David Bowie - Low (1977)

Heb dit album eindelijk aan een eerste luisterbeurt onderworpen.

Kant 1 is doorsnee 70s Bowie zei een eerste indruk.

Kant 2 is een adembenemend klanklandschap.

Op basis van kant 2 voorlopig de volle pot.

Hier kom ik later op terug.

Dat hoop ik, want kant 1 'doorsnee jaren 70 Bowie' noemen ontgaat me volledig.

Lijkt me zo slecht niet. Bowie heeft voor '77 geen brol afgeleverd dus zo negatief zal het wel niet bedoelt zijn. Trouwens den dazzy gaf een 5 voor deze plaat.

Daar zit je dan in de Ahoy voor een nieuwe ronde Bowie; de Stage-tour van 1,5 jaar ervoor (The return of the thin white duke) zit nog in het geheugen - wat zal het worden?

En dan: de zaal wordt donker, zachte tonen zwellen aan, het licht wordt iets sterker, de zaal begint de juichen, maar verstomt snel Bowie, gehuld in lichtblauw kimono-jasje opent op synthesizer met Warszawa. De zaal is stil en ieder staat paf van de guts om met zo'n nummer te openen.

Bowie zou Bowie niet zijn als ie pal daarna verder gaat met Breaking Glass. Yes, we are in the seventies, maar op Bowie staat geen tijd en maat, Bowie is de maat; hij bepaalt hoe hoog de lat ligt.

Sound and Vision is voor mij altijd een quintessential Bowie nummer geweest, Speed of Life net een tikje minder, maar wel mooi. Herinner me ooit dat bij het wave-topic iemand de vraag stelde in hoeverre Bowie als 'wave' te typeren was. Is een irrelevante vraag, zie - zeker voor eind 70's, begin 80's - de laatste zin van de vorige alinea.

Kant 2 heeft een andere vibe, minder gericht op speed of life en onze dagelijkse portie neurose, meer op introspectie en reflectie.

Met een beetje mazzel kom je dit album op lp tegen in de één-eurobakken (op markt, bij kringloop), heb je niet de bonus-tracks, maar wel iets waarvan de waarde de kosten exponentieel overstijgt.

Tof om te horen, Mjuman, ik ben geregeld op zo'n markten te vinden en ook wel in de kringloopwinkel.

Over dit album, hij begint toch wel te ''groeien'' volgens mij, ik vind hem alweer ietsjes beter dan ''gewoon goed''.

4*

Kant A van dit album heb ik nooit echt bijzonder gevonden, hoewel de muziek natuurlijk helemaal niet slecht is. Het is gewoon goed niet meer dan dat. Het is kant B, het ambient gedeelte dat dit album voor mij naar grote hoogte tilt. Warzawa is voor mij zelfs het beste nummer dat Bowie ooit gemaakt heeft. Het klinkt eigenlijk meer als klassiek dan als pop. Ook de rest van de instrumentale nummers mogen er best wezen hoewel ze niet de hoogte bereiken als Warzawa. Ook met "Heroes" zou Bowie nog een groots album maken. Beide albums waren imo destijds zijn tijd ver vooruit. 1977 beschouw ik daarom ook als het hoogtepunt van het oeuvre van Bowie. Hierna zou het alleen maar minder worden.

4,5*

Dit is echt zo'n album dat werkelijk prachtig is maar inmiddels véél te weinig wordt gedraaid. Te weinig aandacht ook nog krijgt.

Mijn laatste versie van Low is van The David Bowie Series uit 1999 en klinkt mij nog steeds loepzuiver in de oren. En ik heb mezelf voorlopig de verplichting opgelegd het album één keer per week te draaien, het kan gewoonweg nooit gaan vervelen.

Persoonlijk vind ik Low een kleine opleving na Station to station en in ieder geval beter dan Young Americans. Destijds (jawel!) was ik al helemaal lyrisch van de single Sound and vision, dat heeft de belangstelling voor het album flink aangewakkerd.

Maar het gaat natuurlijk allemaal om de mix van geweldige rocknummers in combinatie met de onheilspellende, donkere instrumentale stukken. Voor eeuwig ook verbonden aan Brian Eno, hoewel David Bowie overigens de schrijver is van alle stukken. Een hele andere kant van David Bowie, die ook nog eens in Berlijn was beland. De stad heeft zijn carriére op dat moment een enorme impuls weten te geven.

Be my wife was een prachtige tweede single, van ongekende schoonheid werkelijk maar het heeft helemaal niets gedaan in de hitlijsten. In tegenstelling overigens tot Sound and vision die het wel tot de allerhoogste posities heeft weten te schoppen.

Warszawa wordt door menigeen (terecht) bejubeld, mede geschreven door Brian Eno. Grotendeels instrumentaal ook. Er volgt op het album een periode met door synthesizers overheerste stillevens uit een winters landschap, de besneeuwde fabrieken van Berlijn. Het blijft één van de bizarste conclusies: zanger David Bowie die uitermate sterk uit de verf komt met heel veel instrumentaal werk.

Maar ik zal deze cd dus weer eens vaker draaien, net als opvolger Heroes. Maar Low is in ieder geval één van Bowie's sterkste albums aller tijden.

Bij het horen van de eerste pakweg 4 minuten van 'Warszawa' moet ik altijd aan Das Boot denken. Die beklemmende sfeer roept het bij me op.

Slechte platen heeft Bowie nauwelijks gemaakt. Low sluit zo mooi aan.
Low klinkt zo Bowie dat je er nooid een andere artiest uit kan horen dan alleen David zelf.

