Talk Talk - The Colour of Spring (1986)

en inmiddels staat Living in Another World jaar op jaar niet eens in de keuzelijst van de onvolprezen Radio 2 Top 2000...
Frits heeft het nummer denk ik toch wat te vaak gehoord om hier een zaak van te maken

edit: dit is pas mijn tweede bericht bij deze geweldige plaat! Ik schreef in 2008 nog dat 'Life is what you make it" me nooit volledig heeft weten te pakken... daar moet ik toch al weer even op terugkomen. Wat een pianopartij zit daar eigenlijk in zeg, zo simpel maar zo essentieel

Yes Yes Yes niet in de top 2000!!!!! pffff stel je voor zeg laten we het een beetje entre nous houden

Prachtige plaat en de opmaat voor de komende twee meesterwerk van de band

Vanavond herbeluisterd, blijft een fenomenale popplaat.
Het wordt weer langer licht buiten en dan komt dit album automatisch weer bovendrijven.
Een kraker van jewelste zullen we maar zeggen en van begin tot eind de volle mep waard.
Misschien moet ik de plaat seizoensgebonden ( bijv. Maart tot eind Mei ) in mijn top 10 gaan opnemen

In de herfst doet hij het ook prima, zo ook in zomer en winter.

Zeg dat - hier is ie permanent in de aanbieding!

Bovendrijven ... wat moet ik me daar bij voorstellen? Iemand die zijn cd's onder water bewaart?

The Colour Of Spring is een kleur die zich in alle seizoenen kan laten zien. Bij voorkeur in de late uurtjes.
Een prachtige, warme mijmerplaat.

Het was niet alleen het idee van Tom, de Dikke Blomberg presenteerde die uitzending. Hij belde Frits nog thuis op en zat zelf met gezellig vrouwelijk gezelschap in de studio.
"Living.." werd in een eigen extended-play mix zo'n 20-25 minuten uitgezonden.

Voor het beste album van Mark Hollis en Talk Talk. Een album waar ik onveranderd van kan blijven genieten. Toen was ik 32 en nu 57 jaar, maar dit album heeft aan zijn kwaliteit en beleving bij mij niets ingeboet. I Don't believe In You en Give It Up zijn eigenlijk nooit meer geëvenaard, kort gevolgd door Time It's Time, maar eihenlijk staat er niet ëén zwak nummer op dit album.
Het is alsof je 3 kwartier op een wolk meedrijft naar hogere sferen. Toen en nu nog steeds. Helaas is na dit album mijn "liefde" voor de groep bekoeld. Het werd voor mij te "zweverig"en te experimenteel, maar ja, smaak is smaak, zullen we maar zeggen.
Jammer, want als men met wat meer structuur en in deze stijl door waren gegaan, was ik echt een héle grote fan van hen gebleven. Het heeft niet zo mogen zijn, voor mij althans.

En dat, Ad, is nou nét het verschil tussen een band die echt durft "to boldy go, where no band has gone before (...) the final frontier" en een band die zichzelf regelmatig herhaalt en niet écht een andere weg ingaat, OQ weet wie ik bedoel.

Dit is gewoon een pop-plaat, herstel een sublieme popplaat, met de eerste aanzet tot buiten de kaders. Dit is een ultieme luistertest voor bij de aankoop van nieuwe boxen.

Beste Mjuman, ik heb respect voor groepen die durven te experimenteren of zich door te ontwikkelen. Daar zijn genoeg voorbeelden van en die kan ik er zo een paar opnoemen, als je wilt. Maar in het geval Talk Talk heeft het geresulteerd in nog maar 2 albums voordat het definitief afgelopen was met de band. Je kunt dan stellen dat de laatste 2 geniaal waren en door het "grote publiek" niet werden begrepen, alleen door echte "kenners", maar dat vind ik dan stelling, die ik niet zou kunnen en willen verdedigen.

En dat, Ad, is precies een bewoordding die net zo tendetieus en suggestief is als je je eerdere bij Spirit of Eden, waar je een koekje uitdeelde aan MisterFool.

