David Bowie - Low (1977)

Dan pas ik dat meteen even aan, mijnheer ClassicProgRock1.



Verklaart ook beter waarom Low (de eerste) meteen de sterkste is van de drie.

Op zich waag ik nog wel te betwijfelen hoeveel Lodger betekent heeft. Station to Station, Low en Heroes zijn veel indrukwekkender en gaan in ieder geval de geschiedenisboeken in. Trilogie of niet, dat doet er eigenlijk niet toe.

De enige reden dat men het een Trilogie noemt, is vanwege de opnamelocatie. Ik ben eerder geneigd Heroes en Low een tweeluik te noemen. Die albums hebben tenminste nog iets met elkaar van doen.

Lodger is niet in Berlijn opgenomen, maar in Montreux en New York. Thematisch zijn de albums wel met elkaar verbonden natuurlijk.

Alsof thematiek essentieel zou (moeten) zijn voor/bij de beluistering. Weet nog heel goed dat toen het album uitkwam de hoge verwachtingen totaal niet werden waargemaakt. Ja, er was ook een verwijzing naar Polanski, maar oh oh, wat viel dat album tegen.

Wat is dan de reikwijdte van thematiek en in hoeverre kan je je daarmee bezighouden als je met 130 over de weg rijdt terwijl het album opstaat? Nee Lodger failed to impress, al wil ik nav de discussie hier nog wel eens moeite doen van de week.

Dit Low imponeerde - ook toen Bowie, gekleed in zwarte broek met als jasje een halve lichtblauwe kimono, opende met Warszawa in de Ahoy - zeldzaam sereen.

Dat Low in Berlijn is opgenomen is een misverstand. Low is in Frankrijk opgenomen, net zoals Lodger, alleen Heroes is in Berlijn opgenomen. De zogenoemde Berlin triologie bestaan niet, hooguit the France duo.

Meen je dat? Dat is dan inderdaad een behoorlijk misverstand, want ik weet niet beter.

"Bits en peaces" zijn opgenomen in de Hansa Tonstudio in Berlijn.

Van Heroes weet ik zeker dat het album is opgenomen in de Hansa Studio - Bowie verwees toen naar de beklemmende sfeer in Berlijn. Bij het lemma voor die studio op wiki staat dat Low slechts gedeeltelijk daar is opgenomen.

Die uitermate beklemmende sfeer komt ook tot uitdrukking op het album; wel eens horen zeggen dat Bowie daarom bewust ervoor koos om het album te eindigen met The Secret Life of Arabia - voor mij een soort Golden Years pt2 - om de luisteraar niet met dat beklemmende gevoel achter te laten.

Lodger: Montreux en New York.

Zetten we daar The Idiot voor van Iggy Pop voor, hebben we weer een drieluik
Heeft Eno natuurlijk niks mee te maken (toch?), maar Bowie slaat hier wel een weg in die hij met Low en Heroes voortzet qua sound en sfeer (Of Sound and Vision )

Ik heb The Idiot lang niet gedraaid, maar dat vind i toch weinig van doen hebben met Low en Heroes.

Misschien interessant om de recente discussie bij The Idiot terug te lezen, want Bowie had daar toch wel mee te maken. Een van de nummers komt ook terug op Lodger.

Tuurlijk heeft Bowie iets met the idiot te maken, maar de muziek op the idiot heeft volgens mij niet zoveel met low en heroes te maken.

Red Money a.k.a. Sister Midnight (Lodger), maar in feite is het een double whammy, want ook China Girl (The Idiot) is bij Bowie te vinden (Let's Dance). Onderschatting/onderwaardering van James Osterberg is een veel voorkomend misverstand. De soms afstandelijke toon van zingen der Ig doet regelmatig aan Zigmans denken, die wellicht net zo Dr Jekyll/Mr Hyde rolled into one was als Ig.

Na het lezen van die discussie is bij mij het kwartje een beetje gevallen. Want; inderdaad, hoewel met name door Iggy Pop's inbreng The Idiot een stuk rauwer is, hoor ik in instrumentatie en sfeer duidelijk raakvlakken (beiden waren vroeger ook een soundtrack voor de nachtelijke avonturen die ik begin jaren 80 in Rotterdam meemaakte. Die koele elektronische dreigende atmosfeer paste toen prima tegen het decor van Rotterdam, al zou je dat nu niet meer zeggen als je door de koopgoot loopt. Maar dat terzijde.)

