Pink Floyd - The Endless River (2014)

Ok ok ok....met een goede Grado 325 hoofdtelefoon op en een Duvel ernaast aan het luisteren nu. Dit album, zoals zoveel PF werk, functioneert het beste rond of na middernacht voor mij. Gilmour's gitaar, de mooie soundscapes van Wright en de typische Mason drumsound. Vergelijkingen en verwachtingen daargelaten....echt slecht kan ik het onmogelijk noemen. Niet enerverend en vernieuwende maar wat verwacht je dan;) Morgen toch maar eens kijken of de Plato het vinyl nog op voorraad heeft. Score bewaar ik voor een echte luisterbeurt op de Tannoy's;)

Ik kan me prima vinden in het bericht van Cygnus. Ik zou hier bijna m'n gebruikersnaam door wijzigen. Wat een droevenis.

Prachtige soundtrack. Zou wel eens voor een Oscar kunnen gaan.

Inderdaad West, heb 'm vanochtend ook weer gedraaid en wat een feest. Tja, als je de oude Floyd verwacht of gaat vergelijken, dan kom je bedrogen uit. Natuurlijk wordt dat dan tot in den treure hier op MuMe geëtaleerd hoe vreselijk naar, traag, sloom etc. dit album is.

Gelukkig kan ik enorm genieten van dit album en zie ik het als een mooi, waardig afscheid van een prachtige band. R.I.P. Rick Wright met jouw eigen soundtrack...

Doen, Pater_Floyd klinkt ook veel beter

Ik kijk er in ieder geval wel naar uit het album snel nog eens te doorlopen en te kijken of er echt niet nog een halfje bij kan.

Een nummer waarvan ik in ieder geval wel kan zeggen dat het hoogstwaarschijnlijk nooit potten bij mij gaat breken is Anisina. Paar simpele piano akkoorden die elke beginner kan spelen. Bij de deluxe versie is een stukje videomateriaal te vinden waar je ziet dat Gilmour het inspeelt, die ik in een interview ook ooit heb zien zeggen dat hij niet de sterkste pianist is. Daar kan ik zo wel inkomen, dit is redelijk Floyd onwaardig en bovendien aardig clichématig.

Wel werd ik lichtelijk geraakt door de beelden van Rick Wright die er ook doorheen zitten.

De man die toch wel meer opzienbarende dingen uit zijn toetsen wist te rammen dan dit.

Prachtige plaat en ben voor de box met blu ray gegaan en vond het de 2 de luister beurt nog mooier.

Ik ook. Al staat er niet echt iets op dat een blu ray zou rechtvaardigen, dvdtje volstaat ook.

Maar goed, als je dan toch bezig bent.

er is ook een dvd versie. Als het goed is moet het geluid toch gewoon beter zijn op een brd

Poep_Floyd?

Zo is het precies..niet meer en niet minder.

Bij welke film dan?

The Endless River: The Making Of (Director's Cut)

Ik heb gisteren eens The Endless River beluisterd en ik vond het redelijk. Het kabbelt lekker door, de muziek voelt vertrouwd aan met kleine verwijzingen naar het jaren '70 werk van de werk, maar uiteindelijk is er te weinig spanning om 54 minuten lang geboeid te worden.

Je vaart op deze dubbel lp een eindeloze rivier af van fraaie melodieën en klanken neergezet door Richard Wright met buitengewoon sterk toetsenwerk, de heerlijke gitaar van David Gilmour en de goede drums van Nick Mason. Saai wordt het niet, want daarvoor zijn al die melodieën en klanken veel te mooi en ook afwisselend genoeg. Er zitten mooie rustpunten in, maar regelmatig volgt een fijne versnelling.

Side 1 opent goed met Things Left Unsaid, maar It's What We Do is echt buitengewoon fraai. Net trouwens als de opening van Side 2: Sum. Dit is een ijzersterke combi van synthesizer en gitaar en hoort tot de betere muziek die Pink Floyd heeft gemaakt. Anisina heeft een hele mooie piano en saxofoon.
Op Side 3 vinden we Allons-Y (1+2) met daartussen Autumn '68. Samen een erg mooi geheel. Talkin' Hawkin' wat daarop volgt mag er ook wezen.

Op Side 4 tot slot het enige nummer met tekst: Louder Than Words. Een goed nummer, maar het gekke is dat die woorden niet nodig waren geweest. Dit luistert eerder weg als een fraaie soundtrack van een mooie film, inderdaad The Endless River, een erg mooi eerbetoon aan Richard Wright. De productie is werkelijk uitstekend. En het album is ook nog eens verpakt in heel fraai artwork, zoals we gewend zijn van de band, met een mooi fotoboek erbij.

