David Bowie - Low (1977)

Naar jouw Top Tien kijkende kan ik alleen maar concluderen dat dit inderdaad niets voor jou is. Kan gebeuren.

Toch maar even mijn mening aangepast omdat er een grove fout inzat over Eno. Volgende keer de achtergrond informatie maar eens lezen

... de a-kant is naar mijn mening veel vernieuwender dan de b-kant. Sprankelend? Opnieuw een adjectief dat perfect opgaat voor de eerste 20 minuten, maar helemaal niet voor de b-kant - die is eerder ijzig, drukkend, mysterieus, zwaarbeladen.

Een matige a-kant... waar halen sommige mensen het toch vandaan..

Praktisch perfecte plaat, met als allerbeste nummer 'Always Crashing in the Same Car', op de voet gevolgd door 'Subterraneans' - de smaak van dat nummer is zo vies, 't doet me denken aan de terugweg naar huis onder een opstaande zon na een nachtje stappen. Het is koud, je voelt je wazig, alles klinkt dof en ver weg. En Bowie heeft dat nare gevoel meesterlijk op plaat gezet! All Hail Bowie!

Op de a-kant wordt getracht de meest economische, functionele, minimalistische, directe vorm van popmuziek te maken. Alles is precies raak, geen enkele overbodige noot. Zeer to-the-point-e muziek. Sound & Vision is een winnaar van uitersten: Flamenco-muziek meets Krautrock. Ultieme popmuziek.

Ik heb mijn mening over die a-kant al eens een keer verdedigd en zeker van de eerste vier nummers blijf ik bij mijn eerder geformuleerde mening, namelijk een beetje saai en gezapig. Always Crashing in the Same Car vind ik nu inderdaad ook geweldig, maar daarna komt het album pas weer echt los bij Warszawa. Deze mening wordt blijkbaar niet met mij gedeeld, maar ik heb gewoon niet zo heel veel met die perfecte popmuziek die Bowie op de eerste helft van dit album maakt, er mogen best wat scherpe randjes en dergelijke aan zitten. Op deze manier brengt het zijn inhoud gewoon nauwelijks op mij over.

Ik ervaar het heel anders dan. Het extreem directe komt juist onconventioneel op me over. Geen scherpe randjes? Het album begint met een instrumental, Sound & Vision bevat enkele gezongen regeltjes tegen het einde, Breaking Glass eindigt na een coupletje en What In The World, daarvan kan ik me helemáál niet voorstellen dat het lopende-band-werk is. Het is zo afgemeten, sober, futuristisch en kaal dat het weird klinkt. De b-kant vind ik daar eigenlijk perfect op aansluiten.

Wel overwegend met kaztor eens. Die eerste nummers zijn onconventiolneel in zoverre dat hun finale of climax vaak helemaal voorin de nummers ligt, wat op mij net zo goed vervreemdend overkomt. Die nummers beginnen vaak alsof ze al minutenlang bezig zijn om er vervolgens na nog geen drie minuten weer mee op te houden.

Speed of Life vind ik net een fantastische instrumentale song : een geniale mengeling van rock en elektronica, afwisselend en catchy en totaal niet gedateerd, integendeel.
Sound and Vision heeft een geniale baslijn, het eerste deel instrumentaal en het tweede deel gezongen, uniek nummer.

Dat is nu net het punt dat ik wou maken... de eerste helft is veel scherper, veel vernieuwender, veel avontuurlijker dan de tweede helft. Hij herdefinieert de popsong, zet 'm volledig naar zijn hand, en gooit 'm gewoon een volgend stadium in. Schitterende artpop.

Kant 2 is van een ongekende schoonheid, maar of dat nu vernieuwend/scherp is? Zou ik nu niet zeggen...

