David Bowie - Let's Dance (1983)

De wispelturigheid ging hem in de jaren 80 tegenzitten. Bowie was lang niet de enige.
Veel 70er jaren iconen gleden in de jaren 80 door de bocht. Niets geks.
Ben inderdaad blij dat dat het herstel zich weer aandiende zo halverwege de jaren 90.
Tin Machine ken ik eigenlijk niet goed genoeg om er over te oordelen.
Het 1e album werd aardig ontvangen, de 2e een stuk minder.
Maar Bowie rockte weer oprecht, en dat was fijn om te constateren.

Let's Dance bouwt echt op een aantal ijzersterke singles, maar vind het als geheel een tikkie te geforceerd. Uiteindelijk een pak minder na zijn hoopvolle start van de jaren 80 met Scary Monsters.

Voor mij is één van de dieptepunten uit zijn gehele loopbaan het duet dancing in the street. Gekleed en gekapt als Rick Asley staat hij daar op een wijze die strafbaar is een motown klassieker te verminken, samen met Mick Jagger die ook in de jaren 80, en nu nog steeds, de weg kwijt was. met die clip, met wiegende kontjes, die toen ook al in de 40 waren, hun hele status in één keer weg te vagen.
Het heeft voor mij heel lang geduurd voor dat ik die Bowie van mijn netvlies heb gekregen. Met Mick is het nooit meer goed gekomen.

Jagger maakte Wandering Spirit, beter dan de meeste Stonesplaten, vanaf zeg maar Undercover (1983.)
Jagger bleef bij zich zelf en dat werkte prompt.

Maar ik ben ook geen fan van Dancing In The Street. Het initatief was aardig, de uitvoering minder.
Twee vrolijk uitgedoste op leeftijd zijnde veteranen die rondspringen alsof het jochies zijn.
Jeugdigheid mag, maar dit was over de top.
Het is echt iets van de jaren 80. Een decenium die mij achteraf toch steeds minder aanspreekt.
Een duidelijke overgangsperiode voor veel musici. Welliswaar met meer mogelijkheden, maar vaker met tenenkrommende resultaten.
Te overtollig, te veel kleur en te gemaakt. Erg van het pad afrakend in negatieve zin.
Gelukkig zagen velen dat ook in.
Bowie werd weer een stuk overtuigender op een gegeven moment.
Met 1Outside als zijn artistiek ijzersterke revanche.
Tja, Jagger. Ik heb respect voor de man. Een icoon, maar als ie zou stoppen zou ik het niet erg vinden.

Was dat al niet gebeurd met Tonight, het aalgladde duet met tante Tina? Voor mij wel...

Ook dat was al afgrijselijk, maar dit was voor mij de genadeklap

Tja, vreemde missers van Bowie. Terwijl hij met Under Pressure (later aan de CD versie toegevoegd als bonustrack blijkbaar?) heeft bewezen dat een duet / samenwerking wel degelijk tot een (heel) mooi nummer kan leiden.

Bowie in the 80s. Toch een redelijke plaat naar mijn idee, De eerste 3 tracks vind ik erg goed, waar naar het wat inzakt. *3.5

The Buddha Of Suburbia?

En dan ligt ineens de 12-inch van Let's Dance op mijn platenspeler en oh boy: wat is die waanzinnig goed zeg!

Mee eens. Best een goede plaat nog van Bowie, vind hem wel beduidend minder goed dan 'Low'. De eerste drie tracks op 'Let's dance' zijn ook meteen de drie besten.

Natuurlijk Bowie ging richting mainstream en dat was ongemakkelijk. Toch is dit best een heel lekker album. De hits China Girl en Let's Dance vind ik nog het minst (samen met Shake it)
Na Let's dance ging het echt mis qua koers. Hoewel de albums van Tin Machine best te genieten zijn was Bowie zijn positie als vernieuwer helemaal kwijt.

Ik vind dat dan weer niet.

Ik vind alleen Tonight een mindere plaat, ik vind dat Bowie ook na Let's Dance met prima platen kwam.

Natuurlijk moet jij weer dwarsliggen Ozric

En oooooohhh wat is catpeople) putting out fire toch een heerlijk nummer. B/kant van de single Let´s dance en door mij meer gedraaid dan de A/kant. Jaren later komt de originele versie ineens langs in de film Inglorious bastards..... waaah wat een verrassing

Tja, ik vind Heathen, Never Let Me Down en Labyrinth wel weer erg sterke songs bevatten...

Bowie kwam ook zeker weer terug op een heel acceptabel nivo.
Maar Tonight en Never Let Me Down vind ik ondermaats voor een grootheid als Bowie.
Over Never Let Me Down is Bowie zelf ook helemaal niet tevreden achteraf.

Hij wordt weer interessant voor mij mid jaren 90. Outside vind ik tot zijn beste werk behoren. Earthling en inderdaad ook Heathen zijn sterke albums.

Een heerlijke jaren tachtig album van bowie. Was de eerste plaat welke ik van Bowie aanschafte. Met het heerlijke Cat People. Was ook een goede film.

Ik heb dit album onterecht heel lang heel slecht gevonden.

Al jaren in huis, maar zeer weinig gedraaid.

Dit album was mijn 1e kennismaking met Bowie destijds, en alle hitsingles zijn een 100% score voor me. Daarna vond ik alles een stuk minder.

