Talk Talk - The Colour of Spring (1986)

Ik kan me dit ook nog herinneren.
Toen had Frits Spits nog enig gevoel van humor.

Vier dagen later kon hij het truukje herhalen met April 5th.
Deed hij trouwens niet.

Naast het feit of Frits Spits wel of geen humor meer heeft is het ook niet meer voor te stellen dat iemand het hele uur dezelfde plaat kan draaien op de radio. Dit mede door de strenge formats waaraan radiostations zich moeten houden om luisteraars te behouden. Erg zonde dus dat zoiets niet meer kan, gelukkig hebben we nog de steengoede albums, zoals deze van Talk Talk.

Frits Spiss of andere vervanglullo's? Wegdoen zeg ik! Talk Talk laat zich nooit vangen in een radio-format, toen niet en ook nu niet.

Wat een ontdekking! Heerlijke muziek en meteen besteld.

Ben niet zo bekende met popmuziek uit de jaren 80 maar vind dit toch wel een erg goede cd. Kende paar nummers van deze band die ik wel vrij goed vond en besloot deze cd maar eens te kopen.

Mooie muziek. Je wordt er niet heel vrolijk en opgewekt van. De zanger heeft een erg mooie stem. Weet veel gevoel te stoppen in zijn zang ook.

Muzikaal vind ik het ook helemaal niet gedateerd klinken eigenlijk. Echt tijdloze muziek dit. Favoriete nummers Life's What You Make It en April 5th.

4,5 ster

Wow, wat heb jij de afgelopen 32 jaar gedaan dat je dit nu pas leert kennen?


Zeker met April 5th als favoriet zou je wel eens kunnen gaan smullen van Spirit of Eden! Ken je die al? Zo niet, luisteren!

Met de nummers 'April 5th' en 'Chameleon Day' geeft Talk Talk een voorproefje van wat je in "Spirit of Eden" te verwachten krijgt. Nu vind ik deze twee nummers juist de minste van dit uitstekende album, maar omdat ze voorafgegaan of gevolgd worden door wat snellere nummers vind ik het niet storend. In "Spirit of Eden" krijg je alleen maar dit soort langzame nummers en dat deed dat voor mij te experimenteel klinkende album juist de das om. Maar voor "The Colour of Spring" niets dan goeds, "Talk Talk" op zijn best. De afwisseling van langzame en vlotte nummers werkt hier uitstekend.

4,5*

@Reptile 71

Heb ik wel eens in verkoopbak zien liggen voor € 5,-. Ik kocht hem niet want ik dacht een beetje vage abstracte muziek voor mijn kiezen te krijgen maar ik denk dat ik het er binnenkort maar op ga wagen

Zou ik maar doen. Dat album is van onbetaalbare waarde dus die 5 euro ervoor is echt peanuts. Ik schat zo in dat hij je top 10 binnen wandelt.

Op vinyl is dit album heel goed te vinden. Ik heb het bij SoE al gezegd, qua productie kunnen weinig popalbums hier overheen.

Toen had Talk Talk het budget (het succes van It's My Life) en het geduld van de platenmaatschappij. Pas jaren later waren de critici het erover eens dat dit toch wel een echt popjuweel was.

Deze plaat haalde qua verkoop - helaas - slechts een derde van wat It's My Life bracht. Hierna gingen EMI en Talk Talk teleurgesteld uit elkaar; ellendig genoeg berusten de rechten voor het ouder materiaal nog steeds bij EMI (dat was onderdeel van de schikking met EMI) en EMI heeft die rechten duidelijk uitgemolken, getuige de brede variatie van compilaties.

Een mooie re-release valt - gezien de financiële trubbels van EMI - niet te verwachten; eeuwig zonde; de band verdient het.

Ben je mal joh, zet hem gewoon op, luister en geniet. Dan heb je toch geen re-release nodig? Perfect zoals het is, niks meer aan doen, hooguit af en toe wat exemplaren bijmaken om het album goed verkrijgbaar te houden. Als er nog onbekend bonusmateriaal bestond dan was dat al lang uitgebracht en op geldklopperij zit toch niemand te wachten? Of wil je hem alleen geremasterd hebben? Waarom dan eigenlijk? Klinkt goed toch?

Lees mijn opmerkingen bij SoE maar - mooier dan dit is popmuziek bijna niet geproduceerd. Maar ik ben zo'n mafkees die van dit album graag een mooie re-issue zou willen hebben (H3 weetjewel - het heilige hebben) - d'r zijn ook mensen die geloven in een remaster special triple disk edition van Cure, Bowie (Station to Station) etc.

Dat 'onbekende' bonusmateriaal is al uitgebracht op een album met een dodo voorop. En verder zijn er van de SoE-sessie out-takes uitgebracht op een limited serie 3 * 5" cd's in een speciale doos. Eenmaal gezien met een vraagprijs die zo hoog was dat ik dacht dat er een gratis nachtje in het Hilton met gezelschap en drank bij inbegrepen was.

Hehe... toen heb je voor dat geld die nacht in het Hilton maar genomen zeker?
Ik wist trouwens niet van het bestaan van zo'n limited serie af. Is dat door EMI uitgebracht dan? Of is het soms een bootleg ofzo? Staat dat ding ergens op internet? (Ik kwam wel zoiets van Laughing Stock tegen: deze/deze. Zeer interessant voor Talk Talk liefhebbers met het H3 syndroom.)

