David Bowie - Low (1977)
mijn stem
1062 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Electronic
Label: RCA Victor
-
Speed of Life (2:46)
-
Breaking Glass (1:51)
-
What in the World (2:23)
-
Sound and Vision (3:03)
-
Always Crashing in the Same Car (3:29)
-
Be My Wife (2:55)
-
A New Career in a New Town (2:51)
-
Warszawa (6:20)
-
Art Decade (3:43)
-
Weeping Wall (3:26)
-
Subterraneans (5:39)
-
Some Are * (3:16)
-
All Saints * (3:38)
-
Sound and Vision [Remix Version] * (4:41)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur:
38:26
(50:01)
- nummer 74 in de top 250
0
geplaatst: 22 september 2013, 17:00 uur
orbit schreef:
En daarna belandde hij weer in de mand der middelmaat...
En daarna belandde hij weer in de mand der middelmaat...
Kan het woord 'weer' niet beter worden vervangen voor het woord "ook". ?
Ik vind niet dat Bowie voordat Low uitkwam in de middelmaat verkeerde. Die jaren daarvoor was hij toch al een aardige vernieuwer en trendwatcher.
Na Low kwamen nog platen als Heroes, Lodger, Stage en Scary monsters. Die ook weer boven de grauwe middelmaat uitstaken.
De echte mainstream ellende begon pas vanaf Lets dance en duurde zeker tot 1. outside.
0
geplaatst: 22 september 2013, 19:45 uur
Volgens mij, als ik het goed begrepen heb uit de documentaire van gisteren, liet Bowie die mainstream zich graag aanleunen. Na jaren lang in de hoek van arty-farty gezet te zijn, vond hij het geweldig om de popster uit te mogen hangen en zonder drugs hits te kunnen maken. Dat het na Let's Dance niet echt veel meer opleverde, zal hij zelf wel als teleurstellend hebben ervaren. Bowie was op zijn best toen hij 'geestelijk onevenwichtig' was, maar dat werd dan bijna ook zijn einde. De stap van samenwerken met Eno naar Rodgers is een aparte, maar geheel in de stijl van Bowie's onvoorspelbaarheid.
0
Cured
geplaatst: 22 september 2013, 19:58 uur
Ik vond Bowie meer slim dan geniaal, maar het effect was er niet minder om.
0
geplaatst: 22 september 2013, 20:19 uur
Bowie, een geniale slimmerik die ook tijdens de jaren 80 behoorlijk met zijn neus in de coke heeft gezeten. 
0
geplaatst: 2 oktober 2013, 21:21 uur
Na een fiks aantal luisterbeurten hink ik toch op 2 gedachten.
Mijn 4 sterren verlaag ik naar 3,5 omdat ik ik kant A echt helemaal te gek vindt, maar kant B me eigenlijk verveeld. Het lijkt meer het speeltje van Eno.. En ik wil Bowie horen. Af en toe een ooeh of aah van Bowie er tussendoor helpt niet.
Als kant B gelijk aan A was geweest was dit een geniaal album geweest. Nu is het een erg goed album, met een beetje jammer einde.
Mijn 4 sterren verlaag ik naar 3,5 omdat ik ik kant A echt helemaal te gek vindt, maar kant B me eigenlijk verveeld. Het lijkt meer het speeltje van Eno.. En ik wil Bowie horen. Af en toe een ooeh of aah van Bowie er tussendoor helpt niet.
Als kant B gelijk aan A was geweest was dit een geniaal album geweest. Nu is het een erg goed album, met een beetje jammer einde.
