David Bowie - Low (1977)

Amen. En jaloers, heb de man nooit live gezien.

Het eerste gedeelte net geluistert..........wordt vervolgd.

Intussen beluistert en het is een...... apart album. Maar dit lijkt een groeiplaat, vooral het 2e gedeelte vereist wel wat focus.
De sfeer is mooi en de balans is uniek.

Maar dit vergt nog wel wat luisterbeurten. Ik kan er nu nog geen oordeel over geven.
Bezinking.

Bij mij fluctueert de waardering voor dit album nogal eens. Op zich vind ik de muziek heel sterk, maar ik heb niet altijd zin in de tweede plaatkant.

Herman , je bent een grapjas.

Het is voor mij een nieuwe fase Bowie. Ik kon alleen Sound & Vision en Be My Wife van dit album.
Het werkt aanstekelijk als je grotendeels positieve verhalen leest.
De Berlin trilogie krijgt dus zeker de aandacht.
Bowie is voor mij een geweldig artiest, maar ken feitelijk veel's te weinig van hem.
Hunky Dory, Ziggy en Station To Station zijn mij overigens dierbaar.
Ik moet ook nog met Diamond Dogs en Young Americans aan de gang.

De jaren 80 Bowie ken ik grotendeels, maar vind dat (als zovelen) een stuk minder.

Ik zou in ieder geval Aladdin Sane, "Heroes", Lodger en Scary Monsters vóór Young Americans laten gaan. Pin-Ups laat ik even buiten beschouwing net zoals z'n pre-Hunky Dory-tijd.

Niet dat YA slecht is, maar het is gewoon het minst interessante reguliere Bowie-album uit dat tijdperk. Een soul-experiment dat vrij aardig uitpakt, niets meer.

AS kan gezien worden als Ziggy deel 2 en pakt in die hoedanigheid heel goed uit, al vind ik het geen hecht geheel en ietwat haastig in elkaar gezet.

"Heroes" en Scary Monsters zijn lang en breed erkent als Bowie-klassiekers, waarbij de eerste een rechtstreeks vervolg is op Low.

Lodger is hier de wildcard. Een uniek album dat evenveel tegenstanders als medestanders kent. Ik behoor tot de tweede categorie.

Nog een hoop te doen dus. Bedankt Jan, voor de tips.

Ook Jan moet nog bijleren: Young Americans (1975) was écht wel een prelude op wat erna ging komen: de disco. Ik heb het al een gezegd en herhaal het maar: Bowie zette de trend en de rest keek toe.

Young Americans overtreft Lodger imo by far: draai More Songs van Talking Heads pal na Young Americans (of andersom) en ze gaan naadloos in elkaar over en je snap dan ook waarom de mix, grote stad, neurose, drive, onrust uiteindelijk naar Remain in Light ging. The Thin White Duke is niets anders dan een introverte, hedonistische versie van dezelfde gedaante: Ziggy, Thin White Duke, Young American, Psychokiller - denk ook Brett Easton Ellis.

Andere vorm van neurotische funk-onrust: Medium Medium of A Certain Ratio - maar dat past niet onder een rockpet.

En de duetten met Lennon zijn uiteraard niet te versmaden - en verder is de riff uit Fame een van de meest gesamplede uit de popmuziek.

Man Who Sold the World en Hunky Dory verdienen het ook om genoemd te worden en overtreffen beide Lodger en Scary Monsters.

Er zijn er zelfs die Hunky Dory de beste vinden

Tja daar staat life on mars op ha ha ha.

En het geniale Quicksand.

Daar geef je het toch wat teveel eer mee.

Die kruisbestuiving van soul en funk (disco dus) vond al een paar jaar eerder plaats en leverde al hitsuccessen op voor andere artiesten als KC & The Sunshine Band, George McCrae en Hues Corporation. Bovendien hoor ik er weinig funk in terug, het is wat mij betreft toch echt soulmuziek en dat was er toch al wat langer. Ik zou Bowie ook boven vele anderen dergelijke accolades willen toedichten maar dit lijkt me toch niet zuiver.

Bowie was hooguit beïnvloed door soulmuziek en wilde vervolgens een plaat in die stijl maken. Dat heeft wellicht geholpen in het populariseren van dat genre maar om nou te zeggen dat het trendsettend was...

Bovendien bevat David Live zijn succesnummers in hetzelfde souljasje en die verscheen eerder.

In deze zin vind ik Lodger toch een stuk relevanter klinken.

Fascination en zeker Fame zijn toch wel flink door funk beïnvloed, lijkt me. Als Fame geen funk is, weet ik het ook niet meer...

