Roger Waters - Amused to Death (1992)

Je kan ook stellen dat die groep beperkte muzikanten te maken had met `n beperkt zanger en bassist . Allemaal nonsens natuurlijk .
Ik vraag me al jaren af wat iedereen tegen Gilmour heeft hier op MM en om er `n andere gitarist bij te halen Mark Knopfler .
Beide heren zijn zeer goede gitaristen en hebben beide hun sporen in de muziek ruimschoots verdiend.Gilmour afdoen als een beperkt gitarist dat gaat me wat te ver .
En ik mis op de solo albums van Waters gewoon Gilmour , denk dat ik daarom ook Final Cut stukken beter vind dan Amused To Death .
Slecht album is het niet maar als geheel luister ik liever naar Final Cut .

Ik vind Jeff Beck op dit album uitstekend voor de dag komen . Beck is ook niet de eerste de beste . Waters heeft in ieder geval oog voor goede smaakvolle gitaristen . Ook ik heb een voorkeur voor Gilmour , zijn spel hoort op 1 of andere manier bij Waters zijn ideeen .
Plus het feit dat Gilmour mijn favoriete gitarist is . En het zal mij een zorg zijn of er betere gitaristen zijn dan hem . Dat zegt mij helemaal niets . Het gaat mij om de emotie in iemand zijn spel . Net als Knopfler , ook iemand die gelijk herkenbaar is en met flair speelt .
Maar nogmaals , Jeff Beck doet mooie dingen hier .

Het woord "beperkt" valt nogal slecht geloof ik. Ik vind Gilmour ook wel lekker spelen hoor, maar het is altijd wel een beetje hetzelfde. Smaakvol, maar niet opzienbarend.

Wat Beck op Amused To Death laat horen is van een andere orde. Niet alleen de fabelachtige solo in What God Wants Part 3, maar op het hele album.

Ik heb niets tegen beperkingen . Als je als een groep met die beperkingen uit de voeten kan is dat toch geen blokkade . Waters gebruikt op deze plaat het neusje van de zalm der sessiekrachten , en natuurlijk klinkt het allemaal geweldig . Maar mij heeft het bij Floyd nooit in de weggezeten . Het was hun sound . Alleen Nick Mason kreeg niet alle drumpartijen voor The Wall voor elkaar , dus waarschijnlijk begon het toch al te wringen . Waters was als artistiek en muzikaal leider niet meer te stuiten . Die dingen gebeuren gewoon .

Waters is zelf trouwens ook geen al te beste bassist.

neen, maar waters's aandeel en kracht in het maken van fantastische muziek zit hem dan ook niet in het bespelen van de bass, dat is van ondergeschikt belang

btw bikkel, hun sound?

ik ben nog steeds van mening dat vooral waters verantwoordelijk is geweest voor de uiteindelijke floyd sound

Ik vind dat nogal meevallen. Amused to death is het enige solo album van Waters wat in de schaduw van PF kan staan, daarna nooit meer iets nieuws wat de moeite waard was van Waters gehoord. Bovendien kon Waters beter zijn grote ego in bedwang houden. DE beste PF platen stammen uit de periode 1968/1977. In die periode was de groep nog een éénheid. Als Waters het echt alleen had gekund, had hij een solo carriere opgebouwd om U tegen te zeggen, maar dat is nooit van de grond gekomen.

@Joy: Waters zijn kracht zit hem vooral in het geheel, want hij is natuurlijk ook nog eens een goede regiseur om te bepalen hoe een album gevormd en gecreerd moet worden.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over zijn songwriterschap.

Ik ben het beslist eens met jou dat Waters uiteindelijk de Floyd sound bepaald heeft. Al waren zijn sessie muzikanten die hij had in de vorm van Wright en Gilmour wel goeien natuurlijk. Op deze plaat laat hij trouwens horen om uiteindelijk dezelfde typische Floyd sound te krijgen hij ze helemaal niet nodig had.

