Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)

Ik hoopte dat hier see emily play, arnold layne, instellar overdrive op zouden staan, maar dat is niet het geval. Maar kan wat er wel op staat hier aan tippen?

Interstellar Overdrive staat hier wel op.

Instellar Overdrive staat hier ook niet op hoor, staat volgens mij nergens op.

Hihi, met sisi.

Even editten...

Dit is helemaal anders dan de andere Pink Floyd album die ik ken, maar zeker niet slecht. Het is erg chaotisch en daardoor heeft het ook een aantal mindere momenten, maar er staan ook enkele geweldige nummers op.

Deze plaat van PF, het debuut, is heel anders als alle daarop volgende platen van hun hand. Syd Barrett is duidelijk de dominante factor, de invloed van Roger Waters lijkt bijna nihil.
Een typische plaat uit 1967. Vol met psychedelica, achteruit gedraaide gitaarsolo´s, en vage teksten. Zit wel erg geniaal en geïnspireerd in elkaar. De structuur die de opvolger van Byrrett, David Gilmour, later meenam is duidelijk nog niet aanwezig. Het is het werk uit het warrige brein van Syd Barrett, een brein wat door buiten proportioneel LSD gebruik één grote warrige pudding werd. En er voor zorgde dat hij uit de band moest stappen.

Gebruikte Waters ook drugs?

vast, Waters werd ook gek. Maar pas later. Toen The Wall in de maak was begon hij maniakale trekken te krijgen. Grootheidswaan en dat soort psychische aandoeningen.
Maar grootheidswaanzin en gekte hebben de grootste kunstenaars getroffen. Het is dus niet erg als er inderdaad iets magnifieks ontstaat. En dat is zowel onder leiding van Barrett als Waters ontstaan.

Gelukkig is hij wel helemaal weer gezond, als ik The Wall live van een paar jaar geleden zo bekijk.

Ik ben benieuwd, ik ga The Wall in april van dit jaar maar eens bekijken. Roger waters geeft drie concerten in Arnhem. Een aantal jaar geleden voerde hij The dark side of the moon op. Ik was sceptisch, maar het was beter als dat ik durfde dromen.

Pink Floyd had al een paar eigenzinnige psychedelische singles uitgebracht, die heel typisch als Syd Barrett klonken, maar hier begint de eigenzinnigheid en het experiment eigenlijk pas echt. Een briljant debuutalbum! Het is al meteen te horen dat we hier met een bijzondere band te maken hebben. Al bij het eerste nummer dat begint met radiogeluiden, waar dan langzamerhand het hakkende gitaargeluid inkomt, en even later de wat dromerige zang van Syd. Het is moeilijk om te omschrijven maar Astronomy Domine heeft wel wat weg van een achtbaan waar in je alle kanten opschiet, wat een opener!

Het beginstukje van Lucifer Sam op de gitaar doet me op een of andere manier altijd aan James Bond denken. Alleen die gitaarriff. Eigenlijk stelt het liedje niet eens zoveel voor, maar het is gewoon de combinatie van de zang, de intrumentatie, en de vage teksten dat het zo goed maakt. De instrumentatie vooral, die brengt ontzettend veel sfeer aan.

In Matilda Mother krijgen we de fijne zang van Richard Wright te horen. Dit vind ik dan wel weer een goed liedje, heel meeslepend, wat dromerig, en dan ineens zo'n afgeraffeld stukje erdoorheen. Verder zijn de instrumentale stukken hierin ook erg mooi!

Dan m'n favoriet van het album: Flaming! Eigenlijk is het gewoon een heel catchy liedje. In het liedje zijn heel veel toffe effecten aangebracht om het meer sfeer te geven, en dat werkt perfect voor mij. Echt een geniaal nummer, je moet het gewoon horen! Die akoestische gitaar bijvoorbeeld die erdoorheen gaat klinkt zó goed! Het is eigenlijk gewoon een geweldig ppopliedje, volgegooid met psychedelica en vaagheid. Wat Pink Floyd in deze tijd wel vaker doet. Ik hou ervan.