0
geplaatst: 4 oktober 2013, 16:03 uur
Ik heb mij waardering ook verlaagd, omdat ik het album toch te nihilistisch vind, ik mis emotie en melodie. Bijvoorbeeld be my wife, begint aardig (ik zou zeggen sterk) en dan valt het refrein toch tegen. Daarnaast vind ik de synthesizer, electronische toevoegingen op de 'rock' nummers iritant. What in the world en Sound and Vision zijn leuke nummers, maar beschouw ik zeker niet als de beste van Bowie. Sound and vision zou op nummer 25 komen van beste nummers denk ik. Heroes wordt in het algemeen als minder gezien dan Low, maar daar staat in ieder geval nog Heroes op en Sons of the silent age, en tracks als secret life of arabia en neukoln. Ik begrijp dat het merendeel het met mij oneens is, en ik sta open voor als iemand het tegendeel wil bewijzen, maar ik vind dit album tegenvallen, terwijl ik Bowie zeker een van de beste artiesten allertijden vind.
0
geplaatst: 4 oktober 2013, 17:16 uur
rolandobabel schreef:
Ik begrijp dat het merendeel het met mij oneens is, en ik sta open voor als iemand het tegendeel wil bewijzen,
Ik begrijp dat het merendeel het met mij oneens is, en ik sta open voor als iemand het tegendeel wil bewijzen,
Het tegendeel valt niet te bewijzen, er is geen bewijs of iets goed is of niet, het is geen wetenschap, het is emotie. En als het jouw niet raakt, that's fine.
Ik vind het een meesterwerk, op alle fronten. Low was zijn tijd heel ver vooruit.
0
geplaatst: 5 oktober 2013, 00:11 uur
Low is meer richting "rock bottom" als heroes.
Low is persoonlijker, zo begint Low met een sfeertekening, een stemming, geen zang en tekst. Heroes begint weer met het beschouwelijk analyserende afstandelijke dat we van Bowie zo goed kennen. Hij is meer de observator als de deelnemer, en dus meer distantie
.
Heroes voelt ook wat meer gestyleerd aan, meer het denken dat de gang van zaken bepaald als de dieper liggende emotie.
Door de nummers van Low (de titel zegt het al) voel je iets van depressiviteit als een rode draad. En elk mens weet dat je die niet kan verdrijven met de helderste inzichten of geniale gedachten, dat is een emotie die op je drukt en je in zijn ban houd, wat zich op LOW uit in soms een gevoel van lusteloosheid en vermoeidheid in de songs, alsof ze zich voortslepen. En laat nou net dat zijn wat deze plaat misschien wel de meest persoonlijke plaat maakt van Bowie.
Op Heroes is Bowie alweer grotendeels uit het dal gekropen en heeft hij de touwtjes weer stevig in handen, steken zijn cynisme en ironie alweer hevig de kop op (oh we can be heroes, just for one day, sons of the silent age: then decide it couldnt be done etc.)
Low is persoonlijker, zo begint Low met een sfeertekening, een stemming, geen zang en tekst. Heroes begint weer met het beschouwelijk analyserende afstandelijke dat we van Bowie zo goed kennen. Hij is meer de observator als de deelnemer, en dus meer distantie
.
Heroes voelt ook wat meer gestyleerd aan, meer het denken dat de gang van zaken bepaald als de dieper liggende emotie.
Door de nummers van Low (de titel zegt het al) voel je iets van depressiviteit als een rode draad. En elk mens weet dat je die niet kan verdrijven met de helderste inzichten of geniale gedachten, dat is een emotie die op je drukt en je in zijn ban houd, wat zich op LOW uit in soms een gevoel van lusteloosheid en vermoeidheid in de songs, alsof ze zich voortslepen. En laat nou net dat zijn wat deze plaat misschien wel de meest persoonlijke plaat maakt van Bowie.
Op Heroes is Bowie alweer grotendeels uit het dal gekropen en heeft hij de touwtjes weer stevig in handen, steken zijn cynisme en ironie alweer hevig de kop op (oh we can be heroes, just for one day, sons of the silent age: then decide it couldnt be done etc.)
