Talk Talk - The Colour of Spring (1986)

Gaat goed komen ! Jullie hebben mij overtuigd.

De profeten van Montreux hebben zelfs metalo's weten te overtuigen.

Lang niet naar geluisterd. Maar dit album is echt heel goed. Melodieus en afwisselend. Het heeft de tand des tijds met gemak doorstaan. Dat kun je maar van weinig jaren 80 albums zeggen.

Helemaal juist ples. Dit is in een periode gemaakt dat overproduktie nogal overheerste op veel albums.
Op dit album hoor je wel dat het van die tijd is, maar het is precies goed. Alles goed in balans en mooi in evenwicht.
Daarom nu nog erg goed. En wat een stel fraaie songs.

Inderdaad.Ik ben in het gelukkige bezit van een High End installatie en dit voegt zo veel toe aan deze schitterende muziek.

Gefeliciteerd met je high-end 'installatie' (dat laatste woord is inmiddels bijzonder ouderwets geworden). Ik ben in het bezit van een behoorlijk-eind installatie en geloof er geen fluit van dat ik 'zoveel' minder geniet van deze muziek dan jij.

Goede muziek blijft minimaal 90%, zo niet 100% overeind bij welke 'installatie' dan ook. Bedenk even van welke muzikale middelen de originele Presley-, Beatles- and Stones-fans zich bedienden. Met welke 'installatie' de fans van The Who, Velvet Underground, Neil Young, Yes, Steely Dan en Leonard Cohen zich meer dan tevreden stelden. Langs welke electronische wegen Mozart, Caruso, Mahler, Oistrakh, Britten, Fischer-Diskau en Monteverdi lang hun fans gevonden hebben. Genoten al die mensen (pakweg 1920-1995) maar half, soms??

Als je even nadenkt, zul je begrijpen dat 'high-end' een leuk hebbeding is, maar geenszins afdoet aan het genoegen van mensen zonder 'high-end'. Zoals een spoiler achter een auto of een of andere brandstofinjectie in de motor het rijplezier maar matig kan bevorderen. Het is vooral een leuke - en tamelijk dure - vorm van autosuggestie. Er is geen reëel verband met muzikaal genot.

Voor je het weet, zit je te luisteren naar die (peperdure) audioweergave, in plaats van naar de muziek. Enne... het ging om de muziek, toch?

Niettemin: geniet ervan! Ik geniet ook van mijn DVD-audio van Yes' "Fragile", maar dat komt vooral omdat het a) al een favoriete plaat is en b) het nét ietsie beter klinkt dan het originele vinyl. Wellicht een kwestie van de mix, meer dan van het medium.

Heb deze CD meegenomen toen ik lang geleden mijn hi-end speakers ging uitzoeken. De transparantie en helderheid van de opname komt dan ook ontzettend goed tot z'n recht op een goede set en helpt enorm bij het uitzoeken van een set speakers die bij jouw past. Maar ik ben het verder wel met mcouzijn eens. De opname en mastering van die DVD van Yes bepalen het grootste deel van het geluid. Daarnaast, goede of slechte muziek meet je niet af aan de geluidskwaliteit, die kan er hooguit een beetje aan bijdragen dat je nog beter hoort waarom iets goed of slecht is in jouw oren. En voor sommigen is het belangrijker hoe het uit de speakers komt dan voor anderen. Ik vind het geluid ook belangrijk, heb me een tijdje met die hi-end spulletjes bezig gehouden. Ik was jarenlang een trouwe VAD Veldhoven bezoeker en ben ook enkele keren op de IFA in Berlijn geweest, waar ik Hell Freezes Over op "de duurste set ter wereld" (zo'n half miljoen euro als ik me goed herinner) heb beluisterd. Mooi geluid, maar ik hoef de CD niet te hebben. Ik heb me gelukkig niet teveel laten meeslepen in die geldverslindende hobby. Als ik The Colour of Spring op mijn iets bovengemiddelde set speel geniet ik enorm, van het geluid, maar vooral van de muziek.

Vergelijkbare ervaringen hier: heb hier in dec. 2008 al eens geschreven over de ervaring dit album te beluisteren op een mooie set. Kan me wel voorstellen dat als mensen een pricy setje hebben, ze er trots op zijn en dat graag uitdragen.