Mooi album maar sommige tracks hadden wat mij betreft uitgewerkt mogen worden tot volwaardige songs. De nummers komen voor mij over als mooi intro's voor iets dat niet komt. Niettemin knappe sound, bij momenten vintage Pink Floyd klinkend. Ook leuk vind ik de talrijke verwijzingen naar reeds bestaande songs, bij elke luisterbeurt ontdek ik wel iets nieuws. Mooi dat er dan toch nog iets 'nieuw' is uitgekomen. Het had leuk geweest mochten we weten welke delen nu eigenlijk nieuw opgenomen zijn en welke 'gerecycleerd' zijn. In het boekje hadden ook wel wat foto's van het huidige opnameproces mogen staan, nu komt het echt over als een onuitgegeven album van 1993/1994.

Twintig jaar na het laatste album The Division Bell uit 1994 verschijnt het lang verwachte album The Endless River van Pink Floyd. Er is veel veranderd in de loop der jaren, zo is de toetsenist Richard Wright in 2008 overleden. Gelukkig horen we zijn invloeden wel terug op het album dat voornamelijk begin jaren negentig is opgenomen. Met de uitgebreide instrumentale composities horen we nog één keer de kenmerkende Pink Floyd sound zodat dit hoofdstuk uit de muziekgeschiedenis definitief kan worden afgerond.

Het eerste van de vier muzikale gedeeltes start met Things Left Unsaid…, een nummer dat het einde aanschouwd en vooral rust uitstraalt. De klanken van de gitaarsnaren sijpelen binnen in een mix van synthesizers. Vanuit daar stappen we over naar It’s What We Do, waarin met keyboards en blazers herinneringen aan lang vervlogen tijden van Pink Floyd worden opgerakeld. Gilmour komt krachtig binnenzetten met zijn gitaargeluid en Mason houdt het ritme strak. Zonder dat je het weet vliegen de minuten voorbij en schieten de albums Wish You Were Here en The Dark Side of the Moon aan je voorbij. Time en Shine on You Crazy Diamond lijken perfect aan te sluiten op de sound van het eerste gedeelte. De synths maken alles euforischer en nemen je verder mee terug in de tijd. Ebb and Flow sluit het eerst gedeelte in stijl af met percussies en wegstromende geluiden.

Deel twee komt langzaam opzetten met Sum met vervormde klanken en de inzet van Gilmour op de gitaar. De bombastische drumsferen worden door Mason ingezet om het volume te laten aanzwellen. Het gejank van de gitaar vermengt zeg met de piano en het hammondorgel. Het enige dat we hier missen zijn de diepzinnige teksten van Waters, maar ook instrumentaal blijft de sound boeien. Vernieuwend is het zeker niet want we lopen het hele oeuvre van Floyd langs. Op Skins kan Mason zich helemaal laten gaan op de drums, ondersteund door vlijmscherpe klanken afkomstig van de synths. We vervolgen de weg met Unsung naar een dansritme toe dat bij vlagen aanzwelt met orgelklanken en gitaren. Overgaand in Anisina dat een prachtig ritmisch onderdeel is. De Saxofoon komt erin zetten op de pianoklanken van Wright en de gillende gitaarklanken van Gilmour. Je waant je weg en ziet alles voorbij vliegen, nog één keer al die herinneringen aan de prachtband. De storm komt opzetten en je komt weer bij uit de droom.

Het derde deel bestaat uit een zevental gedeeltes die je vanaf de klanken van de regen laten meevoeren in sferische gedeeltes. De piano gaat over in de klanken van de basgitaar ondersteund met een ontspannen drumritme. De indringende keyboardgeluiden duwen je de nacht in, alles wordt donkerder om je heen. Ver weg in het heelal zie je de schoonheid van alle sterren maar de donkere zijde komt dichterbij. We komen aan bij The Wall op Allons-Y, de kenmerkende ritmische gitaarklanken slaan opnieuw een gat in de muur. Opzwepende synths gaan over in de donkere en indringende orgelgeluiden. Wright drukt zijn stempel op dit slotstuk van Pink Floyd als multi-instrumentalist. Na een terugkeer naar de doorbroken muur wordt het derde deel afgesloten op een prachtig pianoritme waar Stephen Hawking met zijn korte teksten een bijdrage aan levert. Aanzwellende gitaren voeren je af naar het einde en in de verte horen we nog een schreeuw wegebben.

Het slotstuk wordt geopend met het zoeken naar communicatie, de verbinding lijkt niet in stand te blijven. Ver weggevoerd van de bewoonde wereld drijf je op zee, niet wetend wanneer de storm opnieuw aanzwelt. Zul je iedereen ooit nog terugzien, de keyboardklanken voeren je mee en hier en daar schrik je op van een dreun. De gitaren vormen een terugkerend geheel, zowel in akoestische als elektrische vorm. Violen spelen op vanaf de achtergrond om dan weer nietsvermoedend weg te gaan. Een vogel vliegt voorbij en de achtengrondzang komt opzetten terwijl de omgeving rustiger wordt. De zon breekt door en we bevinden zich in het slot met Louder than Words. Het enige nummer met zang afkomstig van Gilmour. Een prachtig en zuiver slot waar hij voor de laatste keer terugkijkt op de band zijn bestaan. Afscheid wordt genomen van Wright en de mooie en minder mooie tijden die de band heeft gekend.