Ik lees net ook op de Wiki pagina over The Idiot, dat deze plaat officieus wordt gezien als het startschot van Bowie's Berlijn "trilogie".

Ik heb ze net achter elkaar gedraaid, en ik vind ze prima bij elkaar passen, al is Low meer "Ambient" en The Idiot wat ruiger.

Ik heb net mijn eerste plaat van Bowie gehoord en dat was deze. Ik merk wel dat deze veel meer luisterbeurten nodig heeft.

Het eerste gedeelte is robotisch en funky. Dit stuk ging een klein beetje aan mij voorbij de eerste keer. Deze moet ik meerdere keren horen.

Het tweede gedeelte valt wel gelijk in de smaak, prachtig! Het is echt compleet anders, meer ambient. Brian Eno heeft hieraan meegewerkt. Warszawa heeft een bepaalde tristesse waardoor je er gelijk helemaal ingezogen wordt. Dit vind ik het mooiste nummer.

Daarna komen er nog paar nummers die gemakkelijk als soundtrack van een science fiction-film hadden kunnen fungeren. Vervreemdend en hypnotiserend. Erg gaaf. Mijn eerste impressie is positief en vooral het tweede gedeelte.

Ook ik ben positief. Heb het inmiddels wel aardig wat keren gehoord en ik denk dat dit op 4* afstevent. Kant A is gewoon heel erg fijne pop/rockachtige muziek, kant B is vervreemdender en mysterieuzer, en daardoor interessant en gewoon erg mooi. Intrigerend album.

Ik wil het laatste nummer ook graag noemen, wat een héérlijke sfeer!

De 'Berlijnse trilogie' ontleent haar naam aan de plaats waar Bowie destijds hoofdzakelijk resideerde, dat er ook elders is opgenomen doet daar niets aan af. Thematische verbondenheid en de betrokkenheid van Brian Eno doen de rest.

Opener Speed of Life zou muzikaal best tussen The Rolling Stones nummers passen.

Qua gitaar inderdaad wel een beetje.. gelukkig gebruikte Bowie tegen die tijd keyboards en maakt dat het nummer iets minder kazig dan een gemiddeld Stones nummer

Juist vanwege de kazigheid past het niet in het Stonesrepertoire. The Stones hebben een repertoire dat van sfeer geheel anders is dan deze Bowie plaat. Als er dan toch iets gezocht moet worden waar de match dan eventueel zou kunnen zijn dan kom ik uit ten tijde van Dirty Work en daar doe men Speed of life van Bowie onrecht mee.

De stones en Bowie (zeker in zijn Low periode) liggen zover uit elkaar dat ik de vergelijking niet begrijp. De enige cross over was het afgrijselijk duet dancing in the street.

Aladdin Sane is best wel Stones-achtig, vind ik.

Bowie ging ook best veel met Mick Jagger om, ik hoor het wel in het nummer terug.
Zelfs Bowie zal zijn invloeden ook bij andere artiesten halen.
Hij is God niet; dat was John Lennon.

Aladdin Sane heeft inderdaad ook wel invloeden van The Stones.

Het ging al even niet meer over Low, dus ik heb wat berichten over Aladdin Sane/Glamrock en de vergelijking met de Stones verplaatst naar David Bowie

Onlangs weer eens gedraaid en ik moet zeggen het blijft een sterk album.Wat me wel steeds meer opvalt is dat sommige nummers veel te kort duren naar mijn idee.Breaking glass is daar een goed voorbeeld van en ook Sound en vision lijdt aan dat euvel.Vraag me af of meer mensen daar last van hebben?

Nee, geen last van. Het houdt de vaart er lekker in op kant 1. Breaking Glass is ondanks de korte duur gewoon een van mijn absolute favorieten op dit album. Kant 2 begint met Warszawa, dat is met 6 1/2 minuut ook precies lang genoeg. Kortom: Perfect!

Mijn favoriete Bowie album. Ik draai het nog altijd regelmatig. Het was ook het eerste album van Bowie dat ooit kocht. Via dit album heb ik heel veel andere muziek mogen ontdekken.

Voor deze tijd van het jaar is Low helemaal het einde. Met die sneeuw en kou erbij lijkt het wel of er nog meer magie vrij komt.

Even op fullscreen en genieten maar, wat een geweldige uitvoering!!!

[embed]http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=mMombuYhsI0[/embed]