David Bowie - Low (1977)

Ik vind het lastig om de echt beste plaat van Bowie aan te wijzen. De kwaliteit van zijn albums in de 70er jaren liggen ( op enkele uitzonderingen na) akelig dicht bijelkaar.
Low is zonder meer een plaat die bij de klassieke albums hoort.
Geheel anders weer dan Station To Station , een stuk onvoorspelbaarder ook.
Een doom Bowie zou ik het niet willen noemen, maar dit is duidelijk een plaat die in een donkere zware periode is gemaakt.
Het 2e gedeelte van dit album is een onverwachte radicale ommezwaai naar een heel andere sfeer, na het best wel rockende eerste gedeelte.
Enerzijds een onbegrijpelijke zet, maar wel eentje die verbazendwekkend sterk uitpakt.

Eno bedacht wel nieuwe muzikale concepten, geen nummers en geen vocalen, daarvoor moet je toch bij Bowie zijn, evenals de magistrale plaat "The Idiot" van Iggy Pop, die hij grotendeels heeft geschreven en vormgegeven.

Dat dacht je verkeerd. Eno speelde en componeerde mee, maar de productie is van Bowie samen met Tony Visconti, met wie hij nu nog steeds werkt.

Even een vraagje.

Weet iemand toevallig iets over die versie van Sound and Vision die nu te horen is in die Sony reclame?

Met die sobere instrumentatie en dat vocale introotje dat niet van Bowie zelf is vind ik 'm eigenlijk mooier dan het origineel en zou 'm wel willen om naar te luisteren.

Of niemand hier kijkt TV natuurlijk.

Wat zijn muziek liefhebbers toch saaie mensen.

Ja dat is zo, het zijn over het algemeen echte mierenbevruchters.
Maar die reclame, nee die ken ik niet. Sound and vision nog beter dan de Low versie, hoe durf je het te benoemen.

YouTube - SONY Xperia? Z Commercial - Sound, vision, colour, detail..

Hierzo. Vind 'm wel intrigerend eerlijk gezegd. En vraag me dus af waar ie vandaan komt en eventueel te beluisteren is.

Normale versie is ook wel leuk maar een beetje repetitief naar mijn smaak.

Staat er toch onder?

Ah ok. Zo ver was ik zelf nog niet gekomen inderdaad. Dank.

Een remix dus.

Meestal heb ik daar niet zoveel mee maar in dit geval ga ik er denk ik toch eens achteraan.

Voor de liefhebber: YouTube - Sony Xperia Z TV Ad Song (extension)

Wat een matige, lege versie. Deze is net zo goed erg herhalend van aard.

Ik vind hem wel erg mooi eigenlijk. De melodie komt echt prachtig uit de verf zo.

ik ben het hier toch met Stijn eens. De zang over wat pianospel heen, het kan werken, maar voor mij werkt het hier niet. Ik vind het een beetje makkelijk. Ik begrijp wel dat anderen het wel mooi vinden trouwens.

Leuk, Bowie's stem komt mooi naar voren zo. Zou dit ook recent zijn opgenomen of gewoon de zangtrack gebruikt met nieuwe muziek eronder?

Ik vind hem ook wel aardig ja. Bowie's stem komt vooral mooi naar voren.

Sound And Vision moet gewoon Sound And Vision blijven, en die regel geldt ook voor de remix uit 1991, de bonus track van de EMI/Rykodisc-uitgave uit die tijd.

Dat laatste licht ik even toe:
Ik ben nu stuk voor stuk m'n Bowie-remasters uit 1999 (die bij nader onderzoek erg clean klinken) aan het vervangen met betere masterings (waaronder 'vroege' EMI-cd's voor bonus tracks).

De nummers Some Are en All Saints vullen het album naadloos aan.
Hier is zeker geen sprake van vullertjes die terecht op de plank bleven liggen!
Als je dan die remix even weg programmeert (hij zit trouwens aan het einde, je kunt de cd ook op tijd afzetten), dan heb je wat mij betreft de ultieme cd-versie van Low met nota bene een beter basgeluid!

Dat is nou juist wat Low zo'n heftige plaat maakt.
Onconventioneel, compromisloos en bijtend.

"Heroes" is gelijkend van opzet, maar met andere invloeden gemaakt.
De 'liedjes' hebben daarop meer punkinvloeden, de instrumentals klinken meer Oosters.

Beetje raar toch dat de beste platen van Bowie zijn Eno uitstapjes zijn.

Hunky Dory, Alladin sane, station to station en ziggy wel eens gehoord?

Er is al veel over gezegd, die verschillende plaatkanten van Low. Ik vraag me wel eens af hoeveel mensen die 'm in 1977 net in huis hadden gehaald, na beluistering van kant 2 de LP terug hebben gebracht naar de winkel, ervan overtuigd dat er iets helemaal mis gegaan moest zijn in de fabriek waar de LP geperst werd.

Eno's bijdrage als studiotovenaar is essentieel geweest maar moet ook niet overschat worden. Er is een verzamelcd van Bowie instrumentals genaamd All Saints (2001). Wat mij bij het beluisteren ervan opvalt is dat de 'Eno'- stukken van Low en Heroes veel minder spannend klinken buiten de context van de originele albums. Daarop vormden ze een zorgvuldig geproduceerd contrapunt. Ze versterkten de kern van de voorafgaande songs en kleurden de claustrofobische sfeer. Los van de albums zweven ze maar wat rond. Jammer is ook dat net die composities behoorlijk zijn afgekloven door documentairemakers op zoek naar een muzikaal sfeertje. Bij Eno richt ik me daarom liever op zijn eigen oeuvre. Van grote klasse.

En als je de credits leest (op de Ryko-versie iig) dan valt op dat veel nummers enkel van de hand Bowie zijn, dus Eno's rol moet inderdaad niet overschat worden.

En de productie deed ie ook al niet...

Eno doet zelf niet onwijs veel, maar Bowie lijkt vooral erg beïnvloed te zijn door Eno.

Beter laat dan nooit, nu deze plaat voro het eerst beluisterd, en ik ben blij met wat ik te horen krijg.

Heerlijk die overspannen drum sound. Always Crashing in the Same Car is mijn favoriet op dit moment.

Dit smaakt naar nog meer

Heerlijk als je muziek met terugwerkende kracht kan ontdekken!

warszawa vandaag deze plaat weer eens opgezet en gelijk maar (weer) in mijn top 10 gezet. alleen al voor warszawa zou deze plaat dat al verdienen. waar ik eerder het tweede deel juist wat ontoepasselijk vond vind ik hem nu zelfs nog beter en vooral nog wat interessanter als kant 1.

als je deze plaat na 1 keer luisteren al goed vind dan staat je nog heel wat mooi's te wachten. dit is, voor mij in ieder geval zo'n album die hoe vaker je het luistert hoe beter hij word. ook ga je hier en daar steeds weer nieuwe dingen ontdekken. een echte prachtplaat dus!

David Bowie was stylistisch al in 77 in de jaren tachtig beland en laat op dat moment vrijwel alles in de popmuziek achter zich. Bowie is hier een groots kunstenaar die volkomen zijn eigen plan trekt. De samenwerking met Eno werkt. Bowie lijkt ongrijpbaarder dan ooit.

En daarna belandde hij weer in de mand der middelmaat... hij heeft deze radicale koers nooit meer hervonden. Hoe iemand het muzikale spectrum eigenhandig heeft kunnen omgooien in vijf a zes jaar, ongelooflijk!

Niet helemaal eigenhandig natuurlijk.