Waters was gewoon het genie, en nu nog steeds. Hij vooral krijgt van mij alle Floyd kredits.

back to the plate!

heb zojuist de geremasterde versie gehoord, of hoe je het ook wilt noemen (gekregen van oom, audiofiel himself)

was het origineel al subliem, de hernieuwde uitgave is werkelijk fantastisch

ben helemaal gene audiofiel wat dat betreft maar sjonge, nie gedacht dat het produktioneel nog beter kon!

het lijkt ook alsof er elementen zijn toegevoegd/weggelaten, of het komt nu nog duidelijker naar voren wellicht

btw, leesvoeier!

Amused To Death Discography - rogerwaters.org

btw2, waters achtte het niet zinvol dit live ten gehore te brengen omdat er van deze plaat 'maar' 2 miljoen zijn verkocht ipv het door hem verwachtte 4 miljoen, dat zou pas een tour rechtvaardigen,

btw3, het wordt hoog tijd om waters niet meer te zien als ex floyd member maar een op zichzelf staande artiest

amen

transcript

Vooral deze heb ik als zeer behulpzaam ervaren. Zet wel even je hoofdtelefoon op.

Er is natuurlijk veel te zeggen over de ruzies in het verleden . In 1994 was het net andersom .
Gilmour nodigde Waters uit voor de intergrale versie van Dark Side Of the Moon , maar toen gaf Waters niet thuis en kwam de vuilspuiterij weer opnieuw op gang . Ik vind wel dat Gilmour zich meer als een gentleman gedroeg dan Waters na de breuk .
Maar goed , Amused To Death is inderdaad het beste wat Waters solo ooit deed . De man is weer vanouds fel en thematisch is het ijzersterk . Bovendien een waardige geluidskwaliteit . Ik meen dat het gaat om een Q sound gemaakte plaat . Een opname techniek die tamelijk revolutionair was begin jaren 90 . Vraag me niet naar technische detaills , maar het klinkt als een klok .

Die Q-sound zou een soort kunstmatig quadrofonisch effect creëren. In het begin hoor je b.v. een hond blaffen die achter je lijkt te staan. Een en ander was alleen te beluisteren met de destijds geleverde stereo surround afspeelapparatuur. Daarna werden de concerten ook in Q-sound uitgevoerd bij zowel Waters als Gilmour.

Dank voor de uitleg . Die Quadrofonie heeft altijd al een belangrijke rol gespeeld bij Pink Floyd .

Ik weet nog goed dat ik o.a. dit album meenam om een nieuwe geluidsinstallatie uit te zoeken. Het is uiteindelijk een high-end Pioneer met Klipsch surround systeem geworden die ik nog steeds in bezit heb. Bij het beluisteren van dit album, kwam de verkoper om het hoekje meeluisteren. Na een aantal weken na aanschaf vertelde hij me dat hij dit album inmiddels ook had aangeschaft en als demo gebruikt bij de verkoop van surroundsystemen .

Heeft natuurlijk niets inhoudelijks te maken met dit album, maar geeft wel de sublieme geluidskwaliteit aan.

Slowchat verwijderd en een heleboel berichten over Pink Floyd/Gilmour/Waters verplaatst naar Pink Floyd

Deze CD van Roger Waters grijpt mij bij de keel. Misschien jou ook als je er voor open staat.

Ik ben sinds kort in het bezit van de master sound gold disc. Was de geluidskwaliteit van de oorspronkelijke cd al indrukwekkend, deze uitgave is subliem. De plaatsing van de instrumenten, de geluidseffecten een werkelijk bijzondere ervaring. Zelfs onze labrador laat zich foppen door de opnamekwaliteit. Hij gaat op zoek naar zijn soortgenoot aan het begin van de cd.
Op dit forum lees ik discussies over technische kwaliteiten van muzikanten en wie nu beter is Roger Waters of David Gilmour. Wat mij betreft: niet relevant. Ik zou zeggen luister met een open mind en vooral oren en oordeel dan voor jezelf.

Euh, kleine correctie: Q-sound is heel wat anders dan Quadrofonisch. Voor Q-sound is ook helemaal geen speciale afspeelapparatuur nodig:

Van de Qsound wiki-pagina: "QSound is the original name for a positional three-dimensional (3D) sound processing algorithm from QSound Labs that creates 3D audio effects from multiple monophonic sources and sums the outputs to two channels for presentation over regular stereo speakers."

