Roger Waters - Amused to Death (1992)

Ik denk ook niet dat het de bedoeling was van Beck om een imitatie van Gilmour te gaan doen.

Er is meer toegevoegde waarde aan gastmuzikanten dan alleen de gitarist, en daar doelde ik in eerste instantie op

Magoed, het is een algemeen kenmerk van Floyd fans om meteen te vergelijken met hun vergane gitaargod, ik zie het maar als een onvermogen om de teleurstelling te verwerken dat Floyd al jaren geen fatsoenlijke plaat meer heeft afgeleverd, en het gekabbel van Gilmour solo is gitaartechnisch ook weer niet bijster boeiend

Ook, ff op ingaan dan maar

Ik vind Beck een paar treden hoger staan op de gitaristenladder dan Gilmour

Beck schaar ik zo richting Hendrix, ergens in de top 5, Gilmour ergens 25 plaatsen daar vandaan

Vergeleken bij Beck is Gilmour een matige gitarist , niet bijster origineel te noemen, al jaren is zijn spel hetzelfde, erg herkenbaar maar zonder enige groei,
al waren zijn begindagen zonder meer erg boeiend

Was deze plaat ingespeelt door Gilmour was het meer een Floydplaat geworden, uiteraard omdat zijn gitaarspel een uniek kenmerk was voor Floyd, waaruit je kunt concluderen dat Waters vooral Floyd was, en Gilmour er een rolletje in speelde

Godzijdank beschikte Waters over het verstand iemand als Beck aan te trekken


Ennieweej, fantastische plaat die ook zonder Beck nog een hele batterij aan interessante muzikanten herbergt die de plaat zo uniek maken als die is

Ik ga um meteen weer eens ga draaien

Voor zover je op mij reageert (daar ga ik van uit); Als ik naar PF luister, mis ik Waters helemaal niet, afgezien van de laatste twee albums. Maar dat ik Gilmour mis bij de muziek van Waters, betekent niet dat ik dan maar naar PF moet luisteren. Ik heb over dit album een mening, want ik heb hem beluisterd.

Ik vind ook dat de rol van Gilmour door sommigen ernstig onderschat wordt. Gilmour was niet alleen de stem (in de meeste gevallen) en het gitaarspel, maar ook songwriter en hield zich bezig met arrangeren. Juist door de balans tussen Waters en Gilmour haalden ze het beste uit elkaar.

Dat Beck op dit album de snaren heeft beroerd, zegt niet alles over de uiteindelijke muziek zoals Waters die gemaakt heeft. Daar deed Beck niet aan mee. Iedere supergoeie gitarist zou dus inwisselbaar zijn met Beck (en dat zijn er niet veel, dat weet ik), maar in het proces dat tot de totstandkoming van de muziek heeft geleid, mis ik de finesse (dus niet de creativiteit) van Gilmour. En Gilmours gitaarcomposities en zijn invloed op Water's schrijven, leidden vaak tot een goede balans. Het is maar mijn mening, maar ik vind dat Waters zonder Gilmour vaak doorschiet in zijn artistieke composities. Het is soms een beetje 'too much'. En er is niemand die hem wat afremt. Waters blijft evenwel een fantastische songwriter, laat ik daar duidelijk over zijn.

Blijft ondanks dat een goed album.

Pink Floyd zonder Waters mocht willen dat ze zo'n goede plaat als deze had gemaakt .

Zo veel spannender en avontuurlijker en dan is Waters eigenlijk nog verre van vernieuwend bezig hier . Misschien is dat de enige kritiek die je hem kan geven hier .

Sublieme plaat .

Berichten verplaatst naar Pink Floyd

das wel erg lullig vdg, een watersbespreking verplaatsen naar een floydtopic. ik beschouw dit als een steek onder de gordel

En nu ben ik het eens met Joy!

Ik verhoog met een half puntje naar de maximale score en zelfs een plaatsje in mijn top 10.

Vanmiddag nog eens bijzonder hard afgespeeld (was vroeg thuis, verder was er nog niemand) en na een discussie bij een andere Roger Waters cd op musicmeter wilde ik weer precies weten hoe goed Amused to death eigenlijk ook weer was.

Héél goed dus. Fenomenaal.

Prachtige onheilspellende stukken, prima rock. De tranen stonden haast in mijn ogen van zoveel geweldige muziek. Roger Waters in absolute topvorm.

Heel even was ik het venijn van The Bravery of Being out of Range vergeten, het onovertroffen What God wants maar ook Three wishes.