Dit album is gewoon een heel goed voorbeeld van hoe goed mooie muziek kan klinken op een topset. In het kader van luistersessies bij Rhapsody (Hilversum) heb ik bijv Pink Floyd - DSotM en The Orb - Adventures op een set van 300 - 400K gehoord en iedere keer was ik weer verbluft door het geluid. Alleen had ik dat geld niet op m'n rekening.

Zelf ooit gekozen om binnen bepaalde grenzen te blijven - budgetoverwegingen en het effect van de wet van de afnemende meeropbrengst (volgens die wet is een cd-speler van 4500 euro niet 10* zo goed als één van 450). Ik geef m'n geld liever uit aan muziek.

Heb je een (goede) SACD-speler en kom je dit album ooit schappelijk geprijsd tegen, meteen aanschaffen. Het aardige is dat de lp nog steeds goed en betaalbaar vindbaar is, en die klinkt ook erg goed - ooit vergeleken op een Clearaudio draaitafel (van ca 1800 euro) met de sacd in een top Meridian-speler (10K) en het was een gelijkspel - wanneer er veel 'muzikale info' te verwerken was, leek de sacd het moeilijker te hebben dan de draaitafel, terwijl bij afzonderlijke instrumenten de sacd aan diepte en dynamiek verbluffend was.

Mjuman, ik hoorde laatst iemand zeggen dat het verschil tussen mp3 en (gewone) cd voor 50% van de mensen niet opvalt (ze zouden het misschien kunnen horen, maar het valt hen zelf niet op). Daar kan ik wel in meekomen. Maar hij zei ook dat dure installaties voor iedereen boven de 40 grotendeels geldverspilling zijn omdat je gehoor als je tiener bent op de top zit en vanaf de 30 rap afneemt, en dan met name in de subtiele gebieden waar het verschil zit tussen een goed en heel goede set! Als ik jouw enthousiasme lees ben je het daar niet mee eens, als ervaringsdeskundige (ik niet), zie ik dat goed?
(Overigens heb ik dit album op metalcassette, dolby c, van vinyl, en kan er erg van genieten )

matthijs - tussen mijzelf en mijn lief zit een fiks leeftijdsverschil, maar mijn gehoor is beter; niet alleen qua hoog, ook qua laag - om dingen een beetje perspectief te geven haar reukvermogen overtreft het mijne.

In restaurants waar (veelal) klassieke muziek van cassette werd gedraaid vroeg ik vaak genoeg of die vreselijke muziek afmocht. De standaardtegenvraag was dan altijd of ik een hekel had aan klassieke muziek; het probleem is evenwel dat bij piano en viool afwijkingen in loopsnelheid van de cassette zorgen voor 'gejengel' en ik ben daar blijkbaar erg gevoelig voor

Bij jazz-concerten samen met een maat regelmatig ingegrepen wanneer de PA-bediener zorgde voor een bepaald overstuurd geluid.

Zelf ervaar ik wanneer ik een album aanschaf - dat ik tot dusverre van mp3 kende - een ruimtelijkheid die ik eerder niet hoorde. Ongetwijfeld zullen er boosapen zijn die dan denken "hij hoort dat omdat ie dat nou eenmaal wil beleven - hij heeft er geld voor uitgegeven" - dat is zeg maar, het tegengif tegen de zgn cognitieve dissonantie. Ik heb die ervaring ook als ik een cd voor 2 euro heb gekocht - en da's echt niet veel; ik ben regelmatig een 'cheapskate'.

Ik ga dit album vanavond zeker nog 'ns draaien, van lp op een Clearaudio Emotion SE; daar verheug ik me nu al op

Mjuman, dank voor je uitleg, interessant. Denk je dat jouw gevoeligheid voor geluid komt door betere "oren" ? Ik zet het tussen aanhalingstekens omdat horen met veel meer dan oren te maken heeft. Of gaat het om opmerkzaamheid? Iets dat je jezelf bewust of onbewust hebt aangeleerd omdat muziek zo belangrijk voor je is, terwijl je lief net iets meer geeft om lekkere smaakjes en geuren?