Jezelf presenteren als een kenner (let op: zonder aanhalingstekens) en tegelijkertijd als deel van "het grote publiek" - impliciet: let op, ik ben kenner, maar weleen jongen van de gestampte pot - en dat contrasteert dan klaarblijkelijk met de zgn echte "kenners". Ik zal geen etiketten op de retoriek plakken, maar chique is ie niet.

Maakt mij verder geen fluit uit - ik ken genoeg (jazz)musici die juist naar die laatste twee albums verwijzen; die albums hebben ervoor gezorgd dat de muziek vanTalk Talk als musicians' music door het leven gaat. Die praten dan vollof over het geluid van de fretless bas, de trompet van Mark Isham, of depercussie-effecten.

Beste Mjuman, volgens mij praten wij ontzettend langs heen. Ik pretendeer absoluut geen "kenner" te zijn ( met of zonder aanhalingstekens). In mijn ogen is muziek een vorm van beleving. Daarbij komen ook leeftijd, gemoedstoestand, interesse, maar vooral ook smaak bij kijken. Zo heb ik bijv. nooit iets met Zappa of Captain Beefheart gehad, terwijl anderen daar tot op de dag van vandaag lyrisch over zijn. Daarbij bijna stiekem insinuerend dat de niet liefhebber het niet helemaal begrijpt, waarom dat zo geweldig is.
Nou, tuurlijk gun ik iedereen zijn plezier van welke muziek dan ook (als is is dat Frans Bauer, Jantje Smit of whatever). Ik heb er niks mee, simple as that. Maar dat mag ik toch wel zeggen, zonder het gevoel te hebben, dat ik het beter weet dan wie dan ook.
Ik zou graag met jou eens aan tafel willen (met een lekker pilsje ofzo) en over muziek willen praten. Het is mijn leven al een passie van me en ik heb wel een mening over één en ander, maar laat wel iereen in zijn waarde. Ik geloof, dat het een gezellig gesprek zou worden. Dat weet ik bijna zeker>

Ik neig iets meer naar Ad in deze, ik vind Spirit of Eden wel net zo betoverend als deze plaat, maar deze zet ik wat makkelijker op.. bevat geheide klassiekers namelijk. En iets als "kenner" luisteren is natuurlijk onzin, je hebt mensen en voorkeuren, meer niet. Ik zou moeilijk een keuze kunnen maken tussen deze en zijn opvolger, maar zou denk ik toch deze kiezen. De afgeronde en diepgravende sound zit hier namelijk al in, daar veranderde niet veel aan met de opvolger, hoogstens dat het wat minder overduidelijk met accenten werd ingevuld, dat is niet persé een punt in zijn voordeel eigenlijk, hoe experimenteel Hollis ook was in die tijd.

Zo, The Colour of Spring is ook aan mijn cd-collectie toegevoegd! Ik heb al meerder malen overwogen om hem aan te schaffen, maar het is er nog niet van gekomen. Nou zag ik hem vandaag toevallig liggen en ik heb mezelf maar een plezier gedaan door hem mee te nemen.

Leuk dat de lyrics in het boekje staan, maar wát een vreselijk handschrift is dat zeg

Hoewel dit een logisch tussenstation is tussen It's My Life en Spirit of Eden is het eigenlijk best bewonderenswaardig hoe het geluid van Talk Talk per album zo snel wisselde. Het experimentele karakter van Spirit of Eden komt hier om de hoek kijken, maar ook het meer 'liedjes-achtige' karakter van It's My Life blijft hier nog behouden.

Ik neig iets meer naar Spirit of Eden, maar ik geef orbit gelijk dat deze net wat makkelijker opgezet kan worden.

Heb beiden net maar even besteld, want de prijs-kwaliteit verhouding is op dit moment meer dan uitstekend.

Ik bezit enkel een verzamelaar van Talk Talk maar deze lijkt me een mooie om aan de collectie toe te voegen...mits mijn bankrekening het toelaat. Er staat nog zoveel moois op mijn to buy-lijstje.

Snap ik maar deze plaat (+ alle andere platen van TT) zijn toch wel erg de moeite waard.
Overigens kan je deze en ook de andere TT platen voor weinig kopen, ik kom ze regelmatig nieuw tegen voor max 5 euro.

het is me nog niet één keer gelukt om bij Time it's Time geen vochtige ogen te krijgen.

