Roxy Music - Roxy Music (1972)

Precies dit, ja. Sterker nog, dat nummer vind ik een van de beste nummers aller tijden.

Dat was inmiddels weet ik veel hoe lang geleden (zei hij alsof hij al een halve eeuw meeging...) dat ik dit debuut probeerde als 'ideale' instapper voor het oeuvre van Roxy Music. Nou, dat was een vergissing, want daarna heb ik de rest van het oeuvre lang links laten liggen. Totdat ik op een verdwaalde dag stuitte op de voor mij op dit moment veel en veel betere opvolger.

Afijn, terug naar het debuut. Ik hoor veel aardige ideeën, maar uiteindelijk is het niet pakkend genoeg en rammelt het af en toe net wat te veel voor mij. Ik heb het idee wat ik mis, want zo'n beetje overal wordt dit debuut gelijkwaardig aan For Your Pleasure gezien. Vooralsnog houd ik het op een krappe voldoende en dan vooral door het weergaloze If There Is Something.

Goed, chef ; je hoort en omschrijft het goedhet goed, een kenner en geen meeloper !

Produktie technisch rammelt het nog wat en ik persoonlijk vind For Your Pleassure een tikje beter, maar dit wordt terecht beschouwd als een spannend debuut.
Oa. om de redenen dat hier een nieuw hoofdstuk begon.
Eigenzinnig en grensverleggend. Want dit was een periode waar ineens talloze acts het daglicht zagen. En Roxy bleek inhoudelijk gewoon 1 van de betere bands uit de 70's, die ook weer andere latere acts beinvloedde. ( Japan bijv.)
Dan zal het niet nog niet helemaal perfect zijn, maar je hoort het talent, de bezieling en de stijlen die tot elkaar komen.
Artrock met aparte verrassende wendingen.
Wel een groeier......misschien wel het album van hun waar je het meest moeite voor moet doen.

dat lijkt me ook. om diverse redenen.

Jij snapt het zaaf.

Ieder zijn mening uiteraard en ik maakte het expres wat prikkelend n.a.v. Chevy's stukje, maar het was natuurlijk op zich wel een opmerkelijk debuut in die tijd en interessant wat ik al eerder schreef.

Ik zal niet in herhaling vallen verder want het is voor mij geen welles/nietes spelletje.

Ik neem het graag op voor dit album

Roxy music is geen gemakkelijk plaat, het is zo nu en dan Avant garde en geen rock of pop. En dringt zich niet alleen op in de sound maar zeker ook in verpakking en imago. Zoiets wat nooit eerder gedaan, Roxy was heel vernieuwend, maar vernieuwend gaat lang niet altijd hand in hand met toegankelijk.
Moeilijk te doorgronden nummers als Remake/remodel, 2HB, Chance Meeting en Sea Breezes zijn door Ferry in 1976 opnieuw op de plaat gezet, maar dan in de toegankelijke vorm, waarschijnlijk voor veel mensen beter te behappen. ,

Tel daar Casanova van Country life nog bij op en Ferry blijkt op Let's stick together een buitengewoon goed cover artiest van zichzelf.

Ik ben het overigens eens, de nummers van het album Roxy Music zijn op Let's stick together toegankelijker.
Ik zou haast zeggen meer op zichzelf staand, nu het onderling verband van het Roxy Music album ontbreekt. En ook met een eigen, prima arrangement. Het is niet voor niets dat Let's stick together hoog uitsteekt boven alle andere Ferry albums uit de jaren '70. In your mind komt wellicht nog in de buurt.

Maar dit debuut van Roxy Music is zeker in commerciële en in muzikale zin nog niet toegankelijk voldoende. Althans, in ieder geval niet toen het werd uitgebracht. Inmiddels zijn we wel wat gewend. Je ziet dan ook gelijk mooi hoe Roxy Music zich steeds meer ontwikkelt van nog niet zo toegankelijk naar ultieme commerciële aantrekkelijkheid.

Echt toegankelijker wordt het vanaf Country Life waar de avant garde trekjes geleidelijk plaatsmaakt voor nummers met meer kop en staart.
Maar we moeten niet vergeten dat de band vanaf de start al met catchy singles kwam.
Ook dat werd niet uit het oog verloren. Virginia Plain en Do The Strand zijn prima voorbeelden in deze.

Ferry's soloprojecten uit de 70's....... ik moet mij er nog altijd in verdiepen.
Ik begrijp dat Let's Stick en In Your Mind aanraders zijn.

Ik ben dankzij mijn oudere schoonzus redelijk vroeg in RM geduikt; zo had naast mijn broer ik ook nog wat aan haar . Ze had de eerste 5 van deze band, hoewel ik als jochie dat nog niet helemaal zo kon waarderen, iig de hoezen

Het solowerk van Ferry in de 70's ken ik eigenlijk niet, behalve de singels ervan.

Emuleer je met die woorden je taaluniversum van toen of bedoel je wellicht gedrukt of anders gedoken? Je was iig even van slag.

Roxy Music was duidelijk anders dan 'the rest of the pack' en dat viel al meteen op bij de hoes - dat was echt een 'trekplaatje' -in de zin van het taaluniversum van toen - je aandacht werd er meteen heen getrokken.

Binnenkort bij de Tros, Duik er eens in!

En dan later op de avond - stop 'em erin of leg 'em erop.

