Pink Floyd - The Endless River (2014)

Ik denk dat je sarcasme niet helemaal overkwam echoes

Kan gebeuren

Ik sluit me geheel aan bij Stuart Bell. Na mijn. fel bekritiseerde korte luisterbeurt, kon ik al meteen horen dat dit echt een heel slechte plaat is.

Bagger materiaal ... Pink Floyd onwaardig. En geloof me, ik heb echt al hun albums.

Op zich is het voor mij niet belangrijk wat iemand anders er van vindt, maar 0,5* vind ik gewoon belachelijk. Natuurlijk is dit niet het beste wat PF heeft gemaakt (dat is WYWH), maar ik krijg bij veel stukken kippenvel en dat is voor mij het belangrijkste. Voor mij een waardig afscheid van een superband waar ik vele mooie (live) herinneringen aan heb.

PParos. Tuurlijk is 0,5* belachelijk, het is ook meer een troll-actie dan een serieuze recensie. Eén van die twee dudes heeft zelfs maar 11 minuten geluisterd. Dat bekende hij zelf.

Intussen hebben ze veel plezier met alle reacties van de andere users, want daar is het ze om te doen.

En zo blijven de gemoederen rommelen bij dit album. Maar het gemiddelde is binnen een dag of wat al aardig gekeldert.

Wat een belachelijk laag gemiddelde voor deze magnifieke CD.

Gisteravond 2x gedraaid
Hij gaat steeds mooier worden!!
En mening blijft een mening!!
Ik had dit al verwacht net zoals bij Division Bell die opgedrongen meningen van de een die de ander niet kan begrijpen over zijn waardering van het album.
Misschien een tip:
Een keer luisteren zonder de geschiedenis erbij van Floyd??

Juist de geschiedenis erachter maakt het zo mooi en droevig.

Mijn hemel! Weer iemand die denkt de luisteraar te kunnen beoordelen.

Na 11 minuten had ik mijn mening al klaar. Na 50 minuten was de constatering alleen maar groter geworden. Niet meer, niet minder.

Het is jammer deze plaat de afsluiter van het PF-oeuvre is.

Hier kon ik een glimlach toch niet onderdrukken Maarre... voor je het weet komt er weer iemand langs die bijdragen over stemgedrag verwijdert. Aan één kant jammer dat de 'prullenbak-stemmen' meer aandacht krijgen dan de prachtige muziek op dit schijfje.

Worden die "trol" stemmen nou daadwerkelijk meegenomen? Anders moeten er echt gedacht worden aan een "trol" filter Er kunnen wel wat berichten het Belgisch archief in...

Hoe dan ook we zitten bijna op 3,47 eat your heart out Stuart

Voor de 2 overgebleven floydianen geen slechte plaat, wel bij vlagen saai, en soms jammer dat er niet in gezongen wordt. het haalt ook niet het niveau van eerdere albums, maar waarschijnlijk is dat ook niet de bedoeling geweest van PF. Dit is een ode aan hun verleden en aan Wright, het is een album voor zichzelf die ze delen met ons, of je het nu goed vindt of niet. het lijkt op de achtergrond muziek van de aftiteling van een film, maar het vertrouwde geluid van PF heb ik vele jaren op gewacht, voor mij is dit een vroeg sinterklaas kadootje.

Staan mooie stukken op zoals, it's what we do.
Maar ook minder interessante stukken. K meertje vooral dat ik m als geheel moest luisteren.

Ja, Dupree, heb je die andere 41:46 minuten nu al geluisterd? Ben ook wel een beetje klaar met je 11 minuten verhalen.

Was een beetje te verwachten dat dit geen hoogtepunt ging zijn. Luistert wel goed weg maar daar blijft het bij, niets mis mee overigens. En nu ga ik lekker onderuit zakken en TDSOTM opleggen.

De professionele recensenten zijn duidelijk positiever gestemd over The Endless River dan over de drie voorgaande albums (zie recensies van Record Collector, Billboard, The Observer). Nu Roger Waters bijna 30 jaar geleden uit de groep is gestapt, hebben zij er ondertussen vrede mee genomen dat Waters er niet meer bij is. Maar er zijn uiteraard voldoende andere redenen om The Endless River te omhelzen.

The Endless River betreft een selectie uit zomaar liefst 20 uur aan jamsessies en improvisaties die in 93/94 opgenomen werden mét Wright. De heren hadden lange tijd niet samen gespeeld, dus dat er zoveel materiaal werd opgenomen, is te begrijpen. In totaal ging het over een 100-tal melodieën/thema’s en volledig/gedeeltelijk uitgewerkte ideeën.

