Roger Waters - Amused to Death (1992)

Uiteindelijk is elke muzikant beperkt.... een gitarist bv. Steve Vai die werkelijk alles lijkt te kunnen spelen heeft als beperking weer dat alle gevoel er uit is....

Beperking is niet erg dus en soms zelfs beter

Wilde zappa gaan aanhalen maar ok, ik doe het ene keer niet

Maar Zappa is niet van deze wereld....

...en zelfs hij is op een bepaalde manier een beperkt gitarist en in ieder geval een beperkt zanger....
(dat ik dat nog eens zou beweren)

Zeer verstandig, Malle. Respect!

Voordeel van Zappa is natuurlijk dat hij dat zelf ook wist en zich daardoor liet omringen door het beste van het beste qua muzikanten.

Dat is ook het voordeel van Waters. Zonder Gilmour wist hij toch behoorlijke gitaristen aan te trekken (Clapton, Beck, Snowy White), en ook de rest van de muzikale ondersteuning is bij Waters nooit aan de matige kant geweest.

Dat zijn niet de minste krachten idd....

Moeilijk te beoordelen. Roger Waters had ik als Pink Floyd-lid erg hoog zitten. Solo vind ik hem een stuk minder. Live is dat wel te verstaan. Toen ik deze plaat hoog in de top 250 zag staan, fronste ik wel even. Mijn 90s-week deze week was de perfecte gelegenheid om deze een kans te geven.

En het heeft wel wat. Een aantal nummers zijn erg sterk en komen bijna op het niveau van albums als The Wall en The Final Cut. Maar helaas ligt daar ook het hekelpunt. Ik vind het iets te veel een poging om enerzijds de nummers van The Wall en The Final Cut op een net andere manier te brengen, maar anderzijds een te opzichtige poging om dat te maskeren. Het is iets wat ik jammer genoeg niet met concrete voorbeelden kan uitleggen, maar wat mijn gevoel bij deze plaat is.

Wat dat betreft prefereer ik David Gilmour - On an Island (2006). Die dergelijke intenties niet lijkt te hebben.

De enige link die ik kan leggen met The Wall en The Final Cut is dat het een conceptalbum is en wederom wat fragmentarisch overkomt .
Dat is nu eenmaal de stijl van Waters , maar hier komt hij muzikaal en composorisch ontzenttend goed uit de verf . Het blijft een spannend geheel . Op Prons or cons vind ik het muzikaal te veel leunen op The Wall en The Final Cut .
Hier is dat totaal anders . Echt een plaat op zich .

De vergelijking met Gilmour's On an Island wil ik niet maken . Totaal andere plaat . Maar het bewijst andermaal dat Waters duidelijk de spanning het venijn en het conceptuele in de band Pink Floyd bracht .

Voor mij is Amused To Death een meesterwerk van het niveau van The Wall .

Amused to death is zo goed, dat Roger Waters er nog steeds niet in is geslaagd om bijna 20 jaar na dato met een geschikte opvolger te komen.

Goed bekeken is muzikaal gezien met Amused to death zo'n beetje alles wel gezegd en gedaan, het is de Nachtwacht van Roger Waters geworden. En ja, hoe moet het volgende 'schilderij' er dan nog uit gaan zien??

Eigenlijk vind ik Amused to death beter dan The Wall en zeker beter dan On an Island van David Gilmour, dat, vergeleken met dit meesterwerk, eigenlijk teleurstelt, ja haast slaapverwekkend is te noemen.

Nu ben ik de laatste om een Waters/Gilmour discussie te beginnen omdat beiden goed zijn, Gilmour moet het voor mij dan weer vooral hebben van Live at Gdansk, niet van On an Island.

On an island is een totaal andere plaat . Ik vind het wat saai , wel met vakmansschap gemaakt , maar het is nu niet bepaald waar ik echt van op veer . Waters verteld een verhaal , met veel toeters en bellen , maar wel die boeiend en spannend blijft . Van het begin tot het einde .

Moeilijk te overtreffen is dit zeker . Waters ging liever de boer op , maar met The Wall live heeft hij mij overdondert . Nog 1 album zou mooi zijn . Onderwerpen ten overvloede , lijkt me .

