Keane - Under the Iron Sea (2006)

'k Heb dit album nog steeds niet zo heel vaak in z'n geheel gedraaid. Te weinig tijd, en te veel nieuwe cd's gekocht De 'film' bij Atlantic op de dvd is trouwens behoorlijk creepy, heeft iemand die al gezien?

Wat vinden jullie van de live Keane-nummers op de festivalsampler? (Die cd kreeg je bij aankoop van The Iron Sea.) Mij vallen ze toch behoorlijk tegen.. Valsig! Dan deed onze Tom het op Pinkpop een heel stuk beter!

ik zag gisteren de clip van Atlantic op tv, en ik dacht in eerste instantie dat het een nummer van Radiohead was. Ik vond het best een mooie clip

Ik las gisteren respectievelijk vandaag de recensie over deze cd in Het AD en De Telegraaf. Niet kopen dus

Je trekt je toch niks aan van die zogenaamde ''muziekkenners''? Ik zou eerst zelf die plaat een paar keer gaan luisteren (maar ik moet bekennen dat het niet zo'n heel sterk album is )

Ik vind dit maar een eentonig cd'tje. De stem van de zanger kan me niet boeien, eigenlijk vind ik alleen het 1e nummer wel goed.

De recensie in Oor was redelijk objectief en positief. Als je het eerste album wat vond, kun je deze blind kopen volgens mij. Maar goed, ik zou gewoon op mijn eigen gehoor afgaan, beste Hans.

Kun je die recensie hier plaatsen, Herman? Ben ik wel benieuwd naar eigenlijk.

Moet er wel eerlijk bij zeggen dat de recensie in Oor van de hand van Tom Engelshoven is. Hij staat bekend als een groot fan van Keane.

Sjips... Niet echt objectief dus...

Geen enkele recensie is objectief. Engelshoven is overigens ook wel in staat om een slecht album van een favoriet van hem af te kraken.

Haha, touche! Gewoon zelf luisteren dus en je eigen mening vormen.. Maar vind het soms wel leuk om recensies te lezen, kijken of je wat herkenbaars treft.

Ik heb Oor hier niet bij de hand, maar de recensie was inderdaad van Tom Engelshoven (die sowieso bijna eigenhandig de halve Oor van juni heeft volgeschreven).

Wat hij schrijft komt eigenlijk hier op neer:

*Er zijn twee kampen: Keane-haters en Keane-liefhebbers;
*Keane heeft zijn best gedaan de plaat wat donkerder en ruiger te laten klinken door steviger drumwerk en door de keyboards op gitaarpedalen aan te sluiten (hij refereert naar The Edge bij de laatste single);
*Hij denkt niet dat de beide kampen hun stellingen zullen verlaten;
*Het knappe van Keane is dat ze liedjes maken die zich een voor een in je hersenpan nestelen, hetgeen waarschijnlijk is waarom fans van ze houden en haters ze verachten;
*Tenslotte besluit ie met te zeggen dat ie denkt dat deze plaat de 5 miljoen verkochte exemplaren van het debuut zal overtreffen.

Natuurlijk is het niet objectief, maar of je Keane nu geweldig vindt, haat of daar tussenin zit (zoals ik), je weet wel wat je aan zo'n recensie hebt...

Dit is de gehele recensie:

Ik weet het, er zijn Keane-haters en Keane-liefhebbers. De laatste categorie raakte totaal verslingerd aan Hopes And Fears (het debuutalbum van het gitaarloze trio uit Battle, East Sussex), dat een moeilijk te duiden compositorische coherentie vertoonde.

Aan de haters was die coherentie (stem, keyboards, drums, statisch, hamerend, met naïeve harmonieën die wel leken te zijn ontleend aan de klassieke muziek) niet besteed. Ook het keurige imago van de drie muzikanten uit de upper class scoorde voor sommigen te laag op de rock & roll-index. Met Under The Iron Sea zal Keane – denk ik – de ingenomen stellingen niet al te veel veranderen. Hoezeer de groep dat ook probeert.

De plaat is rauwer, donkerder van toon, soms zelfs bitter in de teksten. Het warme bad dat Hopes And Fears was, is bij tijd en wijle veranderd in een ijzeren zee, die we – via de op ouderwetse gitaarpedalen aangesloten keyboards van Tim Rice-Oxley – verveemdend te keer horen gaan in het instrumentale titelnummer. Veel keyboardpartijen op deze plaat klinken als gitaren. Zo heeft het opzwepende Is It Any Wonder een The Edge-intro. Ook maken meer nummers eerder een ‘rock’- dan een ‘klassieke pop’-indruk, mede door het hardere drumwerk van Richard Hughes. Andere grote ‘vernieuwing’ is de stem van Tom Chaplin, die er een aantal malen met succes in slaagt zijn koorknapen-imago in te wisselen voor dat van een zanger met kloten.

Maar wil dit alles nu zeggen dat Keane, dat een plaat heeft gemaakt over de crisis die hun onderlinge vriendschap beleefde onder druk van de roem, niet meer als Keane klinkt? Nee, de onbevangenheid van het debuut mag dan weg zijn, gebleven is hun vermogen om zich liedje na liedje in je schedeldak te nestelen, alsof zich daar bij ieder mens een speciale Keane-verslavingskwab bevindt. Songs als Nothing In My Way, Crystall Ball, Try Again, Leaving So Soon, Put It Behind You Now en Bad Dream zijn zó sterk dat je al na één luisterbeurt weerloos bent en wel mee moet zingen of neurieën. Ze pakken je bij je lurven en nemen je gewoon mee, of je nu wilt of niet.