Betrof het 20 uur aan leftovers? Natuurlijk niet, die ideeën vormden wel een goede basis om op verder te bouwen. Een band die zoveel degelijk materiaal in haar kast heeft liggen, hoeft niet van nul te beginnen. De werkwijze om verder te bouwen op ouder materiaal is vanzelfsprekend een werkwijze die door andere artiesten ook wordt toegepast, alleen zal het niet altijd geweten zijn.

In dit geval heeft PF overduidelijk gecommuniceerd dat The Endless River voortkomt uit bestaand, hoofdzakelijk instrumentaal en ambientgetint materiaal waaraan nog twee jaar werd gesleuteld door bepaalde stukken opnieuw op te nemen en instrumenten toe te voegen (de muzikale toevoegingen en nieuw opgenomen stukken zouden 60% uitmaken van het album).
Wie goed geïnformeerd dit album koopt, kan eigenlijk niet ontevreden zijn.

Is dit album op dezelfde manier en met dezelfde redenen tot stand gekomen dan de andere PF-albums? Moet dit album dan op dezelfde manier beoordeeld worden dan het beste werk van de band? Het antwoord laat ik in het midden. Eén ding is zeker: de release van dit album was zéér onverwacht, maar een zéér aangename verrassing.

Waarom dit album “saai” zou zijn, is mij een raadsel. Wat is saaie muziek? Ik zou het definiëren als té repetitieve muziek met steeds dezelfde ritmes, steeds dezelfde zang, steeds dezelfde akkoorden, steeds dezelfde instrumenten, enz.

The Endless River wordt bij voorkeur chronologisch met koptelefoon beluisterd, zoals elk ander PF-album overigens. We zullen dit kort even doen:

- Side One (12:35): in de stijl van Shine On You Crazy Diamond, maar iets meer ambient en een belangrijkere rol is weerlegd voor de akoestische gitaar en Wright’s landscapes. Muzikaal zeker niet minder interessant (of “saai”) dan de intro van SOYCD. Vanaf halverwege ‘It’s What We Do’ is het gitaarwerk vergelijkbaar met het Grammy-winnende ‘Marooned’, een eerste echt hoogtepunt.

- Side Two (11:47): de intro van ‘Sum’ doet denken aan de Ummagumma live-versie van Astronomy Domine. Het galmend gitaarwerk in combinatie met de drumpartijen, piano en synths is totaal verschillend aan de stijl in Side One, maar is sterk. Nick Mason leeft zich vervolgens op ‘Skins’ nog eens uit zoals we dit na Animals niet meer hoorden. Best een verrassend intermezzo voor een drummer die doorgaans weinig opvalt. De echoënde gitaargeluiden in ‘Unsung’ klinken zoals ze alleen maar van Gilmour kunnen komen. De echoes duren hier slechts één minuut (in tegenstelling tot in de PF-classic ‘Echoes’) zodat het album niet saai zou kunnen genoemd worden.
‘Anisina’ is het toegankelijkste onderdeel van Side Two: een typisch PF-nummer dat alle componenten omvat om van goede muziek te kunnen spreken: gitaar, piano, saxofoon, clarinet en backing vocals. Uiteraard een hoogtepunt.

- Side Three (13:38) : na drie korte ambient nummers (waaronder het dromerige ‘On Noodle Street’) terug een hoogtepunt met het drieluik, Allons-Y (1)/ Autumn ‘68/Allons-Y (2). De rockende tracks zijn typisch Gilmour en zouden op The Wall kunnen gestaan hebben (Gilmour is niet toevallig medeverantwoordelijk voor dé drie beste rockende tracks op The Wall). Het epische ‘Talkin’ Hawkin’ heeft weinig gemeen met ‘Keep Talking’, behoudens de beduidend anders gebruikte stem van Hawkins.

- Side Four (14:47): na zoveel variatie al gehad te hebben, moet het langste, meest filmische/epische, deel van het album nog komen. Er was sprake om enkele PF-tracks die nu op The Endless River staan, te laten fungeren als filmmuziek voor Wachowski’s science fiction film ‘Cloud Atlas’ (2012). Een track als ‘Calling’ zou niet misstaan in een film. ‘Eyes To Pearls’ is dan weer een zeer toegankelijk thema met akoestische gitaar à la Is There Anybody Out There? met percussie zoals in One of These Days. Storen deze verwijzingen naar eerdere albums? Vanzelfsprekend niet. De verwijzingen werden er bewust ingestoken.
‘Surfacing’ klinkt groots. Duidelijk Gilmour op zijn best.
‘Louder Than Words’ is een mooie afsluiter met een duidelijke songtekst waarbij Pink Floyd terugblikt op de eigen carrière, net zoals de groep dit muzikaal met dit album doet.