Een poos geleden luisterde ik door omstandigheden vaak muziek via AM-radio. IDat lijkt meer op telefoongeluid dan op cd (of mp3) geluid. Toch genoot ik er erg van. Ik verlangde niet eens naar een meer natuurlijk geluid. Zou jou dat kunnen overkomen?

Je past je natuurlijk aan aan de omstandigheden - maar geluid waar ik 'onpasselijk' van wordt is bijv heel veel 'opgepompt' geluid of muziek waar de loudness-knop is ingedrukt - ronduit vreselijk.

Veel mensen draaien bij het afspelen veel hoog en/of laag in hun muziek - ik vind dat vreselijk. Goede versterkers hebben geeneens een toonregeling. Je kunt je gehoor ook trainen - op de klank van instrumenten, dynamiek - je kan het in zekere zin vergelijken met wijn proeven; ook dat is iets dat je kunt leren/ontwikkelen.

Vanuit harde rock teruggaan naar meer akoestische muziek ervaar ik vaak als een verademing - ik snap ook écht niet dat heel veel bands zo focussen op live keihard spelen - je verliest alle nuances en alles komt om in de middentonen.

Luister maar eens naar Talk Talk Live at Montreux (of Londen 86) - helemaal niet hard, uiterst muzikaal; wat opvalt: 2 keyboardopstellingen en 2 drums/percussie. De muziek van Talk Talk wint live enorm aan kracht door goede bezetting van de ritmesectie. Talk Talk is een echte muzikantenband. Heb zelf ook gespeeld - al jaren niet meer; basgitaar aan de wilgen gehangen en de wilgen zijn inmiddels gerooid

Terwijl er toch wat behoorlijk wat musici op het podium staan.
Goed arrangeren doet wonderen.

Mogelijk hoor je boven je 40ste ook nog wel het verschil. Maar wat vaak vergeten wordt is gewenning. Een hele dure set zal niet even bijzonder blijven klinken. En al helemaal niet als je aandacht verstrooid is.

Mijn besluit, een degelijke set is de basis. De rest moet van jezelf komen.

Ik zal eens wat bekennen. Ik heb thuis geen enkele muziekinstallatie die wat voorstelt.
De oude heeft het al een paar jaar geleden begeven en met een stel luidruchtige pubers in huis
behelpt papa zich voorlopig met zijn pc (met bijhorende boxjes), zijn wekkerradio met usb-ingang,
een dvd-speler die is aangesloten op een alles behalve digitale televisie en een bescheiden autoradio.

Voor mij is muziek luisteren - veel meer dan een audiofiele sensatie - een totaal-beleving.
Naast het geluid is er ook de compositie, het arrangement, de tekst en voor mijn part zelfs het artwork.
Al die factoren dragen bij tot de impact die een plaat op mij kan hebben.

Uiteraard ken ik The Colour of Spring al langer dan gisteren
en weet ik uit luisterbeurten op een deftige installatie hoe kraakhelder hij klinkt.
Maar ik mis het onder de huidige omstandigheden niet echt (misschien omdat het
al onbewust deel was geworden van mijn luisterervaring door eerdere draaibeurten).

Een grand cru installatie zal er ooit wel komen, als de kids het huis uit zijn.
Want meer dan de technologische hardware is de stilte voor mij de absolute vereiste
om voluit van muziek te kunnen genieten. Zeker op langspelers als deze en Spirit of Eden.

Gewenning was het trefwoord - je went aan een goed klinkende set. In die zin - vergeef me - dringt een vergelijking met wijn zich op. In de jaren '70 dronk men Pinard-wijn van AH, die zat in een kartonnen verpakking. Naarmate je budget toeneemt, ga je betere wijn drinken en kan/wil je goedkopere bocht niet meer drinken - je leeft per slot van rekening maar eenmaal.

En in de alcoholvrije variant: hoe vaak heb ik niet te horen gekregen of ik "een lekker kopje koffie wilde" om dan vervolgens donkere drab ingeschonken te krijgen die 1,5 uur of zo op een warmhoudplaatje had gestaan. Senseo is evt een treetje beter, maar espresso of cappucino die zo uit het apparaat komt is dan te prefereren.