Het slot van één van de meest invloedrijke bands uit de muziekgeschiedenis is van gepast formaat. Niet vernieuwend, maar wel met een schitterende terugblik door de muzikale pareltjes die ze in het verleden hebben afgeleverd. Verwijzingen naar klassiekers van de band zijn dan ook in elk nummer te vinden. De drie bandleden Gilmour, Mason en Wright sluiten het boekwerk hiermee af. Het dikke boek dat door de jaren heen ondergekliederd werd, waar bladzijden uit werden gescheurd en dikke lagen stof op terecht zijn gekomen. Vervangen met een nieuwe kaft en opgepoetst van begin tot eind staat het boek in de schijnwerpers, waar het nooit meer uit zal verdwijnen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

*PROEST*

Wat mij betreft mogen die andere uurtjes aan materiaal ook uitgebracht worden! The Endless River heeft eigenlijk opvallend weinig gemeen met The Division Bell (op Talkin' Hawkin' en enkele andere korte fragementen na).

Pink Floyd is zo eerlijk om te stellen dat het album grotendeels bestaat uit bestaande composities / jamsessies (al zouden de meeste drumpartijen en sommige gitaarpartijen nieuw ingespeeld zijn, werden keyboards en bass toegevoegd, alsook de backing vocals).

Geen enkel eerder PF-album is qua samenstelling en variatie te vergelijken met The Endless River waardoor dit album een mooie toevoeging is aan hun discografie.

Ik had deze plaat heel graag leuk gevonden, maar helaas. De eerste paar nummers deden me nog op meer hopen, maar het is zó saai, uitluisteren is echt moeilijk in dezen...

Als je deze plaat niet als pink Floyd plaat beoordeeld maar als album van een onbekende band wat dan? Nou? 5 sterren baby

Nee hoor het is juist andersom: dan had ik hem niet helemaal beluisterd!

Haha held

Ik lees dat wel meer hier: saai. Maar dat kan je toch moeilijk van een plaat vinden die volop variatie in tempo heeft, rustmomenten en versnellingen laat horen, veel variatie in melodieën en ga zo maar door. Als deze plaat iets niet is, dan is het saai.

Of luisteren al die mensen naar een mp3 op de pc? Moet je 'm eens vanaf vinyl via de Sennheiser tot je nemen. Kan je er geen genoeg van krijgen.

Het lukt ook goed met de cd met een Philips koptelefoon, hoor!
Saai vind ik het ook niet, en evenmin achtergrondmuziek. Echt een luisteralbum waar je wel voor in de stemming moet zijn, maar het smaakt erg goed tot nu toe. Ik moet het nog eens goed tot me nemen voor ik me waag aan een sterrenbeoordeling, maar het bevalt me zeker. Het is ook een plaat die in de lijn der verwachting ligt wat mij betreft. Het was al een beetje zo aangekondigd en het past zowel bij Gilmour als bij Wright wat mij betreft.

Och mensen, dertig jaar geleden waren ze ook al kut.

Heerlijk zulke genuanceerde opmerkingen

Moet bekennen dat ik vooralsnog geen enkele behoefte voel dit album aan te schaffen en/of te beluisteren.

Kan ook komen omdat ik nog volop in Opeth-modus zit

Ik ben naar Opeth geweest vrijdag, heb veel Opeth gedraaid de laatste tijd, en vind de nieuwe Pink Floyd geweldig. Dus dat is niet voor iedereen zo...

Inmiddels is er ook al een 0,5 voor dit album uitgedeeld, zie ik.

Vast door Roger Waters

Een score onder 2,5/5 zegt meer iets over de stemmer dan over de kwaliteit van The Endless River. De recensent van The Independent geeft dit album 1/5 en begreep na het beluisteren van dit album terug waarom Punkrock was ontstaan... Nu ja als je liever luistert na 2-3 min songs met hooguit 3 akkoorden en steeds opnieuw hetzelfde ritme, dezelfde zang, dezelfde instrumenten, dan is dat ieders eigen keuze.

Pink Floyd brengt daarentegen variatie (qua stijlen, ritmes, muziekinstrumenten), ook met dit album. Het is dan ook allesbehalve een saaie plaat en opvallend samenhangend. Maar zoals eerder gezegd is dit een plaat voor de échte muziekliefhebber die zijn tijd neemt om met koptelefoon in alle rust te luisteren naar het album (niet in MP3-formaat), zonder de verwachting te hebben dat dit album een nieuwe The Dark Side of The Moon of Wish You Were Here is. Trouwens als je er de interviews op naleest, dan is dit album door PF ook nooit op die manier gepromoot.