De hele Waters-zwik nu in een box te krijgen: Amazon.com: Roger Waters Collection: Roger Waters: Music

Ik vind de vergelijking die Chevy wellicht ongewild heeft ingezet tussen On An Island en Amused To Death eigenlijk appels met peren te vergelijken. Beide albums zijn zo verschillend. Waters ging die verhalende kant uit vanaf Animals en heeft dat steeds verder ontwikkeld, zodanig dat het verhaal en de emotie de composities wat mij betreft ernstig naar de achtergrond drukte. Gilmour is een totaal andere kant opgegaan, waarin hij zich meer richt op muzikale sfeer met sterke ondersteuning van zijn gitaarspel, waarbij het inhoudelijke verhaal veel minder centraal staat.

Ik vind On An Island mooier, omdat ik meer van die stijl hou. Maar het is totaal niet te vergelijken.

Overigens vind ik Amused To Death eigenlijk de enige geslaagde plaat van Waters solo (incl. The Final Cut). Zoals ik bij Pros & Cons als schreef, ik hou niet zo van die 'stuurloze wanhoopsklanken' en die continue zware emotie. Wordt mij wat eentonig, omdat zowel op The Final Cut als Pros & Cons en ook Radio KAOS (al heb ik die heel lang niet meer geluisterd) diezelfde soort emotie boven komt drijven en de muzikale composities wat naar achteren zijn gedrukt. De composities zijn daar kaler en versimpeld en staan enkel in dienst van het inhoudelijke verhaal. Dit album is de enige van zijn vier solo platen (dus incl. The Final Cut), waarbij ik vind dat zijn muzikale composities niet achterblijven bij het verhaal en waarbij die continue stroom van 'stuurloze wanhoopsklanken' etc. eens niet zo zijn neergezet. Op deze plaat is Waters veel meer in balans, hij overschreeuwt zijn eigen emotie niet, en voor mij komt de boodschap daardoor beter over.

Maar meer dan een 3,5 wordt het echt niet. Waters solo is mijn ding niet zo. Maar dat zal geen nieuws zijn.

, hou jij echt een '90's week? Dus dan zeg je, komaan, nu kan ik 'm een kans geven? Waarom doe je dat? Overigens, als ik de rest van je recensie zo lees krijg ik echt het gevoel dat je 'm wat vaker moet draaien. De beste muziek is komt vaak langzaam, is mijn ervaring.

Ik weet nog dat ik jaren terug mijn broer er talloze malen de kop gek heb gezeurd over hoe goed dit was. Na vele nachtelijke luistersessies was hij om. Ik ben eigenlijk nog nooit meer zo enthousiast geweest over een specifiek album dan over deze. Maar voor mensen die ik muzikaal hoog heb zitten (zoals mijn broer) vind ik het eigenlijk een verplichting om deze plaat goed te vinden.

Ook ik ben van mening dat dit al zijn voorgaande werk, dus inclusief Pink Floyd, overtreft. Ik begrijp ook wel dat Waters hierna moeilijk verder komt. Wat kun je hierna nog uitbrengen? Hooguit een opera of zo. Voor Waters was met deze plaat zijn drieluik (Dark Side, The Wall, Amused) af.

Muziek >> Toplijsten en favorieten >> De MuMe Top 40 van de Jaren '90

Daarom legde ik de link ook. Daar waar Gilmour af en toe nog uit een ander vaatje probeert te tappen, vind ik Amused to Death teveel een poging om oud werk te herhalen.

Dit vind ik nu zo'n onvoorstelbaar treurig bericht. Wel eens gehoord van smaak? Dat je stelt dat het een verplichting is om er naar geluisterd te hebben (zodat men zijn eigen mening kan vormen), is tot daar aan toe. Maar een verplichting om het goed te vinden???

Heb jij het alleenrecht op smaak of zo?
Wat is de volgende stap, iedereen die dit niet mooi vindt heeft geen verstand van muziek?

Zo zou je het kunnen zeggen, ja.