Pow R Toc H is een instrumentaal nummer. Het straalt vooral mysterie uit, luistert wel fijn weg, maar echt boeien doet het me ook weer niet. Toch wat te weinig spanning. Maar verder wel een fijn nummer hoor.

Take Up Thy Stethoscope and Walk is een nummer geschreven en gezongen door Waters, en een geweldig nummer als je het mij vraagt. Doctor doctor! Het nummer knalt er meteen in, is lekker catchy, een heel psychedelisch instrumentaal stuk erdoorheen, ja zo hoor ik ze graag!

De B-kant begint met Insterstellar Overdrive, een lange instrumentale trip, die behoorlijk door de drugs beïnvloed is. Zeker niet mijn favoriet van het album, daarvoor hoor ik toch net wat te weinig interessants in hte nummer, maar sowieso geweldig dat ze zo'n nummer op het album zetten, en het is ook wel erg leuk als verbinding tussen het psychedelische gedeelte van de plaat en het poppy gedeelte van de plaat. Want na Interstellar Overdrive wordt het wat minder psychdelisch en zijn het vooral simpele popliedjes.

The Gnome is een van mijn favorieten van het album, een ontzettend leuk popliedje. Hoooooooray! Echt een heel fijn liedje dat ik kan blijven luisteren.
Chapter 24 vind ik dan wel wat minder boeiend,, maar The Scarecrow is weer zo'n geweldig liedje. Erg kort,, maar erg effectief, en leuk dat er aan het eind nog wat instrumenten komen. Geweldig nummer!

Bike vind ik een wat melig nummer, wel grappig, maar toch niet heel sterk, en zeker niet om vaak te draaien. Ook omdat het wel wat eentonig is. Maar het is toch wel een grappige afsluiter van een veelzijdig en vooral erg goed album. Ik zet dit album toch wel erg veel op, zeker in vergelijking met een album als Dark Side of the Moon. Doe mij maar de Piper, heb ik een stuk meer mee.

Je moet de experimentele kant van Pink Floyd waarderen om dit album te kunnen waarderen. Wat mij betreft: de experimenten met psychedelische rock zijn in het begin wel interessant. Astronomy Domine, Matilda Mother, Flaming en Bike vind ik erg goede nummers. Maar na een tijdje gaat het toch vervelen. Nummers als Take Up Thy Stethoscope and Walk en Interstellar Overdrive gaan te lang door en bevatten te weinig sterke stukken om me te blijven boeien. Sommige melodietjes klinken me ook gewoon verveeld in de oren en zijn saai uitgewerkt (Chapter 24, The Scarecrow). Ik vind het een matig album. Het album is wel uniek in zijn soort: de Pink Floyd liedjes die op dit album staan hebben een sfeer die je op geen enkel Pink Floyd album aantreft vanwege het vertrek van Syd Barrett (Behalve Relics dan misschien). En het hoort zeker thuis in de collectie van de ware Pink Floyd fan.

Op het tweede en derde album zijn wel degelijk psychedelische stukken te vinden, die de zelfde sfeer oproepen.

Iedereen die in een jaren 60 roes is ontwaakt waardeerd dit album. Want dat is wat dit album juist zo sterk maakt, de jaren 60 en het ongedwongene en de vrijheid van die tijd weergeven, niet moest alles mocht. Ik kon eerst niets met dit album, maar op zijn tijd draai ik deze, de 3 platen van Hendrix, The Velvet Underground en ook The Doors in overvloed. Hebben naar mijn idee allemaal dezelfde sfeer, en staat bol van de wiet en de blowtjes, oftewel gewoon ongedwongen genieten van trippy muziek, want dat vind ik het toch wel.

Zeg maar rustig LSD en Heroïne.

In dit geval alleen LSD geloof ik.

Gisteren na lange tijd nog es de revue laten passeren. Het is allemaal wat minder geworden maar hier en daar staat er wel nog wat goeds op.