Kortom, The Endless River is een grotendeels instrumentaal album dat (gezien de wijze van totstandkoming) sterk, gevarieerd en opvallend samenhangend is. Ronduit fantastisch dat ze dit nog met hun de fans wilden delen.

Mooi gezegd door Christo Jones.

Ik zou alle haters adviseren er op deze manier nog eens naar te luisteren.
Ik zet 'm ook gewoon weer even lekker hard op, want ik werk thuis vandaag

Eens. En het is ook logisch. Want waarom moet je het weggooien? Omdat het dan niet meer authentiek is? Het zou vooral dom zijn om het weg te gooien als het wel de moeite waard is.

Pink Floyd zelf heeft dit trouwens ook meermalen toegepast. Animals is grotendeels opgebouwd uit stukken (Raving and Drooling ofwel Sheep en You've Got To Be Crazy ofwel Dogs) die Wish You Were Here niet haalden. En The Final Cut bestaat uit overblijfselen van The Wall. Het is een beetje onzin om een album minder mooi te vinden omdat het stukken zijn uit eerder opgenomen sessies.

Goeie recensie trouwens, Christo.

Heel naar, deze poging om oprechte meningen onschadelijk te maken. Want aan mijn mening zit niets geen getroll. Wat jij doet hoort juist bij het fundamentalisme dat ik aankaart: 'die 0,5 geven kan echt niet aan deze heilige muziek, dus MOET het wel een provocerende actie zijn.' Jouw posts zijn eerder absurd, met je hoogdravende uitleg waarmee je deze doodsaaie plaat goed probeert te praten. Het is alsof je een Dixie-toilet ophemelt omdat het zo'n prachtig proces is hoe dik plastic wordt gemaakt.

Ik zie ook dat opeens hoop wordt gevestigd op de zogenaamde professionele recensenten. Zoals het fundamentalisten betaamt, wordt hier selectief geshopt. In dit Metacritic-overzicht zien we dat de heilige Pink Floyd momenteel op een 5,9 gemiddeld staat. Dat is ongelooflijk laag. (Of nee, wat mij betreft 4,9 punten te hoog.)

Zullen we het nu weer gewoon over de technische aspecten van het album hebben?

Tja, ik had het idee dat dit alleen maar kon tegenvallen na zo'n lange periode (ik wilde zeggen radiostilte, maar man, wat zijn ze nog vaak op de radio he?). Was zelfs een beetje huiverig om eraan te beginnen. Echter, ik vind dat dit best een leuke vermakelijke plaat geworden ik denk dat als hij in 1979 (ik noem maar eens een jaartal) was uitgebracht dat dit veel meer een cultklassieker had kunnen zijn dan er wellicht nu tegenaan gekeken wordt. Dit vergt nog een aantal luisterbeurten en voor sommigen wellicht jaren om te rijpen. Voor anderen zal het nooit boteren met deze plaat, het zij zo

Plaat drie keer beluisterd. Het is vintage Pink Floyd, inderdaad enkele stukjes waar je echt van kunt zeggen 'referentie naar dat of dit album'. Langs de andere kant heb ik het gevoel dat het altijd om fracties van nummers gaat, intro's en outro's van nummers die een potentieel hebben om tot iets geweldigs los te barsten. Dit is duidelijk het concept niet achter de plaat en dat is ergens jammer. Het is meer een sfeerdeken van wat ooit was. Maar goed, ik laat het nog even bezinken vooral een score te geven.

Prachtige atmosferische muziek met nostalgische elementen. Kant 4 van de dubbel lp draait nu. Onkyo, Dual en Sennheiser maken dit tot een onvergetelijke avond. Zelfde gevoel als eerste keer Echoes draaien op de pick-up van toen.

Rijtje slowchat - dat allang niet meer over het album ging - verwijderd.

Als je dit luistert als een soundtrack en niet de nieuwe Dark Side verwacht, dan is dit een mooie en nostalgische plaat met de echte Floyd sound. Ik luister hier liever naar dan naar de andere post-Waters platen, die voor mij veel te gezapig en pompeus waren. Een mooi afscheid van Pink Floyd.

Een andere optie is natuurlijk dat Gilmour, Waters en Mason nu weer bijeen komen als Pink Floyd en gaan werken aan een groots rock opera concept dubbel-album, waarmee ze drie jaar de wereld rond gaan toeren. Ik voel aan mn water dat Gilmour daar wel voor te porren zal zijn.

Waters niet naar hier en daar te lezen is. En ik zou er ook niet meer op rekenen. Een soloalbum zou er nog in kunnen zitten evenwel. Mooi zat.

Wow Bluebird, die eerste zin van je, heb ik wel 1000 keer moeten lezen, eer ik het begreep.

Ik maar 2 keer, toen heb ik een komma achter niet gezet,