Je budget en context bepalen de mogelijkheden - ik draai op m'n werkkamer ook op een setje van een paar honderd euro. Wanneer ik echt wil genieten, en de muziek aandacht geven, daal ik een trap af. En dan kun je soms helemaal meegenomen worden door de muziek, van Antony and The Johnsons tot Talk Talk toe - en met heel veel ertussenin. Dead Can Dance en Cocteau Twins zijn ook bands waar ik echt voor ga zitten. Veel modern spul (electronic) o.a. Burial draai ik alleen als m'n lief uithuizig is.

Herkenbaar. Zeker met The Colour Of Spring. Het is alsof het nu draaien meer een TRIGGER is die een deurtje open zet van een beleving uit het verleden. Terwijl een nieuwe plaat geen bestaande deur opent, maar het moet hebben van de ervaring in het HIER en NU, en dan maakt de installatie meer uit. Herken je je daarin Dazzler? En werkt dat bij jou iets anders Mjuman?

En wat te denken van je persoonlijke herinneringen? Matige muziek waar je van geniet omdat prachtige herinneringen bovendrijven? Of prachtige muziek die je nerveus en angstig maakt omdat je ze hoorde in nare omstandigheden?

Goede vergelijking. Ik vond vroeger mensen die veel geld aan koffie uitgaven maar snobs, gewone koffie vond ik heerlijk. Nu ben ik zelf zo'n koffiesnob (idem met pils en olijolie)... Eigenlijk jammer, dat ik steeds betere kwaliteit nodig heb voor een net zo fijne ervaring. Ik word verwend. Als het zomer zou zijn zou ik zeggen: tijd om in een tentje te gaan kamperen! Of is er een reset-knop zodat ik weer als een kind mijn eerste muzikale ervaring heb? Vertel het mij!

Natuurlijk staat de muziek voorop maar voor mij is het absoluut een feit dat muziek op een goede set meer genieten is. Ben zelf een hi fi freak maar kan ook genieten van muziek gedraaid op een simpel setje. En als je het verschil niet hoort dan moet je daar zeker je geld niet aan uitgeven. De vergelijking met koffie vind ik goed opgaan. Een topset maakt vooral het verschil als er een hoop op de plaat gebeurd. Geloof me maar Thunder Struck klinkt pas echt goed op een high end set. Dan is het geeb brij van geluid meer.

Het gaat bij een goede installatie niet om wat je wel hoor maar ook om wat je niet hoort. Geeft de installatie rust! Zo ja dan kan uren luisteren zonder moe te worden.

En inderdaad klinkt deze cd van Talk Talk geweldig. Luister ook eens naar Laughing Stock. Hier namen ze echt afscheid van de popmuziek.

Als die referentie inhoudt wat ik vrees, dan is die voor mij veel te profaan om die hier bij deze spirituele muziek te plaatsen.

Wil je binnen het idioom blijven - om mijn part de grens van zeg 'post-rock' en 'down-tempo'- zou ik eerder neigen naar The Blue Nile - A Walk Across the Rooftops (1984) (al is die eerder), deze Portishead - Portishead (1997) of deze Portishead - PNYC (1998), qua muzikaliteit.

En gaan we audio-fileren dan is ECM een puik label of Wyndham Hill, waarop naast Blue Nile ook Tuck en Patti zitten (gitaar en stem); of het Audioquest-label (oa Mighty Sam McClaim - blues).

De virtuele link van Talk Talk naar Debussy kan je ook doortrekken naar .... Patrick Watson - wordt aangeduid singer/songwriter, maar trad begin vorig jaar op met The Amdterdam Sinfonietta (dat ook in een intermezzo Debussy speelde) - één woord: prachtig.

Ja, prima verwoord. Al wil ik daar nog aan toevoegen dat de minder beklijvende HIER en NU beleving van een nieuwe plaat - meer dan met de installatie - te maken heeft met het feit dat ik in mijn jonge jaren (laat ik het mijn vormingsjaren noemen) veel gretiger muziek consumeerde dan nu. De wereld ging voor me open en muziek vormde daar de soundtrack bij. Op die manier is het herbeluisteren van een plaat als The Colour of Spring of It's My Life (ik probeer hardnekkig on topic te blijven) een veel grotere sensatie (totaal-ervaring) dan pakweg Spirit of Eden, omdat ik die laatste pas jaren later voor het eerst helemaal hoorde.