0
kistenkuif
geplaatst: 5 oktober 2013, 08:23 uur
titan57nl schreef:
Door de nummers van Low (de titel zegt het al) voel je iets van depressiviteit als een rode draad. En elk mens weet dat je die niet kan verdrijven met de helderste inzichten of geniale gedachten, dat is een emotie die op je drukt en je in zijn ban houd, wat zich op LOW uit in soms een gevoel van lusteloosheid en vermoeidheid in de songs, alsof ze zich voortslepen. En laat nou net dat zijn wat deze plaat misschien wel de meest persoonlijke plaat maakt van Bowie.
Door de nummers van Low (de titel zegt het al) voel je iets van depressiviteit als een rode draad. En elk mens weet dat je die niet kan verdrijven met de helderste inzichten of geniale gedachten, dat is een emotie die op je drukt en je in zijn ban houd, wat zich op LOW uit in soms een gevoel van lusteloosheid en vermoeidheid in de songs, alsof ze zich voortslepen. En laat nou net dat zijn wat deze plaat misschien wel de meest persoonlijke plaat maakt van Bowie.
Zo had ik er nog niet tegen aan gekeken. Originele vergelijking tussen Low en Heroes met imo een citaat dat de kern raakt.
0
geplaatst: 5 oktober 2013, 09:52 uur
titan57nl schreef: Op Heroes is Bowie alweer grotendeels uit het dal gekropen en heeft hij de touwtjes weer stevig in handen, steken zijn cynisme en ironie alweer hevig de kop op (oh we can be heroes, just for one day, sons of the silent age: then decide it couldnt be done etc.)
Volgens Bowie zelf heeft Heroes helemaal geen cynische of ironische ondertoon, juist het tegenovergestelde. Bowie had zichzelf 'hervonden' en wilde dat in dit nummer uitdrukken. Voor mij is het dan ook meer een anthem van hoop in een wat richtingsloze tijd.
0
geplaatst: 5 oktober 2013, 10:01 uur
Madjack71 schreef:
Volgens Bowie zelf heeft Heroes helemaal geen cynische of ironische ondertoon, juist het tegenovergestelde. Bowie had zichzelf 'hervonden' en wilde dat in dit nummer uitdrukken. Voor mij is het dan ook meer een anthem van hoop in een wat richtingsloze tijd.
(quote)
Volgens Bowie zelf heeft Heroes helemaal geen cynische of ironische ondertoon, juist het tegenovergestelde. Bowie had zichzelf 'hervonden' en wilde dat in dit nummer uitdrukken. Voor mij is het dan ook meer een anthem van hoop in een wat richtingsloze tijd.
Ja, heb je gelijk in, dat heb ik verkeerd ingeschat.
0
geplaatst: 11 oktober 2013, 20:46 uur
Zeer byzonder en intrigerend album.
Met name de context naar David's prive leven en zijn verblijf in (het toen) kille Berlijn.
De laatste 4 nummers moet ik nog goed op me laten inwerken.
Is dit album niet de start voor het gehele post punk genre ?
Die beklemmende synths op Warszawa deden me direct aan Joy Division / New Order denken, terwijl het eigenlijk andersom had moeten zijn
Met name de context naar David's prive leven en zijn verblijf in (het toen) kille Berlijn.
De laatste 4 nummers moet ik nog goed op me laten inwerken.
Is dit album niet de start voor het gehele post punk genre ?
Die beklemmende synths op Warszawa deden me direct aan Joy Division / New Order denken, terwijl het eigenlijk andersom had moeten zijn
0
geplaatst: 12 oktober 2013, 00:36 uur
titan57nl schreef:
Low is meer richting "rock bottom" als heroes.
Low is persoonlijker, zo begint Low met een sfeertekening, een stemming, geen zang en tekst. Heroes begint weer met het beschouwelijk analyserende afstandelijke dat we van Bowie zo goed kennen. Hij is meer de observator als de deelnemer, en dus meer distantie
.
Heroes voelt ook wat meer gestyleerd aan, meer het denken dat de gang van zaken bepaald als de dieper liggende emotie.
