Roger Waters - Amused to Death (1992)

Ik heb net mijn top 10 eens ingevuld hier. Dit blijft toch, met afstand, de beste!

Met afstand de beste Pink floyd solo plaat. Dat Roger Waters het alleen kan blijkt uit alles op deze CD die zich gemakkelijk kan meten met de beste PF platen.

Hm, ik vind Syd Barrett's eerste album toch een stuk beter, en ook de solo platen van Rick Wright zijn niet te onderschatten. Verder wel een zeer sterk album. Niet zo sterk als Floyd op hun hoogtepunt, maar erg veel scheelt het niet.

Mee eens ! Had zeker 1 van de beste Floydplaten geweest als ie onder die vlag was uitgebracht .

Amused To Death was het absolute hoogtepunt van Roger Waters en hij zal dat nooit meer overtreffen of zelfs maar evenaren.
Ik ben het dus de vorige users eens. Enige verschil met jullie. Ik geef 'm een 5 en jullie een 4 Why? Het is een absolluut meesterwerk!

Tja, waarom een 4 en niet hoger. Het concept vind ik sterk, maar de muziek sneeuwt daardoor soms net iets te veel onder. Af en toe mag het van mij wel wat spectaculairder, al is dat niet echt Waters' stijl.

Maar sowieso vind ik het een grandioos album. Makkelijk Water's beste.

En dat is het. Conceptueel en daarbij vooral muzikaal nog eens zeer goed uit de verf gekomen. 5 sterren vanwege het feit dat Waters hier bewijst wel degelijk in zijn eentje het nivo van weleer te kunnen halen. Dit was idd met recht een PF meesterwerk geworden als men allemaal nog door 1 deur had gekund.

En nu heb ik hem gekocht en tweemaal geluisterd, en dan denk ik weer, tja... Het is wel goed, maar ik luister het toch niet echt graag. Tussen Waters en mij komt het denk ik nooit echt goed.

Wat betreft mensen die vinden dat dit album een echte PF sound heeft; ik ben het daar niet mee eens. Het is wel de opbouw van een conceptalbum zoals PF dat vaker heeft gedaan, maar dit is echt anders. Waters' eerste soloplaat was natuurlijk eigenlijk al The Final Cut en dat is ook echt een ander geluid dan de PF die we daar voor hoorden. Het is meer op die voet. Meer emotie, somberte, maar minder power zeg maar.

Mooiste nummers zijn de laatste twee. Hoewel ik dit van de vier (dus inclusief Final Cut) zijn beste plaat vind, toch een halfje verlaagd.

Dit is een zeer knappe plaat.
Simpelweg omdat het totaalplaatje klopt en staat als een huis!
Goede afzonderlijke tracks, maar uiteraard vooral toch een meesterlijk stuk van de eerste tot laatste noot.

Weergaloos, een ander woord is er niet voor.

En dat is dan nog het understatement van het jaar!

Roger Waters hoeft zich niet druk te maken of het wel genoeg als Pink Floyd klinkt. De oude Pink Floyd platen verschilden trouwens ook al sterk van elkaar. Onder Waters' leiding hebben ze zich ook nooit zorgen hoeven maken of ze wel genoeg als Pink Floyd klonk. Ze wáren immers Pink Floyd.

Dit in tegenstelling tot Gilmour die, toen hij de eerste Watersloze Pink Floyd plaat probeerde te maken, teruggestuurd werd door de platenmaatschappij met de boodschap dat het meer "als Pink Floyd" moest klinken. Gênant!

De regel "Each man has his price Bob, but yours was pretty low" slaat op producer Bob Ezrin, die in die periode met Waters zou gaan werken aan Radio KAOS, maar zich liet overhalen om het Pink Floyd project van Gilmour van de grond te tillen.

Jouw mening over Gilmour, daar ben ik het dus weer totaal niet mee eens. Niks genants aan. Maar goed, die discussie heb ik al zo vaak gevoerd en ik niet alleen. Ik laat het dan ook maar rusten. Ik geniet gewoon van de Watersloze Gilmour albums.

Ik heb ook niet gezegd dat Waters zich druk hoeft te maken of het genoeg PF klinkt. Maar er zijn veel mensen die vinden dat Waters met dit album een album maakte met de echte PF sound. Ik vind dat dat juist niet zo is. Maakt ook niet uit, maar dat wilde ik aangeven.

Wat is de echte Pink Floyd sound?

Tussen Dark Side en WYWH hoor ik wel overeenkomsten qua geluid. The Wall klinkt echter compleet anders.

Piper at the Gates is weer een compleet andere sound, en alle albums die daarna volgen t/m pakweg Obscured by Clouds zijn weer op een andere manier psychedelisch (en later iets progressiever).

Er is niet één Pink Floyd sound.

Ik zou zeggen luister gewoon naar wat je het beste bevalt , of dat nou met of zonder Waters , Gilmour of Barret is maakt niet uit .
Amused To Death heb ik onlangs nog gedraaid maar ik vind het maar een rommelig gebeuren in tegenstelling tot Final Cut waar Waters op zijn best is .
Voor elk wat wils is er wel te vinden in het Floyd repertoire .

Het ging me er niet om David Gilmour af te kraken hoor. De platen die hij onder de noemer Pink Floyd maakte (onder andere met behulp van zijn vrouw Polly ) zijn best leuk. En het klinkt net als Pink Floyd! Die tours, met al die opblaaspoppen en overvliegende bedden, waren ook topamusement.