De eerste kant is inderdaad veel vernieuwender dan de tweede kant, de onconventionele opbouw en samenstelling van de nummers ben ik op deze manier in ieder geval nog niet eerder tegengekomen. Alhoewel ik de b-kant schitterend vind, is die toch wel erg beïnvloed door de krautrock van Harmonia en Neu! (luister maar eens naar Neu! 1975, het verhaal gaat dat Bowie's Heroes ook naar een song op dat album vernoemd is) en wat dingen van Brian Eno (bv. Another Green World). Die laatste heeft een bepaalde broeierig gevoel en sfeer in zijn composities welke ik erg terughoor in Low.

Ik kan me wat de a-kant betreft dan ook helemaal vinden in de berichten van Kaztor en Near. Moet zeggen dat ik zelf ook wel even nodig heb gehad de a-kant te leren waarderen, lange tijd waren het vooral de b-kanten van Low en Heroes die me aanspraken.

Het was natuurlijk al bekend dat Bowie niet vies was van een risicootje, maar het moet destijds toch een behoorlijke schok zijn geweest dat een dergelijke, gevestigde artiest met zo'n vernieuwende plaat kwam. Betekent dat dan ook dat ik het een goede plaat vind? Nou nee, het ambientgedoe is niet zo aan mij besteed. Bovendien speelt Bowie z'n sterkste troef, namelijk zijn stem, niet of nauwelijks uit in de experimentele stukken, die overigens het beste gedijen als je in ruste op de bank ligt.

De naam Bowie was als artiest gevestigd in deze periode, maar nog niet bij een héél erg groot publiek die hem toch vaak te exentriek vond. Bovendien was Low anders, maar in die tijd was Bowie een kameleon, je wist niet wat er ging komen, hij nam constant een andere personalia aan, dus een schok....? Absoluut niet. De schok kwam pas met de Lets Dance periode toen hij plots voorspelbaar en commercieel was geworden.

Deze werd destijds ook erg goed ontvangen (en terecht!). Bowie is inderdaad een muzikale waaghals, die vrijwel nooit voor de veilige koers heeft gekozen (behalve even in de jaren 80). Ik heb deze laatst weer eens geluisterd en wat een heerlijke plaat blijft dit toch! Zowel kant a als b trouwens. Mensen die kant a niet goed vinden, moeten toch echt nog maar vaker luisteren, want eigenlijk past ie perfect bij de rest. Heerlijke sfeervolle nummers die juist de opmaat zijn voor de wat meer uitgesponnen nummers op kant b.

Vanuit een bepaalde optiek zou je zelfs Let's Dance, Tonight en Never Let Me Down gewaagd kunnen noemen. Door met toegankelijker werk te komen nam Bowie immers het risico dat de critici zich tegen hem zouden keren. Volgens mij gebeurde dit ook gedeeltelijk, maar gelukkig had -ie genoeg krediet opgebouwd om zich daar tegen te wapenen. Het enige wat ìk hem nog steeds niet heb vergeven is Black Tie White Noise...

raar maar waar , 2 totaal verschillende lp kanten , maar beiden 5/5

onvoorstelbaar vernieuwend was bowie toen !

Ik snap eerlijk gezegd niet wat iedereen zo geweldig aan deze plaat vind, ik vind hem goed maar daar is het ook mee gezegd.
Bowie in zijn Ziggy Stardust periode en zeker ten tijde van Station to Station vind ik stukken beter.
Dit is gewoon een goede pop plaat met een aardig ambient gedeelte en hier en daar een uitschieter (Sound and Vision, Warszawa).

Dit overkoepelt vele malen meer gevoelens dan Ziggy Stardust. Ziggy heeft de pakkende liedjes, maar Low heeft een nog veel grilliger en spannender verloop.

Het is een echte 'groeiplaat' heb ik ervaren, ik vond ze in het begin ook niet meer dan gewoon goed.

Vanmorgen had ik m'n Ipod op shuffle en kwam Always Crashing In The Same Car langs en toen viel me weer eens op wat voor een fenomenale zanger hij is... Dat pure gevoel, die oprechtheid, die emotie in z'n stem... Een paar regeltjes, maar zo doeltreffend gebracht...



