 jaar een soortgelijke plaat uitkomt zal ik die weer kopen ende luisteren. Waarom? Omdat het Pink Floyd is. Omdat de gitaar van Gilmour mij in mijn tienertijd zo vaak in slaap heeft gebracht. Trouwens, hier op deze site hoef je overbodige aanschaffen niet nader te verklaren, toch?

Dat het een leuke bonus is vind ik ook. Maar een leuke bonus hoeft nog geen goede plaat te zijn.

2 sterren is genuanceerder en meer richting het midden dan de instant classic/ beter bestaat niet 5 sterren iig.

Het is de aloude discussie. Wie 2 sterren geeft en oprecht is - wat natuurlijk kan - zou kunnen denken dat mensen met vijf sterren een beetje kierewiet zijn. Die personen - kierewiet of niet - kijken met dezelfde vreemde ogen naar de 2 sterren en vinden het zwaar onterecht. Smaken verschillen, klaar. Het was ook wel voorspelbaar dat dit een 'controversieel' album zou worden. Er staat tenslotte Pink Floyd op de cover. Fathead gaf al aan er anders niet eens naar geluisterd te hebben, of in elk geval voortijdig te zijn gestopt. Dat zal voor meer mensen gelden. Je luistert, vindt het niets, en gooit het album in de prullenbak. Voor mij is het onbegrijpelijk dat iemand die toch op zijn minst liefde voor PF voelt of heeft gevoeld dit album als brandhout terzijde kan werpen. Terwijl er toch zo veel genietbaar is. Maar zoals gezegd, smaken verschillen. Iedereen hoort blijkbaar iets anders.

Ik ben zelf een enorme fan van Pink Floyd. Sterker nog het is de band waardoor ik muziekliefhebber ben geworden. Desondanks vind ik de reacties van de hoge stemmers hier een tikkeltje stijfkoppig. Ik kan heel goed snappen dat iemand hier niet weg van is. Het album is opgebouwd uit materiaal wat nog op de planken lag. Opmerkingen in de trant van "kliekjes" of "been there done that" zijn in dat opzicht ook volkomen terecht. Weliswaar gaat het hier om bijzonder goed in het gehoor liggende kliekjes, maar dan nog! Het hoeft allemaal ook niet zo op de spits gedreven te worden.

2 sterren is een vette onvoldoende: een aloude 4 op school (die wilde je echt niet hebben).
3 sterren is die bekende voldoende: een aloude 6 op school (nou, gelukkig geen onvoldoende)
4 sterren is een mooie goed: een aloude 8 op school (daar was je content mee).