David Bowie - Low (1977)

Dat zal vast, maar het is gewoon bijna New Age, en dat is mijn ding gewoon niet. En zo heerlijk pakkend als Kant A voor mij is, zo enrom afstotend is kant B. En ik vind dit echt niet na 1 keer luisteren. Ik probeer echt wel de schoonheid er van in te zien, maar na de laatste draaibeurt gisteren (die ik met moeite uitzat, en blij was dat het eindelijk afgelopen was) heb ik besloten dat kant B voortaan maar overgeslagen moet worden.
Warszawa is het enige stuk wat ik nog enigszins kan waarderen

Mee eens lennon als het gaat om Warszawa.
Dat dus

Wow, mooi verwoordt, had het niet beter kunnen zeggen... 'verandering' is juist zo kenmerkend voor Bowie in de 70's.

Kant B afdoen als new age

New Age-muziek is doorgaans vredig en bedoeld ter ontspanning, dat kun je van de nummers hier toch niet zeggen. Vaak toch vrij donker en somber. Alleen Subterraneans al. Zo intens en droevig... voor mij misschien wel het beste nummer dat Bowie heeft gemaakt.

Wel raar dat lennon kant b "veel te veel Eno" vindt, maar juist Warszawa nog vindt gaan. Dat is nu net het enige nummer waaraan hij heeft meegeschreven.

Ik zeg het neigt naar... en als eno daar niet aan heeft meegewerkt wil dat nog niet zeggen dat het wel zwaarbbeïnvloed is.

Of het wat bijdraagt aan deze discussie weet ik niet maar mijn commentaar over Bowie/Eno heb ik bij dit album gegeven op 25-4-2013.

Inderdaad. Kant B is echt fenomenaal, vooral Warszawa behoort tot mijn persoonlijke favorieten. Wat een tristesse!

Deze krijgt 4,5 ster. Kant A is gewoon goed (4*), maar Kant B verdient echt de volle mep. Als het hele album van dat niveau was geweest had het gemakkelijk in mijn top 10 gestaan.

Toch erg interessant om die verschillende meningen te lezen. Het is en blijft toch persoonlijke smaak. Voor mij is kant b het gewoon niet. En het zij zo.

Heb ik toevallig thuis op vynil, gekocht bij een kringloopbedrijf. 'Warszawa' vind ik verruit het mooiste nummer ervan.

Ik ben dus niet de enige die de Dolly Dots hoort! Ik zie de genialiteit van dit album overigens niet. De nummers op Kant A klnken als wat ruwe schetsen en het instrumentale Kant B kan me niet bekoren. Ook de productie is me te kaal en te vlak.

Dit album een kleine zes jaar geleden gekocht uit nieuwsgierigheid. Ik heb er geen spijt van. Dit is toch een heel andere Bowie dan die van 'Let's dance' waar ik hem voornamelijk van kende. Waar 'Let's dance' puur commercieel is, is dit volgens Tony Visconti muziek om je keel bij door te snijden. Die neiging voel ik gelukkig niet als ik ernaar luister. Ik vind het zelfs wonderschoon. Muziek om melancholische, duistere dromen bij te krijgen. Vooral de B-kant met 'Warsawa' en 'Subterraneans' is subliem.

Ik ben het hier niet met Visconti eens.

De teneur ervaar ik hier als positiever gestemd dan op Heroes, al houd ik me bij die plaat ook verre van dergelijke wanhopige acties.

Toch grappig om dit na Let's Dance te ervaren. Toch wel het verschil tussen een stoeprand en de Mount Everest als je het mij vraagt...

Ik heb 'Low' gebruikt in mijn boekdebuut 'Nachtzuster'. Mijn hoofdpersonage, Rena de Ruyter, geeft haar vriendin Sarah een overdosis heroïne terwijl ze 'Low' heeft opstaan. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat ik door het boek en mijn hoofdpersonage geïntrigeerd ben geraakt door 'Low'. Een lekker sinister album.

Fascinerend loneranger.

Vind ik ook, bikkel2.

Een prachtige plaat van Bowie. Kant B is totaal anders dan kant A. Ik prefereer net als sommige hier eigenlijk ook kant A, maar dat wil niet zeggen dat ik kan B compleet waardeloos vind, ik moet er alleen wel net zin in hebben.

Dit is misschien wel het enige Bowie album waarbij alle nummers de volle 5 sterren verdienen. Een waar meesterwerk en mijn dessert islandplaat.

Mmm, dessert...

toetjeseiland ik kom er aan

Ik vind dit echt een moeilijke plaat.
Ik volg Lennon heel goed. Kant A is heel lekker, maar kant B is ineens een stuk lastiger. uiteraard is Warszawa een fantastisch stuk, maar verder wil het 2e deel (nog) niet bij me landen.
Dit is wel typisch zo'n album dat je over een jaar uit de kast trekt en ineeens meer waardeert.