Vrolijk wordt je er niet van, maar dat is natuurlijk ook nooit aan de orde geweest, bij Roger Waters. Maar zijn vocalen zijn hier nog ouderwets goed, het bijtende cynisme over alle schijnheiligheid, de heilige huisjes, alom aanwezig.

Ik schrijf wel eens, dat ik het liefst cd's heb van 35, 40 minuten. Net genoeg om al die tijd je aandacht er bij te houden, voor je jezelf laat afleiden.

Bij Amused to death zit je 72 minuten gebiologeerd in je stoel, je wordt overweldigd door een tsunami van formidabele muziek die ik eigenlijk zelfs bij Pink floyd zelf maar zelden tegenkom. Om de waarheid te zeggen, vind ik Amused to death sowieso beter dan alles dat is verschenen van Pink floyd vanaf Wish you were here.

Ja, ik durf misschien heel wat te schrijven, zo wat later op de avond. Maar ik daag iedereen uit de proef te ondergaan om zelf ook te constateren dat Waters een wereldprestatie van formaat heeft neergezet met deze cd.

Met dank uiteraard aan iedereen die er aan heeft meegewerkt (een enorme waslijst aan geweldige muzikanten), niet in de laatste plaats de sublieme vocale ondersteuning van Katie Kissoon en Doreen Chanter.

Hij begint hier juist meer ritmisch te praten, soms wat fluisterend.

Ik vind dat zelf in ieder geval ook geen achteruitgang. Het is gewoon anders.

Zijn meer verhalende manier van zingen, zo noem ik het dan maar, past helemaal bij de opzet van deze cd.

De combinatie van zingen, een verhaal vertellen in een nummer is iets dat Roger Waters al langer op deze manier brengt. Maar zijn stem is niet erg veranderd, toen hij dat ook al deed ten tijde van The Wall en The Final cut.

Misschien dat ze alles professioneel hebben bijgespijkerd en bijgeschaafd maar ik vind dat hij vocaal zeker niet ten onder is gegaan!

dat is nogal een statement maar ik ben sterk geneigd met je mee te gaan (animals int achterhoofd)

op deze laat valt niets af te dingen

de produktie klopt (en hoe) de muziek klopt, het verhaal klopt, het barst van de emotie en je zit van begin tot end geboeid te luisteren zonder ook maar 1 seconde te willen skippen, hooguit om een nummer nog een keer te horen ,wat afbreuk doet aan het verhaal waar je ingezogen bent

waters overtret dit nooit meer en dat hoeft ook niet

de sporen zijn allang verdient , halelujah dat waters solo door is gegaan

Waters heeft idd vooral wat hoorspelachtige platen achter zijn naam staan. Dat is zijn kracht natuurlijk ook. Zijn stem is 1 en al emotie, niet erg zuiver soms, maar dat hoeft ook niet. De emotie is vooral bij Waters het belangrijkste.

Dit album is erg goed, en doet nauwlijks onder voor Animals, The Wall en The Final Cut.

Persoonlijk vind ik dit het mooiste wat Waters ooit gemaakt heeft, zowel tijdens de Floyd tijd (laatste 3 albums) als daarna.

Voor mij een meesterwerk!

Ik vind dat dit album zeker wel onderdoet voor Animals, maar zeker niet voor the Wall en the Final Cut.

Ik vind dit naar Animals Waters' beste plaat. Van The Wall als geheel (er zitten wel mooie losse nummers op) en Final Cut word ik niet heel warm. Dit heeft ie heel goed voor elkaar. Qua kwaliteit acht ik het album erg hoog. Maar ik geef hem toch niet meer dan 4 sterren, omdat ik het album niet heel erg mooi vind. Wel mooi, niet heel erg mooi. Dat is gewoon een kwestie van smaak. Eerdere PF albums liggen mij gewoon beter in het gehoor. Heeft ook te maken met zijn stem. Want dat ie niet altijd even zuiver zingt, vind ik juist zeer belangrijk. Emotie is uiteraard belangrijk, maar ik vind hem een zeer matig zanger. Ook een kwestie van smaak dus. Hoe dan ook, deze plaats is een knap staaltje artistiek werk.

De zangstem klinkt idd niet heel erg zuiver, maar daardoor wel erg breekbaar en emotioneel vaak. Dat is nu juist net de kracht van Waters vind ik, emotie op de juiste manier overbrengen met zijn wat onzuivere maar o zo emotionele stem. Hetzelfde heb ik ook wel een beetje met Ian Curtis van Joy Division, ook niet een erg briljant zanger, maar wel een stem die vaak door merg en been gaat. Sommige zangers moeten het hebben van hun zuivere zangstem, anderen weer van hun emotie. Slechts Jeff Buckley en Nick Drake hebben beiden, en een erg breekbare en erg emotionele stem, en nog gelijk erg zuiver ook.