Ik denk dat een aantal mensen de groep daarom ook zo irritant vindt. Maar de (wereldwijd) vijf miljoen kopers van Hopes And Fears vonden de groep juist daarom zo geweldig. Ik denk dat Keane dit aantal met Under The Iron Sea gaat overtreffen.

TOM ENGELSHOVEN

Hij heeft sowieso gelijk dat de opening van "Is it any wonder" een The Edge-intro heeft. Dat begin IS u2 gewoon!!

Best een positieve recensie, inderdaad. Ik heb vandaag de cd gekocht met dvd > Mooie hoes + boekje. Nu kijken of de muziek net zo mooi is.

Braaf braaf braaf
Net ietsjes meer gedurfd dan Kane, Blunt, Korn en Borsato

Redelijke tweede plaat, luistert lekker weg maar is te weinig verrassend en al helemaal niet vernieuwend. De nummers zijn ook wat minder goed uitgewerkt dan die op de eerste plaat en echte knallers ontbreken. Men speelt weer eens op veilig, maar geef ze eens ongelijk.

Valt me een beetje tegen, had er meer van verwacht. Beetje standaard dit. Nummers als Atlantic en Crystal Ball maken dan wel weer wat goed. Toch kom ik niet verder dan 3*.

Goed nieuw album van keane.
Niet vernieuwend of verrassend maar gewoon goed.
Vooral de single "is it any wonder" vind ik erg pakkend en heeft een prachtig op u2 gelijkend intro en een lekkere stevige beat.
Voor de rest hoor ik niet veel u2 invloeden en vind ik het gewoon keane maar dan iets ruiger dan op hun vorige cd.

Toch wordt deze plaat voor mij geen topper.
Daarvoor staan er toch te veel minder goede nummers op.
Maar al met al toch geen verkeerd album.

Gewelldig album.
Toppers Atlantic en A bad Dream.
Is it any wonder is wel aardig U2 maar dat maakt niet uit als groot U2 fan.
De rest van het album bevat gewoon hele gevarieerde nummers en dat men zullke experimenten aan durft zoals Atlantic toont alleen maar aan dat we hier te maken met een geniaal trio.
voor mij 5 sterren!

Op welk album staat Walnut Tree eigenlijk?

Geweldig nummer
Het staat op de EP van Somewhere Only We Know, dus niet op een regulier album.

Staat ook op de soundtrack van The O.C.

Ik vidn eht album niet erg motiverend om ernaar te gaan luisteren, ik vind wel dat er heerlijke nummers op staan, ik noem een Hamburg Song en een Atlantic, maar ik begin die intro van Is It Any Wonder? een beetje vervelend en irritant te vinden. ik verlaag me stem van 5* naar 4*

Ik vind het een goed album, hoewel ik de 2e helft minder vindt dan de 1e helft, daar staan echt een paar goeie op
(Atlantic, Nothing In Your Way en Hamburg Song).

Ik denk dat Hopes&Fears de piek is van Keane.

Wat ik wel erg goed vind aan dit album, is dat het bijna een soort thema heeft. Je hebt een beetje het gevoel dat je wordt meegesleept en dat vind ik wel erg leuk. Een van de mooiere momenten van deze cd vind ik denk ik niet eens een nummer, maar het intermezzo tussen 'put it behind you' en 'crystal ball' in (het past goed in het thema).........

Ja wat zal ik over deze cd eens zeggen.
Er staan ijzersterke nummers op zoals 'Is it any wonder', en 'Crystal ball' en nog wat anderen.
Vooral de eerste twee genoemden zijn onverbeterlijk, maar ik vind het wel jammer dat ze dit nivo niet over de hele cd vast weten te houden, anders had "Under the iron sea" van mij 5 sterren gehad. Nu geef ik 3.5 ster en daar moet Keane het maar mee doen.
Wel even de complimenten voor Keane om hun nieuwe aanpak om vernieuwend te zijn en niet hun succesvolle voorganger "Hopes and fears" te kopieëren.

Juist Hans, altijd blind op recensies afgaan! Groetjes!

Ze waren ook wel verplicht om niet hetzelde te doen, want dat zou alleen maar een saaie mindere plaat zijn geworden, een herkauwing dus.

en ik las de recensie in het NRC, wel kopen dus

Ik vind hem echt heel elekker, al zitten er een paar mindere nummers in hamburg song en crystal ball zijn fantastisch, evenals atlantic.

Ik doe er een halve ster bij, waardoor ik het album nu op 4,5* heb staan. Na vele luisterbeurten gaat dit album steeds meer onder mijn huid kruipen en is mij duidelijk dat Keane met ijle, sfeervolle en spannende soundscapes, een doorleefdere zang van Tom Chaplin en knappe en gevarieerde nummers die rafelrandjes hebben en toch gelijk blijven hangen veel progressie heeft geboekt t.o.v. het debuut. Vergeet Coldplay, lang leve Keane!

dat is nu ook wel wat te veel van het goede. =P