Voer voor muzikale fijn proevers.

Deze legendarische maar tegelijkertijd beklemmende plaat de afgelopen dagen weer eens gedraaid, vaste waarde in mijn top 10.
In deze donkere dagen zo vlak voor kerst in de auto in de vroege ochtend op weg naar je werk, door mistflarden en regendruppels rijdend terwijl Warszawa opstaat...... dan onstaan er wel eens zwaarmoedige desolate gevoelens.
Always Crashing In The Same Car?
Dat muziek je zo kan raken vind ik dan toch wel weer heel erg bijzonder en dat terwijl ik toch positief in het leven sta

Weer een halfje opgewaardeerd naar 4*(3.5* is wel erg kritisch). Ik wordt niet meer zo overdonderd als toen ik het voor het eerst beluisterde.De Kraut-rock invloeden op de tweede plaatkant en het merendeel van de nummers op de eerste plaatkant zijn echter toch erg sterk, soms zelfs geniaal.

Hoor hier weinig Bowie in terug.
Jammer?
Wel nee.
Echt een album waarbij het kwartje nog moet vallen.

Vette recensie deric

Ik weet nog niet wat ik hiermee aan moet.
Tot nu toe meer een Eno album met Bowie als gastzanger.
Ik weet dat het anders in elkaar steekt, maar kan het nog niet geheel bevatten.
Ongelovelijk hoe creatief Bowie in deze periode was, en dan zelfs de beste nummers opofferen voor 2 albums van Iggy Pop.
Blijkt dat hijzelf bar weinig weet over deze tijd.

Ik vraag me vooral af hoeveel inbreng Bowie had wat betreft de tweede helft. Ik heb het gevoel dat de tweede helft meer Eno dan Bowie is.

Ja, dat gevoel heb ik eigenlijk ook, maar er wordt beweerd dat dit toch echt een Bowie album is.
Ik vind de Iggy Pop albums The Idiot en vooral Lust For Life meer Bowie dan de b-kant van Low.

Heb je Heroes dan al geprobeerd Deric? Daar zul je dan ook wel even staan te kijken over het experimentele gehalte. Ik vind het wel vet dat Bowie in zo'n korte tijd zoveel kanten heeft ontplooit, al is het misschien meer Eno die aan het werk is.

Heroes heb ik ook, maar die klinkt wel meer als Bowie.

De nummers zijn allemaal geschreven door Bowie, Warszawa is mede door Brian Eno geschreven.
Kant 1 is typisch Bowie, op kant 2 drukt Brian Eno meer zijn stempel en neigt naar ambient.

En op Weeping Wall en Subterraneans doet Eno niet eens mee!

Inderdaad, Eno heeft natuurlijk wel meegewerkt aan dit album, maar om te suggereren dat kant B bijna geen Bowie meer is gaat wel een beetje ver. De b-kant van Heroes is net zoveel ambient. Als je de vergelijkbare albums van Eno uit deze tijd ernaast legt hoor je toch ook wel duidelijk dat daar geen Bowie-touch is zoals op deze beider b-kanten.

Ik verbaas me er eigenlijk niet over dat Bowie een evenredig aandeel heeft op de instrumentale helft. Bowie is niet voor één gat te vangen -hij is niet your typical knuffelpopster- en dat valt zeker te prijzen.

Moet daarbij nog gezegd worden dat de inspiratie in die periode uit een hele diepe put kwam.
Duidelijk het materiaal van iemand die bezig is zich te hervinden.

Bowie zelf weet waarschijnlijk ook niet meer wat zijn uiteindelijke aandeel op dit album was.

Dat zal nog wel meevallen.

Ik denk dat die blanco pagina in z'n herinnering meer te maken heeft met z'n LA-dagen waarin Young Americans en Station To Station in de kleine uurtjes werden opgenomen met muzikanten die urenlang moesten wachten omdat Bowie steeds op z'n dealer wachtte.
Het is in ieder geval van Station To Station bekend dat Bowie er helemaal niets meer van weet.
Tijdens de opnames van Low stond ie in ieder geval een stuk steviger in z'n schoenen.

Ik kan mij vergissen maar "Low" is een album van DAVID BOWIE.

Nee. ik vergis mij niet, heb de LP hier in mijn hand en het staat er toch echt !

Geloof jij ook alles wat er in de krant staat?

eno f.

en of.

Twee berichten sinds 2009, leoloww kiest in ieder geval voor een zorgvuldige en afgewogen berichtgeving, herman
Bovendien wat hij schrijft is zonder meer waar.

Destijds, in de Ahoy (de foto's van het concert zijn hier nog ergens op zolder), kwam het concert als een enorme verrassing in de sereniteit van de opener Warszawa; en dat kwam mede door de hectische Thin White Duke tour van de keer ervoor - "it's not the side-effect of the cocain, it's too late".

Wat een onstellende hoop gezeik over het vermeende druggesgebruik der heer David Jones - alsof dat ooit zijn performance en composities in de weg heeft gestaan.

Vreselijk wat een geneuzel over de inbreng van Eno - neem van mij aan dat ie bij The Unforgettable Fire en My Life in the Bush ... een stuk groter is geweest. Bowie was er de vent niet naar om een ander zijn sound te laten construeren. Bowie zette de trend in da 70's - anderen stonden erbij en keken ernaar.

Mocht ge twijfelen - zoek op YouTube naar het interview met Ricky Gervais (The Office) over David Bowie. Ben zelf nog steeds erg blij dat ik The Man (zo werd ie toen genoemd) een keer of 8 gezien heb in die tijd