Hoe Young Americans in het tijdsgewricht staat, weet ik niet, maar de muziek die ik daarop hoor is toch wel heel anders de hitparade-disco waar ik kennis van genomen heb. Het is in ieder geval een album dat ik niet links zou laten liggen, al vind ik het met Lodger en Pin-Ups ook de minste van de 70s albums van Bowie (maar alleen scoren nog vrij hoog hier).

Dat laatste is je goed recht. En zoals wel vaker hier gebeurt leidt terugblikken tot een vorm van contextuele vervorming (in het jargon "selective distorsion").

George McCrae's Rock Your Baby was een hit in 1974, K.C al eerder, maar kan je de eerste plaat nog scharen onder Tamla Motown, de slappe hap van K.C kan echt niet voor soul doorgaan en soulio's als Reijerse, The Lion en Kemm zullen dat ongetwijfeld beamen - er zit nl totaal GEEN soulfeel in.

Bowie heeft ttv Young Americans ook in het roemruchte SoulTrain gestaan en dat was weinig witmannen vergund - Bowie dichtte met Young Americans de kloof tussen zwarte en blanke muziek: de plaat is geen soul, hoe soulful gezongen ook, en heeft m.n. door de gitaar-riffs (die sterk doen denken aan Furious Flames van soulbrother nr 1) elementen van funk in zich - uiteraard moet je dat wel kunnen en willen horen en dat valt niet mee voor rockoren die Atlantic, Stax en Tamla Motown over één soulkam scheren - ter vergelijking voor rockisti: Coldplay, U2 en Radiohead over één kam scheren.

Carlos Alomar,met fikse funkroots, deed vervolgens ook mee met de Thin White Duke en de Low-tour.

Na het buitengewoon krachtige kwartet Young Americans, Station to Station, Low en Heroes was Lodger voor de Bowie-fans destijds een enorme tegenvaller. Of dacht jij daar als zesjarige toen anders over?

Achteraf kannie een koe in de konte kiek'n - maar destijds voelde het echt als een teleurstelling.

Elementen van funk bevat het album zeker wel (heb ik ook nergens aangegeven dat dit helemaal niet zo was), maar de soul-invloeden overheersen duidelijk. Maar je geeft eerder aan dat het de weg plaveidde voor disco. Zo baanbrekend lijkt me dit album eigenlijk ook weer niet.

Wat ik als 6-jarige had gevonden van Lodger (althans, ik neem aan dat dat tegen mij gericht is) vind ik verder irrelevant, maar het was zeker een belangrijke schakel in het integreren van wereldmuziek-invloeden in pop/new wave-muziek, nergens minder belangrijk dan YA dat ooit was.
En 'destijds', dat vind ik verder ook niet zo belangrijk. Een album toont juist z'n ware kracht jaren na data.

Maar misschien is het beter als we het weer over Low hebben...

Low markeert een nieuwe fase in de in 1977 al omvangrijke loopbaan van David Bowie.
Begonnen als een soort singer/songwriter, een enorme sprong makend naar de glamscene, vervolgens een funky soulachtige plaat maakt en als Thin White Duke met Station To Station een sterke pop/rock plaat maakt met nogal wat hoogtepunten.
Wel een album waar Bowie zich nauwelijks nog iets van herinnerd. Vocaal laat hij zich ondanks de grote hoeveelheden Cocaine echt van zich spreken.
Na al de hectiek richt een straightere Bowie zich op Low.
Na wat beluisteringen blijkt dit een album die niet makkelijk te doorgronden is.
Het is al veel benoemd en ook geroemd.
Toch heb ik nog steeds een enigzins onzeker gevoel bij dit album.
Misschien omdat Bowie nogal drastisch van sfeer verandert.

Het album begint eigenlijk best lekker met Speed Of Life. Een opzwepende spannende instrumental, met een krachtig verloop.
De vrij korte en zelfs licht swingende songs die volgen, geven weer dat Bowie weinig tijd nodig heeft om een boodschap slim te verpakken.
De single Sound & Vision bouwt op een swingende riff, pakkende drums en smaakvolle Synth's.
Be My Wife heeft ook iets betoverends, al is het op het eerste oor een klein liedje.