Op het gevaar af dat het erg off topic gaat worden, ik ben dat niet met je eens. Er zijn meerdere zangers die goed kunnen zingen en ook geweldig hun emotie kunnen uiten. Eddie Vedder is hier in mijn ogen erg goed in. Melissa Etheridge, Bruce Springsteen. En wat dacht je van Sinead O'Connor.

Waters moet het idd hebben van zijn emotionele uitingen, maar dat maakt hem geen goede zanger en dat vind ik jammer. Hij is nu eenmaal beter in schrijven dan in zingen. Ach, ik heb met allebei moeite!

Waters stem is in de loop der jaren ook wat ruwer geworden . Dit is hier zeker te merken als hij meer verhalend bezig is .

Maar ik mag het wel die uithalen als hij de hoogte ingaat . Het is allemaal net op het randje , maar wel gemeend en met een brok emotie .
Het hoeft toch niet altijd technisch perfect te zijn . Neil Young bijvoorbeeld ; die zingt gewoon vaak echt vals , maar op 1 of andere manier kan dat toch goed overkomen .

Ja, daar heb je ook gelijk in. Waters uithalen doet ie nog wel goed eigenlijk. Hij kan (met wat volume) de hoge tonen nog wel redelijk pakken. Maar op de momenten dat hij echt moet zingen in de rustige delen (en dat hij niet gaat praatzingen), dan wordt het moeilijk.

Wat Neil Young betreft, die man heeft een hele lijzige stem, maar ik vind niet dat hij vals zingt. Althans niet zijn oudere werk. Dat ken ik beter. Alleen bij het nummer Hurricane krijg ik wel eens wat kriebels. Maar als je hem bijvoorbeeld met Crosby, Stills en Nash hoort, dan is het toch allemaal akelig zuiver.

Een zang hoeft van mij niet perfect te zijn. Een perfecte stem kan weer bezieling missen. Waar het mij om gaat is dat Waters' stem zo matig is, dat het me af en toe stoort. En dus mis ik die ander... Het heeft ook gewoon met smaak te maken.

Ik denk ook dat Waters altijd wel wat onzeker is geweest over zijn stemgeluid . Het is niet helemaal voor niets dat Gilmour het leeuwendeel zong in de Pink Floyd periode .
Het scheen Waters ook niet zoveel uit te maken . Pas op Animals begon hij een groot deel van de leadzang partijen naar zich toe te trekken .
Op een bepaalde manier past zijn stem in dit soort sfeeralbums eigenlijk prima .
Het stoort mij geenszins . Ik vind dat lyrische wel gepast .
En ook niet onbelangrijk ; Waters is altijd wel zo slim om vette damescoirtjes te gebruiken , word het allemaal net wat krachtiger .

tis ook nie van belang

waters's kracht zit elders, zijn stem is bijzaak, hoewel een waters album met de stem van een ander minder zou smaken

Ik snap dat er meerdere zangers zijn met een goede emotionele stem. Ik gaf slechts een paar voorbeelden. Bruce Springsteen vind ik b.v technisch als emotioneel gezien erg goed. Neil Young heeft ook een erg breekbare stem, maar op sommige nummers zit hij bij vlagen tegen het vals zingen aan idd.

Ik kan mij een album als dit dan met de beste wil van de wereld ook niet voorstellen met een andere zangstem dan die van Waters. Vooral bezieling en emotie heeft die te bieden. Het hoeft allemaal niet perfect te zijn, het moet gewoon passen, en dat doet het op dit album gewoon erg goed.

Altijd moeite om dit album in z`n geheel uit te zitten , net als Prons trouwens , terwijl ik dat wel heb bij The Final Cut .
Misschien klinken ze wel een beetje afgeraffeld , terwijl op Final Cut Waters zijn stem door merg en been gaat alsof ie het zelf meegemaakt heeft , dat mis ik op ATD en op Prons .
Hoewel ook op ATD `n paar mooie momenten op staan weet het als geheel geen potten te breken.
Ik verlaag mijn stem naar `n 3.

Ik vind dit wel een degelijk album, het beste Waters solo album vind ik zeker. Pros En Cons heeft maar 1 enkel nummer eropstaan die ik echt goed vind, en dat is de titeltrack.