Zit nu net deze lp voor het eerst te luisteren. Ben euforisch over kant A, en dan is kant B totaal iets anders. Het is een soort van state of mind. Het is een soort filmmuziek bij donkere, wazige, Lynchiaanse beelden. Een soort Mulholland Drive vs Lost Highway op verloren gaande video8. Errug interessant vooral!

1977 moet een top jaar zijn geweest voor Bowie fans. 2 albums in een jaar tijd, en nog van een zeerhoog niveau ook. Samenwerkingen met Eno en Lou Reed. De grote der aarden vonden elkaar in Berlijn, omdat die stad een enorme inspiratie was. De hoes vind ik Bowie's mooiste. Ik heb 'm ingelijst aan de muur hangen. Vooral kant A draai ik regelmatig met heel veel plezier. Helaas is dit album enorm schrizofreen, want het heeft 2 gedaantes, met de namen kant a en kant b. Ik vind kant A echt enorm aardig, maar kant B vind ik maar vreemd, en kan ik niet plaatsen. Blijf ik dus wijzelijk een beetje bij uit de buurt.

1.Speed of Life (2:46)
De opener geeft de sound weer voor de songs die op kant A zullen volgen. Een lekkere synth, betoverende drums en toegankelijke nummers! In dit nummer ontgaat het mij niet dat ik elke keer de track "radio" van Dolly Dots hoor. (natuurlijk hebben zijn dat gebruikt, mocht het zo zijn) Helaas een wat korte track die wel een langer verblijf had verdiend. Kort maar krachtig

2.Breaking Glass (1:51)
Wederom een heerlijk intro! Als Bowie inzet klinkt het weer heerlijk typisch Bowie. En dat ontzettend leuke synth geluid in het nummer maakt het af. Wederom een zeer kort nummer, maar erg goed!

3.What in the World (2:23)
Een op hol geslagen Commodore 64 (was er nog niet toen). Zo klinkt dit intro. Een wat minder makkelijk nummer. Die heerlijke drums rammen er lekker op los in dit nummer. Verder doet dit nummer mij niet zo heel veel.

4.Sound and Vision (3:03)
Het bekende nummer van dit album. Fantastische synth loop zit er in dit nummer. Heerlijke Sax. Bowie zingt het prachtig (mooi hoe hij zo laag inzet), en de muziek heeft een lekkere vibe. De perfecte pop song! Wel opvallend, voor een single duurt het intro erg lang! Ik begrijp dat dit nummer oirigineel bedoeld was als instrumentale track, en Bowie de tekst er pas later bij gezongen heeft.

5.Always Crashing in the Same Car (3:29)
Voor mij het mooiste nummer van dit album. Lekker mysterieus, en zodra het refrein wordt ingezet onder begleiding van die superlekkere drums is het plaatje compleet! Indrukwekkend nummer! Ik heb 't idee gaat dat dit nummer gaat over het drugs gebruik destijds? kan iemand dat bevestigen?Omhoog dat volume, want verdomme, wat een mooi nummer!

6.Be My Wife (2:55)
De piano krijgt wat meer ruimte in deze song ipv de synth. Het 1e nummer wat meer "rock" klinkt, maar dat is heel erg ok! Het refrein is mooi en gestructureerd, en het is een aantrekkelijk nummer.

7.A New Career in a New Town (2:51)
Mooi die harmonica in dit nummer. Het intro zet je op een verkeerd been, want het lijkt een lekker laid back lied te worden, maar gelukkig ramt de rest van de band er redelijk snel ook bij in en hoor ik een super lekker instrumentaal nummer wat kant A zeer waardig afsluit!

8.Warszawa (6:20)
En dan beginnen de problemen helaas. Want ineens zitten we in een soort van New age periode. De track op zich is wel heel erg mooi, en doet me ook wel wat. Maar in combinatie met al het moois wat ik op kant A kreeg te horen, is dit een teleurstelling. Ik luister ineens naar een heel andere plaat.
De sfeer op dit nummer is wel erg mooi, kan ik niet ontkennen. De tekst die Bowie zingt is Slavisch (ik herken het niet als Pools) maar het nummer heeft wel de titel Warschau. Ben niet kapot van de vocalen op dit nummer.

9.Art Decade (3:43)
Had t bij dit ene nummer gebleven was 't best ok geweest, maar we gaan door met zweven. Een film achtige track, die me doet denken aan Rose Arcana van Arcadia. (Ik kan goed horen waar Nick Rhodes zijn inspiratie vandaan haalde) Wederom geen slecht nummer overigens.

10.Weeping Wall (3:26)
Ik word enigszins wakker geschud. Een wat storende synth sound doet me mijn ogen openen. Er gebeurt wat! Heel erg onder de indruk ben ik niet van dit nummer.