Echt doelbewust was dat niet. Het was Nile Rodgers die op Let's Dance de zaken teveel naar zijn hand zette. De hits van dat album ervoer Bowie als welkom, maar het effect van overvolle stadions met vooral mensen die geen bal om Ziggy of Berlijn gaven had een negatief effect op hem. Hij moest entertainen om de boel recht te houden, maar kon z'n ei niet meer kwijt doordat er teveel belangen in het spel kwamen. Vandaar de beslissing om eind jaren '80 een greatest hits-tournee te geven en met Tin Machine de zaak drastisch om te gooien.

Ik kan dit enkel beamen. Adembenemend sterk album.
Kant één raast in sneltreinvaart voorbij en is as catchy as can be, en kant twee is dan een soort new-age, maar dan béter.
prachtplaat en die zal nog wel een jaar of honderd in mijn top tien staan.

Bowie zijn Magnum Opus, ik ben elke keer weer overdonderd als ik dit album beluister, deze plaat geldt voor mij als een van de beste in de pophistorie.

Weer slaat Bowie een hele andere weg in, ditmaal in samenwerking met Brian Eno. Lekker experimenteel en goede afwisseling. Toch past het helemaal in het geheel. Kant A met Korte rocknummers die allemaal veels te kort lijken te duren maar stuk voor stuk geweldig zijn. Speed of Life, Breaking Glass, What in the World, Sound and Vision, Always Crashing in the Same Car, Be My Wife, A New Career in Town, écht allemaal zijn geweldig. Op Kant B prachtige instrumentale muziek met als hoogtepunt Warszawa. Een van Bowie's beste albums, maar mijn alltime favourite blijft haar voorganger Station To Station.

Minste Bowie-plaat die ik tot nog toe heb gehoord. Ik ben echt een liefhebber van zijn stem en zijn rock muziek en die waren beiden afwezig. De synthesizer geluidjes daarentegen doen me helemaal niets en zijn bij vlagen zelfs irritant. Misschien was het in zijn tijd revolutionair, maar op mij komt het wat gedateerd over. Sound and Vision redt de plaat: met een mager zesje nog net voldoende.

Gedateerd?

Dit is een tijdsdocument!

Tijdsdocumenten verouderen niet; ze verankeren.

Zo dat heb ik weer eens mooi gezegd

Zeker!!

Wat is die a-kant mooi zeg! Knap ook hoe sommige nummers eigenlijk niet te kunnen lijken kiezen tussen vrolijk en triest.
Prachtig geluid en heerlijke grooves, vooral die synthesizers in Sound and Vision. Ik heb een vraag daarover: zijn die wat blikken, goedkoop klinkende synthesizers, naast in Iggy Pops 'Fall in Love with Me', nog op andere platen nadrukkelijk te horen?

Ware godentaal potverdikke!!!

Prima

Kan me toch ook niet aan de indruk onttrekken dat Bowie....op zoek naar inspiratie.....naar het oostblok trok....en de toenmalige sfeer daar met beide handen aangreep om dit album (trilogy) te maken.

Een meerder bewijs hiervoor is het kiezen van een samenwerking met Eno.

Affijn Bowie heeft altijd een goed gevoel gehad voor het samenbrengen van externe invloeden in zijn muziek.

low is echt een magistraal album. Zo'n album wat je eenmaal hoort en daarna stijl achterover valt. Van wat ik tot nu toe van bowie gehoord heb, denk ik dat ik meer heb met de periode rond 1977 dan pakweg de periode rond 1972(hoewel ook dat niet verkeerd is).

Ik vind naast Warswaza en Sound and Vision ook A New Career in Town geweldig, ik blijf hem beluisteren want er moet toch een rede zijn waarom dat iedereen deze zo geweldig vind.