Het tweede gedeelte is dus heel andere koek. Bowie kiest bewust voor een ommekeer op deze plaat.
Het wordt een sferisch, vervreemd, somber gebeuren. Bowie's stem is hooguit te horen om bepaalde fases wat aan te dikken, maar verder zijn het (overigens) fraaie tapijten van melanchonische synth's/keyboards.
De opgetogen stukken van de eerste (toen nog) plaatkant heeft hier definitief plaatsgemaakt voor een zeer winterachtige stadse sfeer.
Warszawa is briliant en geeft het juiste gevoel weer waar Bowie met de luisteraar heen wilt.
T/m het slotstuk wordt die sfeer behouden en als Low echt klaar is blijf je vertwijfeld achter.
Ik althans wel..... want wat bezielde Bowie om een plaat zo'n aparte en drastische draai te geven ?

Het kon dus en wederom liet hij er geen twijfel over bestaan hoe divers en verrassend hij voor de dag kan komen.
Ik erken de kwaliteit van deze plaat. Het kippevel begint zich zachtjes aan her end der aan te dienen, maar alle geheimen van deze bijzondere plaat zijn voor mij nog zeker niet prijsgegeven.
Een echte groeiplaat.

De visie van Low begint me steeds meer te bevallen. Het is een plaat die zeker meerdere luisterbeurten nodig heeft om het op de juiste waarde te schatten.
Vorige week samen met Heroes definitief aangeschaft en na meerdere luisterbeurten begint het kwartje echt te vallen.
Warszawa met name is huiveringwekkend prachtig.
Ook het songmatige gedeelte, wat ik niet zo goed kon plaatsen, is echt prima.
What In The World, Always Crashing In The Same Car..... Be My Wife (blijft in mijn hoofd zitten) buitengewoon prima tracks.
Heroes boeit me vooralsnog iets meer, maar deze jas begint steeds beter te zitten.
Halfje erbij.

Beste luister vervolg na deze albums is "Scary Monsters", omdat die ook wat extreem gedreven is.

Een schone lei, weg van de ellende in L.A. naar een heel andere stad met andere invloeden.
A new career in a new town.

Scary Monsters staat in de planning.
Vandaag is hopelijk Lodger binnen. Deze heb ik besteld bij een zaak in de buurt.

Da''s klare taal. Het pakt in ieder geval uitstekend uit.
De twee gedeeltes zijn qua sfeer verschillend, maar toch blijkt het prima te passen. Bowie bouwt het listig op.

Nou ik maak de hele tocht met je mee, leuk terug in de tijd, en ja erg goed de bowie albums.

Als je bij de echt oude cds komt zal ik die ook eens gaan luisteren, want daar ken ik er dan weer een aantal niet van omdat ik instroomde qua leeftijd bij station to station, ziggy en daarna meegevaren ben tot en met lets dance.

Ik ken hunky dory, pin ups, etc niet echt, wel een enkele song natuurlijk.

Hunky Dory is een aanrader. Mooie sfeervolle plaat.
Pin Ups ken ik niet, maar heeft nog niet mijn priroriteit.
De albums voor Hunky Dory ken ik ook niet in zijn geheel.

Aladdin Sane heb ik net beoordeeld. Ligt voor mij zo'n beetje op het zelfde niveau als Diamond Dogs.
Zoals gezegd, ik ben ook erg nieuwsgierig naar Scary Monsters. Volgens velen zijn laatste echt goede plaat voor een hele lange periode.

Scary Monsters is een sterk album. Zeker niet zo sterk als Low, maar hij doet mee zullen we maar zeggen. Ashes to Ashes blijft toch een beeldschoon nummer.

Scary monsters kan je afschrikken op het eerst, is wat zware kost he.....maar hij doorstaat de tand destijds met glans, ken het album nu heel wat jaren van de dag dat het uitkwam maar het is zeker een hoogtepunt.

Ik vind Lodger, en zeker Tonight erbij vergeleken dan maar wat tussendoortjes.

LOW 1977

Toen David Bowie door Berlijn spoorde in de tweede helft 70s
schreef hij geschiedenis met de trilogie Low, Heroes en Lodger.

Maar Bowie rijdt nooit alleen, hij heeft een keure muzikanten om zich heen
en met zo'n geluidsgoeroe als Brian Eno naast je op de bank zit je gebeiteld.

Speed of Life presenteert zich als een muzikale ouverture.
Iets te snel voorbij misschien, maar voldoende spannend om de oren te spitsen.
Een jaren 70 song die behoorlijk knap in een jaren 80 jasje werd gestoken.
Het mag duidelijk zijn waar menig postpunk icoon de mosterd haalde.

Mag ik opmerken dat Breaking Glass mij aan Roxy Music doet denken?
Meer nog, de korte nummers of, beter nog, flarden op de A kant van het album
herinneren mij aan de vingeroefeningen van U2 tijdens de Unforgettable Fire sessies.
De link ligt voor het grijpen en heet Brian Eno. Toch is deze track te kort om te imponeren.