Al heb ik met later ontdekte platen van onder meer The Sound, Japan, New Musik of Echo & The Bunnymen toch een luisterervaring die doet denken aan TOEN. Ik vermoed omdat die platen een muzikale taal bevatten die helemaal de mijne is. Alsof ze naadloos passen in mijn ontdekkingstochten van vroeger.

Mooie opsomming Mjuman van enkele audiofiele albums en labels. THE Blue Nile is echter een produkt van Linn Records (voor niet audiofielen een high end merk befaamd om zijn/haar draaitafels) en niet van het Windham Hill label. Erg off-topic dit maar voor de volledigheid. Vergeet Stockfish en Turtle Records niet. Fantastische producties en dito muziek.

Broem: ik was in de war; heb die lp (Blue Nile) nota bene vorige week gekocht op het Vreeburg, bij de voorbeurs mijn vorige exemplaar speelde goed op een Debut, maar wiebelde te veel om die op huidige mijn draaitafel te kunnen draaien. Tuck & Patti - ken je dat? - zitten wél op Windham Hill, net als Mark Isham die niet alleen heeft meegespeeld bijv op het debuut van Tanita Tikaram, maar belangrijker op div Talk Talk albums - en zo zijn we weer on topic

En Turtle (oa Yuri Honing, Tony Overwater en Sjako, meen ik) is mede van Harry van Dalen - van Rhapsody, waar ik wel eens kom.

Uiteraard bekend bij mij. Mark Isham heeft nog de nodige (aardige) solo albums gemaakt. Ik heb alle Windham Hill samplers uit die jaren nog. Staan naast de Chesky albums. Ook zo'n mooi label. Klinken nog steeds perfect. Mooi was die tijd. Gaven wat kleur aan het voorjaar (on topic)

Maat van mij heeft veel Chesky - klinkt als een klok, maar o so boring, Sarah Kay is hij helemaal weg van

Label (jazz) waarop bassist Lars Danielsson zit, Act, is ook erg fijn.

Kan ook een valkuil zijn. Turtle records brengt inderdaad mooie opnames uit maar ik vind veel muziek die ondermeer Harry ten gehoren brengt, neuzel muziek. Er wordt muziek gemaakt om te imponeren. Talk Talk maakte top muziek waarvan je indien in het bezit van een goede hifi set ultiem van kan genieten. Maar is ook top via je akai of sony set. Ben blij met de reacties op Talk Talk. Mijn favoriete groep in de jaren 80

Muziek verandert er niet om met een peperdure set, maar het kan wel een beter geluid geven. Ik heb het er zelf niet voor over, maar kan me voorstellen dat audiofielen dat wel hebben. Ik heb in mijn woonkamer zo'n Philips "design' (zo'n plat TV scherm maar dan zonder beeld) ding van 40 watt.....meer dan zat . Overigens ben ik ook totaal geen audiofiel (ik weet niet eens wat Ohm in houdt ), meer een doorgedraaide muziekfaanaat (volgens sommigen). Love mag dan de 'Drug zijn, schreef Ferry, maar muziek ook.

Wat betreft dit album: één van mijn top 10 80's albums !

, U = I . R

? Of moet je daar beta voor hebben gestudeerd!

In de techniek komt het op het VMBO al voorbij.
Havo en VWO doen dit ook al bij de science lessen.

Helemaal mee eens, Chesky is boring. Act daarentegen is wel interessant. Op ECM is trouwens in september nog een fantastisch album verschenen, Moderato Cantabile van Francois Couturier en Anja Lechner. Hier is eventueel een lovende recensie te lezen : Moderato cantabile - François Couturier,Anja Lechner | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic
Misschien iets voor jou, Broem?
Trouwens lang geleden dat ik Talk Talk gehoord hebt, zal ze eens uit de mottenballen halen