Ze twijfelen nog tussen een cd- of lp-versie

"trekplaatje' , hoe dubbelzinnig.

1972. De hippie-idealen over love en peace waren langzaam maar zeker aan het verdampen, toen Roxy Music met dit sombere, decadente en ietwat verontrustende, maar tevens geniale debuutalbum op de proppen kwam. De timing was perfect voor iets nieuws. Het sloeg dan ook in als een bom.
Nog steeds een van de hoogtepunten uit de pop-historie. Met For Your Pleasure zouden ze het nog eens dunnetjes overdoen.
Vervolgens vertrok Brian Eno, het creatieve brein, en werd het langzaam maar zeker allemaal tamelijk mainstream.

Niet alle eer gaat naar Brian Eno. Eno die zelf Stranded het beste Roxy music album vind. Dat is te gemakkelijk zeker om Ferry maar even over te slaan, de componist, zanger en designer. Country life en Stranded, maar ook Siren waren misschien iets toegankelijker maar niet bepaald mainstream.

Voor de band Roxy Music vind ik zijn vertrek een verademing... kan echt weinig met zijn manier van muziek maken.

De bijdragen van Eno zijn afgezien of het wel of niet je ding is, in elk geval opvallend en onderscheidend en in zekere zin passend bij het gebodende.
Maar Ferry was de Cruyff van het stel- al zal Eno zeker een prima aanvulling zijn geweest op verschillende vlakken.

Ik mis Eno niet op de resterende albums. Met Jobson werd de sound wat rijker, maar For Your Pleassure blijft voor mij hun beste werk.

Eerlijk gezegd heb ik helemaal geen zin om vergelijkingen te maken of om de onzinnigheid ervan in het onderhavige geval aan te tonen.

Een blik op het muzikale CV van Brian Eno en de variatie in rollen die hij heeft gespeeld - uitvoerende artiest, bijdrager, vormgever/producer - en het belang ervan maakt zo'n uitspraak over Bryan Ferry erg betrekkelijk. Te meer daar Eno zich moeiteloos in een aantal genres heeft begeven en er minstens 1 helemaal op de kaart heeft gezet.

Neem Flesh & Blood (1980), Avalon (1982) en zet die af tegen My Life in the Bush of Ghosts (1981) - stel jezelf de vraag welke plaat is spannender, broeieriger en kijk naar de creatieve aspecten. Ik ken het antwoord wel. Smaken verschillen, maar je moet iemand wel de positie geven die hij verdient.

Ik denk niet dat de positie van Eno ter discussie hoeft te staan Mjuman.
Of je er van houdt is een ander verhaal, maar de man heeft zich voldoende bewezen, en inderdaad op allerlei aspecten. Een vakman.

Ik ben zeker van plan om zijn solowerk beter te gaan leren kennen.

Any tips ??

De volle 5* vond ik toch vanmijzelf tikkeltje overdaad dus halfje minder
Blijft toch bijzonder in die tijd vernieuwend album,en mss nog
Niet voor iedereen toegankelijke muziek,het gekke met mij is.....(heb een brede smaak)
Ik zowel van de experimentele Roxy als de latere meer toegankelijke mainstream Roxy hou
Ook om die reden haalt Roxy Music Live 2003 mijn Top 10!
Ook dit debuut blijft een favoriet voor mij
Enkele toppers ...Re-make/Re-model,Ladytron,bonustrack..Virginia Plain
Ook hierop mss wel een van de mooiste over de liefde....
Voor mij de mooiste Roxy music song...

if There Is Something

Eno en ferry, beide hoeven wat mij betreft niet ter discussie te staan. Hun samenwerking heeft in ieder geval twee meesterwerken opgeleverd. Hoewel de platen zonder Eno, en met name Country Life en stranded, minstens net zo goed zijn. Feit blijft natuurlijk wel dat Ferry de meeste nummers op 'Roxy music' heeft geschreven maar dat Eno er een grote vorm aan heeft gegeven.

Tips voor Eno? Zat! Ik begin maar bij zijn creatieve en zeer productieve ontbolstering in de zeventiger jaren. Want naast zijn onmisbare bijdrage aan de eerste twee van RM bieden vooral Another Green World (1975) en Before And After The Science (1977) een mooie staalkaart van zijn (vocale) talenten. Met Discreet Music (1975) heeft hij ongeveer de ambient uitgevonden en live is hij met 801 (1976) prima op dreef. Alle vier goed om mee te beginnen maar er volgde daarna nog zoveel meer fraais.... Ik ben een groot fan en graag bereid je middels pm van meer info te voorzien mocht je daar behoefte aan hebben.

Mijn dank is groot kistenkuif.

Bedankt voor de tips.

Ik heb er hierboven nog één toegevoegd. Wat Eno toen in die korte tijdspanne heeft gemaakt is nogal veel. En goed. Daarna ook van grote muzikale betekenis gebléven. Plezier ermee, na je XTC trip!

Nog aan het bijkomen van die trip !

Ik ben blij met je aanbevelingen man...... helemaal top.

Was in die tijd ook al meer ´n fan van Piet Keizer dan van Cruyff

Keizer was ook niet misselijk. Maar Cruyff was beter.

Als je Keizer nu ziet, word je wellicht misselijk - als je Cruijff nu hoort, leidt dat geen twijfel - doe mij maar Rep (Andy Mackay), dan weet je wat je hep