What in the World start als een neurotisch aangedreven Talking Heads song
ten tijde van Fear of Music (1979). Niet nodig om ook hier de link bloot te leggen.
De eerste zijde van het album Low dankt zijn kracht in de eerste plaats aan de flitsen.
Geen beklijvende song, maar het geluid ervan kondigt nu reeds het postpunk tijdperk aan.

Hoe Sound and Vision een top 3 hit is geworden in de Benelux lijkt een raadsel.
Het duurde ook een tijdje vooraleer ik dit nauwelijks gezongen nummer echt beet had.
Je moet je natuurlijk laten mee glijden op die funky groove die als gegoten zit tussen heel wat
disco en funk uit de charts van die tijd. De prille, maar nadrukkelijke synths zijn de kers op de taart.

Always Crashing in the Same Car neemt wat gas terug en bouwt een eerste rustpunt in.
Opnieuw krijg ik de indruk dat Bowie vocaal slechts accenten legt en deze compositie vooral
aan de muzikale arrangementen en geluidstechnische vondsten haar ware kleur te danken heeft.
Een van de weinige nummers op de A-kant die zich als song met kop en staart laat beluisteren.

Tijd voor een softe blues toets. Be My Wife is een vlot nummer.
Het jeukt een beetje naar meezingbaarheid. Op zich niets mis mee, want weer
draagt het nummer zijn steentje bij aan de diversiteit aan invalshoeken op de A-kant.
Die hoeft zo ondanks de maar liefst zeven tracks niet te lijden aan langdradigheid.

A New Career in a New Town mogen we misschien autobiografisch lezen.
Dat Bowies verblijf in Berlijn en zijn samenwerking met Eno een nieuw hoofdstuk
konden toevoegen aan zijn carrière en hem verlossen van zijn glamrock imago
is nu een muziekhistorisch feit geworden. Een geslaagd instrumentaal coda.

Draaien we deze legendarische schijf om, dan krijgen we een heel ander landschap.
Geen korte flitsen, instrumentale flarden of muzikale previews meer zoals op de eerste zijde,
maar muzikale impressies, klanklandschappen die stuk voor stuk getuigen van genialiteit.

Warsawa grijpt je meteen in zijn pastorale benadering naar de keel.
Men zou bijna vermoeden dat hier geschoolde componisten aan het werk zijn.
Dit keer wordt Bowies vocale bijdrage herleid tot de essentie: de muziek accentueren.
Misschien de moeite waard om eens naast een Dead Can Dance track te leggen.

Dat je van Roxy Music over David Bowie naar Japan kan reizen is bekend.
David Sylvian en de zijnen bezaten het vermogen om gelijkaardige klanktapijten te weven.
Het mag ondertussen duidelijk zijn dat Low een album met twee verschillende gezichten is.
Van glamrock naar symfonische pop. Een spreidstand die toch nergens wankelt.

Een track als Weeping Wall is niet te beroerd om synths in te zetten
die eind jaren 70 dankzij het succes van Vangelis, Jean-Michel Jarre en Tomita
hun weg naar het grote publiek hadden gevonden. Zo weet Low om tegelijk in de breedte
(het muzikale spectrum van zijn tijd) en de lengte (muzikale preview op de toekomst) te scoren.

Op Subterraneans zijn we ondertussen ver de ruimte in gedoken,
al doet de titel ons eerder het omgekeerde vermoeden. Of het nu aardmannetjes
of ruimtewezens zijn, het science fiction element is eind jaren 70 op alle fronten trendy.
Kant B van Low klinkt als de mysterieuze soundtrack voor een spannend SF boek.

Dat Eno hoorbaar zijn hand heeft in deze Bowie plaat valt niet te ontkennen.
En misschien verdient hij wel evenveel credits dan Bowie. Net zoals hij zijn handtekening
onder de prille Roxy Music, de doorbraak van Talking Heads en de volwassenwording van U2 zette.

Kant A krijgt 4 sterren, kant B krijgt er 5. Maar de totaalindruk is
(en blijft) voor mij dit keer het spreekwoordelijke meer dan de som der delen.

Nick Lowe's Nick Lowe - Jesus of Cool (1978) a.k.a. Pure Pop for Now People (USA) uit 1978 bevat een track met de titel I Love the Sound of Breaking Glass en da's geen toeval.

Trouwens een prachtig nummer, I love the sound of breaking glass van Nick Lowe.

Nee, hij schreef er destijds geschiedenis met (de trilogie) Low, Heroes en Lodger.