Door de nummers van Low (de titel zegt het al) voel je iets van depressiviteit als een rode draad. En elk mens weet dat je die niet kan verdrijven met de helderste inzichten of geniale gedachten, dat is een emotie die op je drukt en je in zijn ban houd, wat zich op LOW uit in soms een gevoel van lusteloosheid en vermoeidheid in de songs, alsof ze zich voortslepen. En laat nou net dat zijn wat deze plaat misschien wel de meest persoonlijke plaat maakt van Bowie.
Op Heroes is Bowie alweer grotendeels uit het dal gekropen en heeft hij de touwtjes weer stevig in handen, steken zijn cynisme en ironie alweer hevig de kop op (oh we can be heroes, just for one day, sons of the silent age: then decide it couldnt be done etc.)
Low is meer richting "rock bottom" als heroes.
Low is persoonlijker, zo begint Low met een sfeertekening, een stemming, geen zang en tekst. Heroes begint weer met het beschouwelijk analyserende afstandelijke dat we van Bowie zo goed kennen. Hij is meer de observator als de deelnemer, en dus meer distantie
.
Heroes voelt ook wat meer gestyleerd aan, meer het denken dat de gang van zaken bepaald als de dieper liggende emotie.
Door de nummers van Low (de titel zegt het al) voel je iets van depressiviteit als een rode draad. En elk mens weet dat je die niet kan verdrijven met de helderste inzichten of geniale gedachten, dat is een emotie die op je drukt en je in zijn ban houd, wat zich op LOW uit in soms een gevoel van lusteloosheid en vermoeidheid in de songs, alsof ze zich voortslepen. En laat nou net dat zijn wat deze plaat misschien wel de meest persoonlijke plaat maakt van Bowie.
Op Heroes is Bowie alweer grotendeels uit het dal gekropen en heeft hij de touwtjes weer stevig in handen, steken zijn cynisme en ironie alweer hevig de kop op (oh we can be heroes, just for one day, sons of the silent age: then decide it couldnt be done etc.)
Ik beleef het eigenlijk andersom.
Low klinkt voor mij als het aanbreken van een nieuw tijdperk voor Bowie.
De kale songschetsen van de eerste helft gekoppeld met de instrumentals komen aan als een mokerslag, maar dan wel een mokerslag waarin hoop en gretigheid de boventoon lijken te voeren.
"Heroes" klinkt voor mij een stuk zwartgalliger met wellicht de meest compromisloze productie dat ik ooit hoorde bij een artiest van zijn niveau.
Waar er bij Low nog een zonnetje lijkt door te breken lijkt "Heroes" bedekt met een donkergrauwe sluier. Alsof hij de laatste en kwaadste van z'n demonen aan het bestrijden is.
rolandobabel schreef:
Ik heb mij waardering ook verlaagd, omdat ik het album toch te nihilistisch vind, ik mis emotie en melodie. Bijvoorbeeld be my wife, begint aardig (ik zou zeggen sterk) en dan valt het refrein toch tegen. Daarnaast vind ik de synthesizer, electronische toevoegingen op de 'rock' nummers iritant. What in the world en Sound and Vision zijn leuke nummers, maar beschouw ik zeker niet als de beste van Bowie. Sound and vision zou op nummer 25 komen van beste nummers denk ik. Heroes wordt in het algemeen als minder gezien dan Low, maar daar staat in ieder geval nog Heroes op en Sons of the silent age, en tracks als secret life of arabia en neukoln. Ik begrijp dat het merendeel het met mij oneens is, en ik sta open voor als iemand het tegendeel wil bewijzen, maar ik vind dit album tegenvallen, terwijl ik Bowie zeker een van de beste artiesten allertijden vind.