Het leuke aan Amused To Death vind ik juist dat het beter is (teksten, composities, uitvoering, productie) dan welke Pink Floyd plaat dan ook. Ik ken simpelweg geen rockalbum dat dit overtreft.

ik vind dit het beste wat floyd ooit gemaakt heeft

Prima, buurman. Vanwege het woord genant reageerde ik. Hoe dan ook, waar het mij om ging is dat veel mensen dit zien als een echt PF werk. En ik vind van niet. Ik vind dat Waters een eigen kant op is gegaan. Dat zie je deels al bij The Wall, en zeker bij The Final Cut (wat ik eigenlijk ook een beetje als soloalbum zie van Waters, geldt ook voor Momentary van Gilmour). Niet dat het slecht is, maar typisch Floyd vind ik het niet.

Overigens heeft Stijn Slayer ook gelijk, dat een enkele Floyd sound ook niet bestaat.

eigen kant op gegaan...

waters kreeg imo eindelijk de ruimte, tijd en centen om een plaat te maken waarop alle uit de kast wordt getrokken mbt ideeen , uitwerking daarvan, keuze uit artiesten die op de plaat een nootje of wat meedoen, om het concept waar hij op voorgaande solowerk al mee speelde , tot in detail uit te werken.

dat is um 100 % gelukt

waters deed zijn eigen ding altijd al, alleen nu komt dit perfect samen op deze plaat, zonder het op egogestoelde geneuzel van de overige floyd

Joy , ik denk dat Waters geld had als Water.

In 1992 misschien weer. Vlak voor The Wall was de band bijna compleet failliet. The Wall moest en zou daarom een commercieel succes worden.

Dat verklaart dan ook de singlekeuze van het dansvriendelijke ABITW............. ''Pink Floyd goes disco'' was het commentaar in het popnieuws op de radio destijds.......

Volgens mij zat dat failliet zijn eerder NA The Wall.... Is het verhaal niet dat het enige 'bandlid' dat nog iets aan The Wall en de toer heeft overgehouden Rick Wright betrof omdat hij gewoon op de loonlijst stond als muzikant i.p.v. volwaardig bandlid te zijn?

Nee, maar ook dat verhaal klopt.

Alle inkomsten uit Dark Side of the Moon en andere albums zijn verschrikkelijk slecht geinvesteerd, waardoor Floyd financieel aan de rand van de afgrond zat.

Beste solo plaat van Waters. Kan niet tippen aan The Wall, maar is gelijkwaardig met The Final Cut. Wat mij niet erg aanspreekt zijn de veelvuldig opedoemende vrouwelijke vocalen en het repterende van What Gods Wants dat irritant overkomt. Erg goed daarentegen is What God Wants, part III......het eerste gedeelte en de gitaarsolo refereren op een erg fijne manier aan Pink Floyd.

Helemaal mee eens want Final Cut is natuurlijk onder de naam Pink Floyd uitgebracht .
Als je het zo bekijkt dan is deze de beste solo plaat van Waters .
Ik beschouw Final Cut ook als een solo album van Waters en een beetje Wall 2 .
Op The Wall staan mij te veel skip momenten .

Hoezo refereert die solo aan Pink Floyd? Gilmour zou dit nooit zo kunnen spelen.

Ik vind het zo'n onzin om Waters werk met dat van Pink Floyd te vergelijken. Waters wás Pink Floyd, in ieder geval vanaf Wish You Were Here. Het verschil is dat hij bij Pink Floyd te maken had met een vaste groep beperkte muzikanten (wat op zich best z'n charme heeft natuurlijk) en dat hij na The Final Cut van die blokkade verlost was.

Eigenlijk moet ik hier niet op reageren, maar wat een volstrekte nonsens kraam je hier uit. Ik begrijp goed dat je Waters een topper vindt en ik ben het met je eens dat Waters de belangrijkste songwriter was, maar Gilmour afdoen als een beperkte muzikant... Zijn inbreng (en ook die van Wright) was toch wel iets groter. De waarheid zal wel iets genuanceerder liggen. In de jaren zeventig schreef Waters toch nog regelmatig met Gilmour. En een nummer als Echoes is toch vooral een Wright/Gilmour compositie. De invloed van de anderen werd wel minder, maar enkel The Final Cut is volledig door Waters geschreven. Op Meddle, Dark Side, Wish You Were Here en in mindere mate ook op The Wall was Pink Floyd nog een band.

Roger Waters zelf is degene die zichzelf een beperkte muzikant noemt. Dat zal Waters nooit van Gilmour zeggen. Begenadigd gitarist en een goed zanger.

Oh ja, Die solo in What God Wants, part III, waar Metal-D78 het over had, deed mij eigenlijk ook denken aan de PF tijd, op een idd fijne manier.

Zo, dit is eruit.

Dat hoef ik toch niet uit te leggen? "Dromerige langzaam gespeelde gitaarsolo ondersteund door zacht aanzwellende en dragende toetsenpartijen". Dat is zo'n beetje de definitie van een David Gilmour / Pink Floyd solo. Ik vind dat Amused to Death vanaf What God Wants III tot aan het eind van de cd erg in het verlengde van Pink Floyd ligt.
En, je mag er van houden of niet, maar het gitaarwerk van Gilmour heeft veel muzikanten/bands geinspireerd in de loop der jaren. Zou ik dan ook niet beperkt willen noemen.

zegt iig veel over waters invloed binnen die band

deed op deze plaat zijn ding maar nu 'solo'

gilmour is gewoon een hele goeie gitarist met eigen stjil, maar mij wat te degelijk