En over die deluxe edities enzo: meestal stellen ze teleur. Ik hoef ze niet meer. Die hooguit 1 of 2 tracks die ècht nieuw zijn download ik wel. Ik denk bijv. aan al die DE's van The Cure met al die demo's erop die je 1 keer draait en dan nooit meer. Ik vind er niks aan. Ik ben niet zo vatbaar voor het H3 syndroom. Ik kan ze rustig laten liggen. Eén maal het origineel is voldoende.

Het zijn opnames/out-takes (je verwees al elders naar 5:09) van the Laughing Stock sessie, op Polydor; op Discogs vind je 'em wel (New Grass, Aftter the Flood) - absoluut mooie uitgave; ik zag 'em ooit op een beurs voor 500 euro, vandaar.

Luxe uitgave - ik zou er dan ook een boek met leesbare song-teksten bij willen hebben ipv dat priegelhandschrift van Hollis.

Dus geen outtakes van SoE, zoals je eerst meldde?

Ja van Laughing Stock dus, maar van SoE bestaat zoiets niet toch?

Over de songteksten: een vergrootglas doet wonderen. (of scan je cd-boekje even in op een hoge resolutie haha). Zeg nou eerlijk, hoe vaak ga je zo'n boek inkijken? (tja... H3... hardnekkig syndroom)

Nee, (heb net nagekeken) het zit op Polydor en het gekke is - maar dat kan ik niet bevestigen - dat het materiaal heel wat weg heeft van de tracks op die plaat met die dodo voorop - en die heeft als label Blueprint.

EMI had nl alle rechten behouden van het Talk Talk materiaal (t/m SoE dus) en volgens mij lagen die rechten erna bij het management van Talk Talk, niet bij de band.

Volgens mij zijn het ook dezelfde tracks. Zijn de tracktijden ook niet hetzelfde? Heb even hiervoor snel op discogs gekeken (via de links van R71). Even naar beneden scrollen, dan vind je al die mini-cd'tjes.

Ze zouden anders gemixt (daar weten we wel meer over) kunnen zijn; maar dat kan ik niet verifiëren (geen metadata gevonden) - ooit eenmaal gezien voor 500 euro op een beurs en hoe mooi de box er ook uit zag....

En die Missing Pieces is gewoon te koop.

Volgens mij bevat Missing Pieces die 3 cd-singles plus het nummer Piano. Je ziet het aan After the Flood waarvan zowel op Missing Pieces als op de cd-single een outtake staat van dezelfde lengte.

De Laughing Stock nummers die op Missing Pieces staan wijken mogelijk af van de Laughing Stock versies, omdat het de cd-single-versies zijn. Zou goed kunnen.

PS: volgens mij zitten we hier alleen bij The Colour of Spring en zijn we nogal off-topic

Zie Missing Pieces

Mark Hollis zou eens moeten beseffen hoeveel mensen zijn muziek nog steeds prachtig vinden. Dit is een top album, vind elk nummer goed, maar als ik dan toch zou moeten kiezen voor 2 nummers zijn het voor mij Life is what you make it en Time its Time.
Blijf het mooie muziek vinden, helaas zal er nooit meer iets nieuws worden uitgebracht, we moeten het maar met de herinnering doen.

Prachtplaat! Life is what you make it, wat een prachtnummer! Enig minpuntje: het geringe aantal nummers.

Het geringe aantal nummers zakt nog meer bij de volgende 2 platen Spirit of Eden en Laughing Stock. Hoe minder het aantal nummers op een Talk Talk-plaat, hoe intenser.

De geringheid van het aantal nummers stijgt toch juist . Nou ja, in ieder geval zit deze plaat een beetje in de lift naar beneden bij mij. Het kinderkoor van het openingsnummer was er al nooit helemaal ingesleten, en inmiddels ben ik ook wel flink uitgekeken op Time It's Time (na het schitterende Chameleon Day) en sommige nummers uit het middendeel. Even in beraad of ik deze wel op 4* houd.

Qua klankbeeld zijn er weinig popplaten zijn mooi geproduceerd als deze. Heel goede testplaat (zeker vinyl) om mee te nemen als je naar nieuwe speakers gaat luisteren. En verder is alles al eens gezegd.

Prijs?

Ik beluister dit album nu, na 15 jaar. Ik werd er vroeger door mijn ouders mee platgegooid. Eindelijk het nummer gevonden waar ik al zo lang naar zocht: Happiness is Easy! Alsof ik een oude broer terugvind. Wonderschoon... perfecte timing.

De mondharmonica-solo op 4:00 in Living in Another World

De grote solist van deze plaat, Spirit of Eden én de solo-plaat van Mark Hollis: Mark Feltham!

Talk Talk hoort bij het beste wat de jaren tachtig aan bands heeft voortgebracht. Het heeft voor mij raakvlakken met een David Sylvian en Thom Yorke, beide muzikanten met een eigen muzikale wereld en dito stemgeluid. Nu 25 jaar later, staat dit album bij mij fier overeind en wat een klasse plaat het is. Ook nu nog zou het makkelijk de concurrentie aankunnen met andere kwalitatieve platen. Wat een sfeer en opbouw, werkelijk een oorgasme voor mijn oren. Alleen al voor het nummer Living in Another World is dit album al de moeite waard, daar zit alles in, ik heb geen paddo's nodig om de kleuren van de lente daarin te onderscheiden. Wat een mooi nummer blijft dat toch. Idd. die mondharmonica geeft het alleen al een smoel, maar ook die baslijnen erin, echt prachtig.
Talk Talk onderscheid zich met gemak van de rest, door innovatief bezig te blijven, getuige ook het latere Spirit of Eden of Laughing Stock. Mark Hollis, waar ben je toch?