Ik heb mij waardering ook verlaagd, omdat ik het album toch te nihilistisch vind, ik mis emotie en melodie. Bijvoorbeeld be my wife, begint aardig (ik zou zeggen sterk) en dan valt het refrein toch tegen. Daarnaast vind ik de synthesizer, electronische toevoegingen op de 'rock' nummers iritant. What in the world en Sound and Vision zijn leuke nummers, maar beschouw ik zeker niet als de beste van Bowie. Sound and vision zou op nummer 25 komen van beste nummers denk ik. Heroes wordt in het algemeen als minder gezien dan Low, maar daar staat in ieder geval nog Heroes op en Sons of the silent age, en tracks als secret life of arabia en neukoln. Ik begrijp dat het merendeel het met mij oneens is, en ik sta open voor als iemand het tegendeel wil bewijzen, maar ik vind dit album tegenvallen, terwijl ik Bowie zeker een van de beste artiesten allertijden vind.
Je mist emotie?
Diepgaander dan dit ga je ze toch niet vinden in zijn oeuvre, en eigenlijk ook niet in dat van vele anderen.
Ik denk dat je voor het beste effect de albums misschien beter in hun context plaatst, d.w.z. de omstandigheden waarin en -meer nog- waardoor ze zijn opgenomen.
Termen als 'leuke nummers' en 'beste zus of zo' moet je dan maar even vergeten.
0
geplaatst: 14 oktober 2013, 14:12 uur
kaztor schreef:
Ik denk dat je voor het beste effect de albums misschien beter in hun context plaatst, d.w.z. de omstandigheden waarin en -meer nog- waardoor ze zijn opgenomen
Ik denk dat je voor het beste effect de albums misschien beter in hun context plaatst, d.w.z. de omstandigheden waarin en -meer nog- waardoor ze zijn opgenomen
Dat geeft inderdaad altijd een extra dimensie aan een album.
Je moet es proberen je in Bowie's situatie te verplaatsen en dan dit album luisteren.
Low begint bij mij steeds beter te worden.
0
geplaatst: 14 oktober 2013, 16:05 uur
Hoe doe je dat, je in Bowie's situatie van pakweg 1976-77 verplaatsen? Wat was zijn situatie? Alleen in de laatste posts hier lees ik al zeer tegenstrijdige meningen; Hij zat hier op zijn dieptepunt (Low) of dit album heeft alweer tekenen van herstel. Zeg het maar.
Ik ben blij dat ik me niet teveel in Bowie hoef te verplaatsen (daarvoor moet je flink aan de drank en drugs of zo?) om van deze albums te kunnen genieten.
Ik ben blij dat ik me niet teveel in Bowie hoef te verplaatsen (daarvoor moet je flink aan de drank en drugs of zo?) om van deze albums te kunnen genieten.
0
geplaatst: 14 oktober 2013, 20:29 uur
Ik schrijf ook niet dat ik me in Bowie wil verplaatsen maar meer de situatie probeer in te beelden waarin hij zich verkeerde.
Weg uit LA, waar de drugs hem in zijn greep heeft gekregen.
Toen terug naar de UK waarna hij naar Berlijn vlucht om daar af te kicken in alle rust.
In Berlijn, icoon van de Koude Oorlog en niet al te vrolijk kan ik me voorstellen.
Daarnaast speelt nog de scheiding mee van vrouw Angie die zelfs een zelfmoordpoging doet en overlijdt vriend Marc Bolan.
Maar het schijnt een betere periode uit zn leven te zijn gezien de productie van drie albums, samenwerking met Iggy Pop en het vieren van zn 30e verjaardag.
In mijn optiek heb je dan een aardig beeld in welke situatie Low opgenomen is.
En ... oh ja, ben niet aan de drank of drugs
. Integendeel zelfs ...
Weg uit LA, waar de drugs hem in zijn greep heeft gekregen.
Toen terug naar de UK waarna hij naar Berlijn vlucht om daar af te kicken in alle rust.
In Berlijn, icoon van de Koude Oorlog en niet al te vrolijk kan ik me voorstellen.