Kortom, het creeert de illusie van een surround-achtig geluid zonder dat je daar meer dan 2 speakers voor nodig hebt. Het belangrijkste is wel dat je precies op de goede plek ('sweet spot') voor je speakers. In het geval van dit album lijkt het dan dat de hond aan het begin van het album achter je ('in de tuin') blaft .... zo staat het ook vermeld in het boekje van de cd

Ah, nooit geweten. Ik heb het me destijds zo laten vertellen maar verder nooit uitgeprobeerd. Kunstmatige triofonie dus. Dacht dat die Q altijd voor quadro stond. Nu heb ik in alle hoeken surround speakers staan en zuiver 2 kanaals stereo valt daar moeilijk meer uit te halen.

Tja, ik ben helemaal geen audiofiel maar ik weet dat ik persoonlijk qua muziekbeleving meer heb met stereo dan met 5.1 aangezien ik nog maar weinig meerkanaalsmixen gehoord hebben die ECHT wat toevoegen. Bij films vind ik het wel een meerwaarde hebben maar ik die zie ik dan weer veel liever in de bioscoop.

Wat ik wel weet is dat de ware audiofielen 'dedicated' systemen hebben voor meerkanaals en stereo. Dus feitelijk alles dubbel hebben staan. Vind ik eigenlijk ook wel logisch omdat beide vormen om een heel andere manier van uitversterken en weergave vragen.

Ik heb wel een stereomodus maar dat gaat dan nog altijd via de frontspeaker en 2 satellietboxjes. En dan heet het nog stereo 5 ook....... die hond lijkt daarmee wel van de achterkant te komen maar het maakt niet uit waar ik zit gek genoeg. Ik zal eens wat gaan experimenteren. Bedankt voor je info.

Beste Bluebird,

Als je meer te weten wilt komen over Q-sound kun je ook eens kijken op: http://www.qsound.com. Luister anders eens naar andere albums met Q-sound als bijvooorbeeld the soulcages van Sting, of sunset on empires van Fish.
Overigens ben ik van mening dat het digitaal manipuleren van geluid om meer ruimtelijkheid te creeren niet per definitie een verbetering is maar anderzijds wel degelijk soms een toevoeging kan hebben. Ik weet dat echte audiofielen gruwelen van digitale manipulatie. Alles moet zo puur mogelijk zijn. Daar is veel voor te zeggen maar het principe heeft ook grenzen. Nieuwe digitale technieken uitsluiten op grond van enkel en alleen een principe gaat mij persoonlijk te ver. Vertrouw op je eigen oren en oordeel zelf (voor jezelf).
Ik vind dat Q-sound in het geval van amused tot death zeker heeft bijgedragen aan mijn beleving van het album.

Ik vertrouw liever op de oren van de schepper (Waters) en de producers (Waters + nog twee heren). Ik ga ervan uit dat zij wel weten hoe de muziek moet klinken.

Ten aanzien van gerommel achteraf bij 'klassiekers' met 5.1 mixen, remasters, remixen etc... bij 9 van de 10 is er echt geen verandering, laat staan verbetering waarneembaar.

Ik vind dat eigenlijk helemaal niet doorslaggevend. Het maakt de muziekopbouw, etc., of je de muziek mooi vindt of niet voor mij toch echt niet veel anders. Ik luister vooral naar melodielijnen, expressie in het uitvoeren van de muziek etc. Een extra ruimtelijk effect etc. kan wel leuk zijn, maar maakt voor mij absoluut niet dat ik dit album meer ga waarderen. Mij spreekt het dit soort zaken dus niet echt aan.

in dit geval is het ene verbetering op het toch al reetegoeie geluid imo

nog helderder, nog meer details hoorbaar, een genot met ene goeie koptelefoon

rogyros, de reden dat ik james blake weinig bijzonder vind,muzikaal niet heel bijzonder maar vol met reetegoeie diepe prduktie,dat doet mij net ff te weinig

in het geval van deze plaat is het een optelsom, en goeie muziek en een goed geluid

Helemaal eens met de laatste zin! Muziek is voor mij emotie. Het doet wat met je, maakt een gevoel bij je los. Alles wat dat gevoel voor mij "dieper" kan maken draagt bij aan een intensievere beleving. Dat zit in de compositie, instrumentbeheersing, de tekst maar ook in mooi geluid (detail, plaatsing instrumenten etc). Vandaar mijn opmerking luister en oordeel zelf (voor jezelf).