Ik heb even een vraagje t.b.t. de geluidskwaliteit van de verschillende cd uitgaven.

Over de kwaliteit van de nummers niets dan lof.
Persoonlijk geniet ik keer op keer van dit geweldige album.
Zeker met m'n oordoppen / hoofdtelefoon op.

Dit album is de eerste keer uitgebracht in 1986.
Nu is deze opnieuw uitgebracht in 1997 en in 2011 en de laatste uitgave van 2011 is uitgebracht met It's My Life in een dubbel pack getiteld, Classic Albums.

Heel leuk allemaal maar wat ik graag zou willen weten of de geluidskwaliteit exact hetzelfde is van deze uitgaven of dat er bij de nieuwere uitgave aan de geluidskwaliteit is "gesleuteld".

B.v.b. dank.

Dat is wat mij betreft ook het mooiste nummer op deze cd.

de 1986-uitgave is prima, naar 'moderne' maatstaven wat 'zacht'. De 1997-uitgave is een digitale remaster; wat pittiger geluid. Ook prima, maar wel 'gesleuteld'.
De 'dubbel-cd' is dezelfde als de 1997-uitgave. Er was ooit een SACD-uitgave die nu erg gezocht is. M.i. is de best klinkende de versie het vinyl.

Uiteraard is vinyl het allermooist maar ja, we hebben hier niet super veel ruimte dus we doen het maar even met de originele eerste uitgaven op cd, ook heel mooi.

Overigens wil ik je uiteraard vriendelijk bedanken voor de reactie met uitleg.
Precies de info waar ik op zoek naar was.

tussen haakjes,

Weet je héél toevallig ook of de UK uitgave en NL uitgave uit 1984 (van It's My Life) wel exact hetzelfde zijn qua klank ?

Ik heb dit vraagje ook geplaatst bij It's My Life maar misschien kan dit ook wel even hier, hoop ik.

Waarom zouden die NL en UK uitgaven in vredesnaam verschillend moeten zijn, qua geluidsbeeld?

Nog een aanvulling op het antwoord van Bawimeko; een bevinding die ik elders al eerder heb gepost - Colour of Spring op sacd vs vinyl: ik heb beide op een knappe set gehoord (denk richting 60 - 70k); de sacd was erg mooi qua definitie van de afzonderlijke instrumenten, maar op het moment dat er veel instrumenten tegelijk speelden leek vinyl te winnen.

Colour of Spring is absoluut geen collector's item op vinyl; een goed exemplaar hoeft niet duur te zijn; dat is heel anders met de laatste, en in iets minder mate met de een-na-laatste.

Inderdaad: er is geen verschil tussen de klank van de UK en NL-Colour of Spring.

En inderdaad: Spirit of Eden is lastig te vinden...al vond ik een excellent exemplaar bij ons in de kringloopwinkel voor twee euri! Waaruit maar weer blijkt: bij elpees nooit naar eBay gaan, maar via Musicstack of tweedehands sites geduldig zoeken.
Het lastige met Spirit of Eden is dat met die stille passages een tik of plop hard aankomt; Colour of Spring is wat dat betreft wat toleranter qua LP!

Dat weet ik ook niet maar vanwege het verschil in de geremasterde versies ging ik twijfelen.

die baslijn van in another world goeie god alleen daarvoor al een 5*.

een hele goede plaat

Man, wat een top plaat inderdaad. De kinderstemmetjes in Happiness is Easy, de prachtig ingetogen sax in April 5th, de heerlijke 80s sound in Life's What You Make It, de stem van de zanger, de harmonica in Living in Another World.. Alles even fijn.

4,5*

Erg goeie plaat is dit. De grote helden van Elbow, als ik me niet vergis. Niet geheel onterecht. Guy Garvey probeert soms te klinken als Mark Hollis (in mijn opinie), maar aan diens stemgeluid valt niet te tornen. Hij weet je te raken, en wordt daarin uitstekend bijgestaan door de muziek. Nu broeierig, dan weer gezellig. Straks de opvolger luisteren, is ook alweer een tijdje geleden.