Daarnaast speelt nog de scheiding mee van vrouw Angie die zelfs een zelfmoordpoging doet en overlijdt vriend Marc Bolan.
Maar het schijnt een betere periode uit zn leven te zijn gezien de productie van drie albums, samenwerking met Iggy Pop en het vieren van zn 30e verjaardag.
In mijn optiek heb je dan een aardig beeld in welke situatie Low opgenomen is.
En ... oh ja, ben niet aan de drank of drugs
. Integendeel zelfs ...
0
geplaatst: 16 oktober 2013, 14:25 uur
sjoerd148 schreef:
Maar het schijnt een betere periode uit zn leven te zijn gezien de productie van drie albums, samenwerking met Iggy Pop en het vieren van zn 30e verjaardag.
Maar het schijnt een betere periode uit zn leven te zijn gezien de productie van drie albums, samenwerking met Iggy Pop en het vieren van zn 30e verjaardag.
Drie albums, de trilogie, tja...
Maar eigenlijk telt Lodger niet echt mee.
Ten tijde van Lodger waren Bowie, Eno en entourage al goed en wel uit Berlijn vertrokken en wilde Bowie al een andere koers varen.
Het wordt alleen meegeteld, lijkt het, omdat Eno er nog aan meewerkt.
0
geplaatst: 16 oktober 2013, 17:00 uur
kaztor schreef:
Ten tijde van Lodger waren Bowie, Eno en entourage al goed en wel uit Berlijn vertrokken en wilde Bowie al een andere koers varen.
Het wordt alleen meegeteld, lijkt het, omdat Eno er nog aan meewerkt.
Ten tijde van Lodger waren Bowie, Eno en entourage al goed en wel uit Berlijn vertrokken en wilde Bowie al een andere koers varen.
Het wordt alleen meegeteld, lijkt het, omdat Eno er nog aan meewerkt.
Low is in Frankrijk volgens mij opgenomen. Alleen Heroes is dan eigenlijk 100% Berlin.
De andere koers was meer gericht op het grotere publiek toch ?
0
Nieuwstad
geplaatst: 16 oktober 2013, 19:47 uur
devel-hunt schreef:
Bowie, een geniale slimmerik die ook tijdens de jaren 80 behoorlijk met zijn neus in de coke heeft gezeten.
Bowie, een geniale slimmerik die ook tijdens de jaren 80 behoorlijk met zijn neus in de coke heeft gezeten.
Bron?
0
geplaatst: 16 oktober 2013, 20:08 uur
Zie bijvoorbeeld het boek van Peter Doggett: "The Man Who Sold The World: David Bowie And The 1970's".
0
Nieuwstad
geplaatst: 16 oktober 2013, 21:23 uur
Ok thanx. Gaat dus niet slechts over de 70's zoals de titel doet vermoeden?
0
geplaatst: 17 oktober 2013, 03:00 uur
sjoerd148 schreef:
Low is in Frankrijk volgens mij opgenomen. Alleen Heroes is dan eigenlijk 100% Berlin.
De andere koers was meer gericht op het grotere publiek toch ?
(quote)
Low is in Frankrijk volgens mij opgenomen. Alleen Heroes is dan eigenlijk 100% Berlin.
De andere koers was meer gericht op het grotere publiek toch ?
Inderdaad, maar dan nog wel met een eigenzinnige insteek.
Zo werden Brian Eno's 'oblique strategies'-kaarten ten tijde van Lodger nog steeds gebruikt.
Dat album is overigens in de Mountain Studios te Zwitserland opgenomen.
Dat complex was voor een geruime tijd eigendom van Queen.
Het coke-gebruik in de jaren '80 viel overigens nog mee.
Ik denk dat het na de Serious Moonlight-tour gedaan was met de witte poeder.
Alle rare verhalen omtrent z'n gebruik stammen uit de periode '74-'76.