11.Subterraneans (5:39)
Weer een mysterieus begin. De titel laat weinig aan fantasie over. Je hoeft je ogen maar te sluiten en je hebt je eigen war of the worlds Weer geen slecht nummer, maar het sluit toch een album af wat 2 gezichten heeft.

Aangezien Heroes en Low beide in 1977 verschenen vraag ik me af waarom Bowie er niet voor koos om 1 instrumentale plaat te maken, en 1 met alle prachtige gezongen nummers die zijn te vinden op deze 2 lp's?
Dat zou toch werkelijk één magistraal album opgeleverd hebben?

De verdeling van de geniale kant A, en de voor mij tegenvallende kant B vind ik echt een teleurstelling. En het is niet zo dat ik de instrumentale tracks echt heel slecht vind, maar het is zo'n extreme verandering. Waarom?
Het album als geheel had makkelij 4,5 misschien wel 5 sterren kunnen halen als het niveau van kant A was doorgetrokken. Helaas zijn de feiten anders, en ondanks het feit dat ik de tracks op kant B echt niet slecht vind (elke luisterbeurt worden ze beter) kan ik als geheel album niet meer dan 3,5 geven.

Ik heb er toch een heel andere evaring mee.

" En dan beginnen de problemen helaas."
Ik quot je even lennon.
Het trekt mij juist in een heel andere dimensie en geweldige luistertrip. Welke problemen ?
Bowie start het album lekker opzwepend en zelfs wat rafelig en ongepoleist.
Prima start en dan komt het duistere atmosferische ineens voor de dag.
Filmisch.......waar ik grauwe beelden krijg van steden en druilerig weer.
Ik moest ook wennen hoor, want de overgang is drastisch en niet iets wat je verwacht.
Maar ik vind het inmiddels een prachtig geheel zo.

Misschien wat meer op je in laten werken lennon en de juiste sfeer creeeren tijdens beluistering.

Het maakt inderdaad nogal verschil of je overdags met een moeder met jengelende kinderen op onaangekondigd bezoek dit album probeert te beluisteren terwijl steeds de telefoon gaat, of dat je er in het holst van de nacht eens goed voor gaat zitten, met gedempt en gekleurd licht, kaarsjes, buiten helle bliksemschichten en een striemende regen en binnen een goed glas wijn, en je geliefde: die ook zo van deze muziek houdt.
Met onbevooroordeelde overgave aan muziek begint alles, daarvoor moet (idealiter) de couleure locale echter wel in orde zijn.
Eens, bikkel2.

We schrijven het jaar des heeren 1978 - voorwaar een tijdje terug; menige contribuant alhier zal net met zijn schooltas naar 'de Grote school' zijn gegaan, eerste klas - tegenwoordig Groep3. Ik begaf me met de tweede liefde in mijn leven (de eerste was blijven plakken aan een huisgenoot op de studentenflat) per spoor (we dachten 'Groen' en hadden geen rijbewijs noch auto) naar de Ahoy, waar David Bowie concerteerde; gekleed in een helblauw kort kimonojasje begon Bowie, staand achter een keyboard - het podium spaarzaam verlicht, de zaal licht gedempt - met Carlos Alomar als een soort dirigent voor de band, met Warszawa - de sfeer was sereen. Het concert was uitstekend (foto's + negatieven liggen noch ergens op zolder). Geen idee wat we toen voor het kaartje betaald hebben (40 florijnen wellicht?) - de ervaring was priceless.

David Bowie Concert Setlist at Ahoy, Rotterdam on June 9, 1978 | setlist.fm

Het probleem dat de plaat ineens een compleet andere wending neemt. Ik zit in een heerlijk sfeer (van kant a) en ineens luister ik naar Chris Hinze? Ik vind het niet slecht, laten we dat uit sluiten. Maar ik vind dit wel het "probleem" van dit album...

"Probleem-denken", anders gezegd beren op de weg zien, apen op schouders voelen een kwaal waarmee velen behept zijn. Noem het een uitdaging en het wordt heel anders. Je wou me toch niet wijsmaken dat die setlist van het concert van 1978 voor jou een problematisch gegeven zou vormen. Open our heat, free your mind, let it all hang out

Chris Hinze

Menschen... zoals ik bij David Bowie - "Heroes" (1977) ook al schreef: ik heb 't niet bewust meegemaakt, en de beleving zal daarom wel anders zijn. Maar als dit album nou echt alleen maar tracks als op kant B zou bevatten, zou ik het album niet eens kopen. Zo simpel is het. Natuurlijk luister ik ze wel eens, maar het kost me moeite om het uit te zitten. Jullie kunnen me proberen te overtuigen, maar dat verandert mijn beleving van de nummers niet.
Ik vind het ok, maar fantastisch zal ik het echt nooit gaan vinden.