Muziek en verstand zijn natuurlijk 2 verschillende dingen. Veel muziek wordt juist geboren uit gebrek aan verstand om toch een antwoord te vinden op onverklaarbare zaken of om er juist uit te ontsnappen. Dat kunnen ook weer heel verschillende dingen zijn. De een wil zijn fantasieën in klanken omzetten, de ander wil er juist iets heel expliciets mee uitdrukken. Waar je voorkeur naar uitgaat moet ieder dan zelf dan maar bepalen. In ieder geval vind ik ATD een weergaloos album waar het gaat om expliciete zaken.

@Rogyros: al heb je volgens sommigen dan geen verstand van muziek, smaak heb je in ieder geval absoluut.

De Toppers is ook smaak, maar is het ook goede smaak?

Ach freakey. Over smaak valt niet te twisten. Je hebt het of je hebt het niet!

Waters werkt nu eenmaal graag vanuit een concept . En je kan er misschien niet van houden , maar de man besteed er wel werk aan . Het is origineel , de teksten zijn groots en de spanning in de muziek is hoorbaar aanwezig . Ik noem het wel eens gekscherend hoorspelrock . Veel geluidseffecten , conversatie's en van bommen en granaten tot een slee die voorbij komt .
Het is geen makkelijke kost . Collega Gilmour opereert vanuit een veel melodieuzere muzikale hoek . Gilmour is meer de stylist , de liedjesmaker en probeert vooral mooi te klinken ( gelukkig ook wel eens wat rauwer .)
Ik ben echt meer een Watersfan , Voor mij een genie . Amused To Death is van het begin tot het einde een boeiend verhaal . Met voorsprong zijn beste solowerk .

Dat vind ik ook. In mijn ogen ook de enige die geslaagd is, maar ik vind absoluut dat Waters een groot componist is. Dat heeft ie in zijn 25 actieve schrijversjaren toch ruimschoots bewezen.

En Pros & Cons is natuurlijk nog steeds bepaald geen misselijke plaat toch... ofschoon deze idd beter is.....

Ach, zie mijn bericht aldaar. Ik kan daar niet echt van genieten.

Hoewel dit album een concept is, wil ik toch de laatste twee nummers benoemen, vooral It's A Miracle. Prachtige song. En Amused To Death ook. Waters is wat ingetogener qua emotie uitingen dan bijvoorbeeld bij The Final Cut en Pros/Cons. Dat bevalt me goed aan deze plaat.

Ik vind dit wel Waters beste solowerk, maar om nu van een meesterwerk te spreken? Een goede degelijke plaat dat zeker. Soms zet ik hem nog weleens op, maar deze is beslist beter dan Pros En Cons dat beslist.

Zijn beste werk met Floyd doet mij in ieder geval een stuk meer.

Zo sta ik er ook in, Ricardo.

Want dat gezanik dat als je dit album niet goed vind je geen verstand van muziek zou hebben vind ik de grootste onzin die ik ooit hier op mu.me gehoord heb.

Net of er niets negatiefs gepost mag worden hier, en iedereen deze plaat maar positief moet aanbidden.

Echt ongelooflijk dat daar zo serieus op gereageerd wordt...

Iedereen herkent zich toch wel in de situatie waarin je anderen tot vervelends toe wil overtuigen van de kwaliteit van iets, of dat nou een boek, een schilderij of een plaat is? Dat gevoel dat zorgt dat men iets wil vertellen over muziek. Het mag toch soms wel iets gepassioneerder dan "over smaak valt niet te twisten" hoop ik.

Maar voor de duidelijk en om vooral alle gekwetste zielen gerust te stellen: Rogyros, het was maar een grapje dat je geen verstand hebt van muziek hoor! We delen zelf een plaat in onze top 10 zie ik.

Iedereen heeft zijn eigen humor nu eenmaal.

Als een ander in de zeik genomen word en er word serieus op gereageerd is het ineens een geintje. Maar als er andersom een zogenaamde grappenmaker in de zeik genomen word word daar vaak ook weer serieus op gereageerd.

Vaak kunnen de zogenaamde grappenmakers (afzeikers) ook niet tegen de grappen die ze zelf maken.

En om met smileys alles te maskeren, ach het zal wel.

De context van jouw berichten vond ik wel serieus met een lichte vorm van cynistme erin, nu niet gaan draaien over grapje ofzo want zo was het niet bedoeld. Dan had je het wel anders gebracht heb ik het idee.