0
geplaatst: 17 oktober 2013, 09:12 uur
kaztor schreef:
Alle rare verhalen omtrent z'n gebruik stammen uit de periode '74-'76.
Alle rare verhalen omtrent z'n gebruik stammen uit de periode '74-'76.
Juist. En hoeveel artiesten waren niet in aanraking met sosa in de 70's?
On topic: de drums zijn prominent aanwezig in dit album. Lijkt wel of de drums op de voorgrond treden en de andere instrumenten op de achtergrond.
Het drieluik Sound and Vision, Always Crashing In The Same Car en Be My Wife vind ik werkelijk fenomenaal.
Warszawa is erg aangrijpend. Voor mij in categorie Decades (Joy Division), The End (The Doors) en Good Morning Captain (Slint).
0
geplaatst: 21 december 2013, 22:50 uur
Om eerlijk te zijn heb ik in Bowie nooit echt die geniale man gezien die velen beweren dat hij is. Hij heeft wel goede platen gemaakt, maar echte klassiekers in mijn ogen niet. Gelukkig dat ik het niet zo snel opgeef en ook eens deze plaat wou beluisteren, want ik moet zeggen dat Low de eerste Bowie plaat is die me wel bij de lurven kan nemen en waar het beweerde vakmanschap van Bowie duidelijk hoorbaar is. Vooral Warszawa en de daaropvolgende nummers zijn topnummers. Vier en een half is daarom ook de perfecte score.
0
geplaatst: 22 december 2013, 10:02 uur
Top album waarin de invloed van Meastro Brian Eno duidelijk hoorbaar is. Nou ik ben een fan van Eno dus ik heb het naar mijn zin. Met Warszawa als hoogtepunt. Bowie verrast altijd.....
0
geplaatst: 23 december 2013, 21:08 uur
Oooh wat blijft de A-kant van dit album toch magistraal goed zeg! Die zou 5 dikke sterren van me krijgen.
Maar ik hoorde net in "Speed of life" ineens een stukje wat erg leek op "Radio" van de Dolly Dots (uiteraard zou het dan andersom zijn)
Maar ik hoorde net in "Speed of life" ineens een stukje wat erg leek op "Radio" van de Dolly Dots
(uiteraard zou het dan andersom zijn)
0
Nieuwstad
geplaatst: 23 december 2013, 22:08 uur
lennon schreef:
Oooh wat blijft de A-kant van dit album toch magistraal goed zeg! Die zou 5 dikke sterren van me krijgen.
Oooh wat blijft de A-kant van dit album toch magistraal goed zeg! Die zou 5 dikke sterren van me krijgen.
De B-Kant is minstens net zo goed hoor.
0
geplaatst: 23 december 2013, 23:23 uur
Ik vind de B-kant een veel te groot contrast met kant A. Waar kant A gewoon fantastisch is, is kant B saai, veel te veel Eno, en totaal niet boeiend. Hele vreemde wending op de plaat. Zelfde euvel is bij Heroes het geval.
0
Nieuwstad
geplaatst: 24 december 2013, 00:27 uur
Die wending maakt de plaat juist extra bijzonder. En saai zou ik kant B allerminst noemen. Er wordt een hele donkere, kille en tegelijkertijd toch ook weer broeierige sfeer gecreëerd die langzaam onder je huid gaat zitten. Wanneer dat eenmaal gebeurd is kom je pas tot de kern. Welke kern zul je je wellicht nu afvragen? Een diepere verbintenis met de kern van je bestaan? .
Kortom, wellicht nog eens in de herkansing doen en het gevoel loslaten dat je meer van hetzelfde, vertrouwde wilt? Soms moet je comfort inwisselen voor verandering. Dan voel je namelijk dat je leeft.
Kortom, wellicht nog eens in de herkansing doen en het gevoel loslaten dat je meer van hetzelfde, vertrouwde wilt? Soms moet je comfort inwisselen voor verandering. Dan voel je namelijk dat je leeft.
* denotes required fields.