Voor mij heeft het niet veel zin om de studio solo albums apart te bespreken, zou ik in herhaling vallen, daarom maar een paar woordjes bij de naar mijn smaak beste (deze, en die opera laat ik buiten beschouwin). De vergelijking met de Final Cut is denk ik terecht, daar dat ook al bijna een soloproject van Waters was. Aan Watgers spreekt mij de emotionele betrokkenheid bij dediverse mens-thema's erg aan (oorlog, religie, ....). Hij weet dit meestal in een pakkend dramatisch jasje te steken. Dat lukt op deze wat beter als op Pros&Cons of RadioChaos. Wat Waters duidelijk altijd weer graag deed (doet) is het toevoegen van 3D bijgeluiden (vlietuigen stofzuigers, radios, bommen, klooken etc..), en om de een of andere reden vind ik het steeds weer leuk. Goeie en originele muziekant, niet heel erg productief. De interactie mert mede muziekanten is altijd belangrijk, zo ook bij Waters: zijn werk met Pink Floyd speeld wat dat betreft boekdelen. En als die interactie niet meer goed gaat (Final Cut) is dat ook het einde. Op zijn solo platen is de muziek organischer en levendiger als met Pink Floyd, en dat vind ik positief.

over dit album valt zo veel te schrijven, want het is een absoluut hoogtepunt, zowel muzikaal als qua tekst. ik draai mn niet zo vaak, maar het blijft top 10 werk.

Dat dit album van een ongekende kwaliteit is en dat het, wat mij betreft zijn magnum opus is, staat voor mij vast. Dus over het album ga ik verder niets vertellen ook niet over de te beleven geluidskwaliteit, die je kunt bereiken met verschillende installaties.
Wel kunnen we stellen dat, helaas, zijn inspiratie voor dit album nog steeds staat als een huis. Namelijk het exploiteren van geweld door de massamedia. We kijken nog steeds naar revoluties en opstanden in delen van de wereld met een zak chips op onze schoot naar tv en internet. Het toppunt was nog wel eigenlijk dat een (ziekelijk) gedeelte het aan flarden geschoten hoofd en lichaam van Osama Bin Laden graag wilde zien. Walgelijk! Hij is dood en wat mij betreft prima, maar om al die ellende en smerige beelden te moeten aanschouwen, neen, daar pas ik voor en ik hoop velen met mij. Maar misschien is die ziekelijke afwijking iets What God Wants. Niet mijn god, dus!

Laten we God hier maar buiten houden, Ad. De mens kiest zelf. Dat hebben we allemaal meegekregen bij onze geboorte.
Verder zeker met je eens dat het thema van deze plaat helaas nog zeer actueel is.

Ad,

even 4 passages die voor mij het album in de tijd plaatsen:
>"and the germans kill the jews, and the jews kill the arabs, and the arabs kill the hostages, and that is the news"; is it any wonder that the monkey is confused....
>"god wants to come tot his sence"
>"i had to leave him, in nomansland"
>"this species has amused tot death"

perfect sense is dan ook mijn favoriet, samen met de intro

conclusie: we zijn niet echt in staat belangrijke conflicten op te lossen; en we weten in het westen van gekkigheid niet meer wat we met de consumptie (vooral bij jeugd) aan moeten...
de hypocrisie en winstbejag wat er rond geloof zweeft. zeer actueel, helaas.
verder zit er (uiteraard) waters zijn oorlogs-symboliek in. dat hebben we bij de wall ook gezien.
wat oorlog betreft benoemd waters volgens mij vooral het verlies voor de nabestaanden; gevolgen voor kinderen (the wall).

prachtig album...