Dit is wel een kop-staart album waar je niet op moet gaan skippen vind ik. Hij duurt wel een beetje lang, maar ik begin wel aan dit album te wennen. Goede momenten genoeg op deze plaat. Hoger dan een 4* kom ik denk ik ook niet.

moet een artiest dan per se vernieuwend zijn?

Ik schrijf ook duidelijk '' misschien '' .

Een album als deze is zo goed en zo in zijn stijl gemaakt , dat ik daar doorheen kijk .
Maar het is duidelijk een gemaakte plaat in de geest van The Wall en The Final Cut .
In die zin is het geen vernieuwend album . Op een album als " Prons" vind ik wel dat hij te veel blijft hangen in hetzelfde , vooral omdat melodielijntjes en akkoordenschema's wel heel veel lijken op songs van bovengenoemde platen .
Hier is het geheel muzikaal betreft afwisselender .

En wat mij betreft hoeft een artiest niet zozeer vernieuwend te zijn .
Zolang het materiaal mij bij de kladden pakt heb ik daar geen moeite mee.

En hier slaagt Waters met vlag en wimpel .

Bovendien de vraag: wat is precies wanneer vernieuwend?

Een debutant die deze cd had gemaakt, was waarschijnlijk tot in de eeuwigheid gelauwerd. Maar als Roger Waters deze cd uitbrengt, wordt het door de heren muziekcritici bestempeld/beoordeeld als een volgende Pink floyd cd en als je niet uitkijkt daarom als 'oninteressant' terzijde geschoven.

wat mij betreft hoeft een artiets helemaal niet vernieuwend te zijn,
als het inderdaad maar smakelijk klinkt

Om even over het stemgeluid te spreken, het mag misschien technisch niet helemaal perfect zijn (ik heb er weinig verstand van maar hoor ook wel het een en ander aan reikwijdte), maar voor mij is dat misschien nog wel een pluspunt. Voor mij komt het veel breekbaarder over als Waters een uithaal doet. Het zijn dan ook deze uithalen die mij de rillingen over mijn rug bezorgen, dit was al in het tijdperk van The Wall, maar ook op dit album is zijn zang bij mij juist het kersje op de taart.

Overigens is Waters voor mij onberispelijk de beste tekstschrijver ooit. Mede daarom heb ik dit album nog steeds ongelooflijk hoog in het vaandel staan, let maar eens op de manier waarop hij het titelnummer brengt. Het beste voorbeeld van zijn schrijverskunnen is overigens Sheep, op het album Animals.

Zoals al vaker gezegd: Pink Floyd zelf wordt perfect op waarde geschat, maar de werkelijke kracht ervan (de geniale concepten en de uitwerking ervan door Waters) wordt heel erg onderschat. Dat wordt maar weer eens bewezen door het feit dat dit album (Te) weinig waardering kent

op zijn Waters , door merg en been

What God Wants, Part III:

Christ is freezing inside
The veterans cries
The hyenas break cover
And stream through the meadow
And the fog rolls in
Through his bottle of gin
So he picks up a stone
That looks like a bone
And the bullets fly
And the rivers run dry
And the fat girls sigh
And the network anchor persons lie
And the soldier's alone
In the video zone
But the monkey's not watching
He's slipped out to the kitchen
To pile the dishes
And answer the phone

kannie nie zo denderend zingen maar dit raakt tot opt bot

btw, weinig response over zijn teksten, die zo ontzettend belangrijk zijn en de gave van Waters om ze zo filmisch/beeldend te kunnen vertellen

Die uithalen van Waters is het probleem ook niet. Waters kan de hele hoge tonen met die bekende uithalen van hem goed pakken. Beter zelfs (althans, dat was zo) dan Gilmour, terwijl hij de technisch betere zanger is (dat hoor je goed op Shine waar Waters het origineel zingt en live op In the Flesh, en op Live in Gdansk of PULSE waar Gilmour het nummer zingt). Het probleem ligt hem wat mij betreft daar juist niet in, zijn hoge uithalen zijn zijn beste zangwerk. Waar de schoen wel eens wringt is als hij rustig zingt (en niet gaat praatzingen), dan heeft ie moeite om toon te houden. Dat stoort mij wel eens. Anderen weer niet, dat is natuurlijk ook gewoon smaak, wat spreekt je aan en wat niet.

Dus, hoewel ik erg veel kritiek heb op Waters als zanger, zijn zijn hoge uithalen soms grandioos.