Toch wel het beste album van Pink Floyd, een album wat nog steeds erg urgent klinkt, Interstellar Overdrive

Wat voor een discografie zouden ze hebben achtergelaten als Syd Barrett niet was weggevallen ?

Waarschijnlijk waren we dan verlost van Watters zijn megalomame Daddy issues op the Wall en the final cut

Waar kan je die daddy issues vinden op The Wall dan? Volgens mij alleen op The Final Cut.

Het zinnetje ''Daddy's flown across the ocean, leaving just a memory...'' schiet mij nu te binnen.

Als ik jou was zou ik zijn biografie eens lezen. Ten eerste heeft Roger Waters altijd een bloeddhekel aan school gehad en wat die daddy-issues betreft. In het jaar dat Waters geboren werd, is zijn vader gesneuveld. Lijkt me toch een gedegen reden te zijn voor de invloed van zijn persoonlijke en dus ook zijn muzikale leven. Toch?

Hierbij een foto van het gezin Waters, ergens vlak voor het overlijden van vader Eric Fletcher Waters in februari 1944 bij de slag om Anzio in Italie.

Het nummer When The Tigers Broke Free (van de soundtrack van The Wall) gaat hier ook over:

Goeie en interessante aanvulling op mijn reaktie, Anton. Thnx!

Eric Fletcher Waters - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Hier staat een opsomming van de nummers die Waters over zijn vader heeft geschreven.

Niet dat het verder ook maar iets met The Piper te maken heeft....

Kippenvel nummer dat When the Tigers Broke Free! Maaruh, het heeft geen zak meer met "Piper" te maken...

Dus on topic:

Prachtig debuut, met heerlijke toegankelijke liedjes die prachtig uitgevoerd zijn met leuke effecten en psychedelica, afgewisseld met een paar wat minder toegankelijke tracks als "Toc H." (weird voices meets jazzy instrumental), "Stethoscope" (weird voices meets rocky instrumental), "Overdrive" (lange psychedelische instrumental) en "Bike" (rammelend, bijna zeurderig, chaotisch liedje).

Voor hen die dit album kunnen waarderen is het aan te bevelen ook de mono-versie te beluisteren. Hier staan wat afwijkende mixen op.

Toegankelijke liedjes!? Ik vind Pink Floyd's beginperiode behoorlijk ontoegankelijk... "Voor hen die dit album kunnen waarderen", daar hoor ik helaas dus niet bij. De psychedelische sound is niks voor mij helaas..

Hoe vaak heb je dit album gedraaid Lexcoaster? Dit is volgens mij een album wat tijd nodig heeft om het kwartje te laten vallen. In het begin wreef ik ook mijn oren uit met de vraag: Is dit het Pink Floyd van de grootte albums uit de jaren zeventig van de vorige eeuw? Na vele draaibeurten kwam ik er dan toch achter dat op dit album de elementen aanwezig zijn die zeer zeker een voorstudie waren voor de latere albums. Het experimenteren met geluid en deze toepasbaar en ten dienste te laten zijn voor de muziek. Hier nog wat speels dus, maar op latere albums wat professioneler. Op dit album hoor ik al het vallende geld wat op The Dark Side of the Moon vakkundig zou gaan vallen. Misschien nog een paar keer draaien en even wenen aan de psychedelische sound waar iets futuristisch is in te horen.

Een stuk of vijf keer heb ik het geprobeerd, en ik kan het over het algemeen niet echt waarderen. Maar dat heb ik over het algemeen gewoon met psychedelische rock uit de late jaren '60. Not my cup of tea. De latere PF albums kan ik meer waarderen, maar daar verschilt het per album in hoeverre ik het leuk vind.

Dat vind ik niet, en er zijn op de hierop volgende albums zeker geen nummers als Lucifer Sam of Flaming te horen.

Ga dan maar eens goed luisteren naar de titeltrack van A Saurceful of Secrets.