Nu weer eens opgezet en mezelf gerealiseerd dat het helemaal geen slechte plaat is!

Als je album kan openen met 3 van die knallers zijn de verwachtingen natuurlijk wel erg hoog voor wat er volgt. Dat niveau wordt niet meer gehaald, maar wat volgt is zeker de moeite waard!

Met Criminal World pleegt Bowie (of Nile Rodgers) plagiaat bij zijn eigen single China Girl, want dat loopje is exact hetzelfde. Maar wat een lekker nummer is dat!!

Enige mindere nummer is Shake It voor mij. Dus alsnog, met terugwerkende kracht, gewoon 3,5 ster!!

Deze plaat viel mij, op de titeltrack na, niet mee en werd iets beter omdat de platen hierna slecht waren.

Het lijkt erop dat veel mensen Let's Dance zien als het begin van Bowie's wisselvallige jaren tachtig. Toegegeven, het markeert het begin van meer toegankelijke pop en een Bowie die in de studio zijn nummers alleen inzingt en het spelen en produceren volledig uit handen geeft. In dit geval grotendeels aan Nile Rodgers, die zijn sporen in de muziekgeschiedenis ook niet voor niets heeft nagelaten..

Toch is het songmateriaal op Let's Dance wat mij betreft nog dik okee. Het echte verval begint voor mij persoonlijk pas bij de opvolger Tonight en die tenenkrommende single. En dan nog, wisselvallig neem ik hier echt letterlijk. Want de prachtige single This Is Not America wordt weer gevolgd door het gedrocht Dancing In The Street. Absolute Beginners is dan weer best goed. Het album Never Let Me Down is dan weer best wel niet goed......zoniet slecht.

Bij Let's Dance valt de songbarometer bij mij, Robertus, toch goed uit. Modern Love en Cat People zijn voor mij de enige missers op een verder heerlijk wegluisterend, swingend en bovenal prachtig geproduceerd geheel. Als bonus dan nog een versie van Let's Dance van maar liefst 8 minuten (gewoon de albumversie uiteraard, maar ben "opgevoed" met de jammerlijk ingekorte single-versie)!

Natuurlijk is Let's Dance lichtvoetiger dan zijn eerdere werk, maar zolang de songs klinken als een klok hoor je mij niet klagen....

Waaaaaaatttttt!!!!! Cat people is zijn beste jaren 80 song. Wat een power dat nummer!!!! Superrrrrrrr!!!! En dan hed je die broeierige originele versie van de film ook nog.. een nummer op 2 verschillende manieren uitgevoerd

Ja, ik schijn niet helemaal te sporen. Zo vind ik Shake It dan weer wel leuk en dat is ook behoorlijk tegen de stroom in...

Zag deze, in goede staat, liggen op een platenbeurs en de man vroeg er met een stalen gezicht 15,- voor. Gaat nergens meer over, die tweedehandsvinylmarkt.

Gelukkig lijkt Baron Bowie tegenwoordig muzikaal weer bij zinnen te komen.
Dit album moeten we maar gauw vergeten. De videoclips komen gelukkig ook nooit meer voorbij.

Een start van Bowie's beduidend mindere periode.
De 80's pakten jammerlijk niet zo sterk uit voor hem.
Achteraf opmerkelijk eigenlijk, want met de nieuwe technologie en opkomst van de betere synthpop en de New Wave, had Bowie toch lekker uit kunnen pakken.
Het zal een artistieke dip geweest zijn, waar hij in de 90's weer langzaam uit kwam.

Let's Dance......de titelsong en China Girl mogen er wat mij betreft best zijn. Toch jeugdsentiment.

Ook Ricochet en Criminal World houden deze plaat mooi overeind vind ik.

Let's Dance is toch lastig te beoordelen. Aan de ene kant sprankelt het allemaal wel, aan de andere kant ga ik meestal als de plaat over de helft is wat multitasken, terwijl de muziek langzaam een achtergrondfunctie gaat vervullen. Bij Criminal World word ik nog even wakker, maar een nummer als Cat People gaat dan gewoon helemaal langs me heen...De spanningsboog is dus toch een beetje beperkt. Ik kom in de verleiding tot een halfje eraf.

Grappig, gisteren heb ik twee uitersten van David Bowie opgezet: Let's Dance in de middag bij zonneschijn om mezelf te verleiden tot een Robertusiaans dansje door de kamer. 1.Outside in contemplatieve modus in de late avond onder het genot van een lichte geestverruimer, terwijl buiten de donkere wolken zich samenpakten.

Ik heb van beiden genoten onder de genoemde, passende omstandigheden, maar de excentrieke, dwarse Bowie van 1995 is toch duidelijk de winnaar.

Inderdaad, gewoon links laten liggen. Dat is puur profiteren van heel die vinylhype. Ik vind vinyl prachtig, totdat ik las dat de perspraktijken voor nieuw vinyl nou niet bepaald gestandaardiseerd zijn. Bovendien lijkt het erop dat mensen niet meer weten hoe je met vinyl omgaat; de platen worden vol met de vingers gepakt en de naald wordt er gewoon opgegooid. En tot overmaat van ramp worden die verschrikkelijke Crosley spelers gehyped, waar je elke plaat uiteindelijk mee om zeep helpt. Ook dat 180 gram gebeuren lijkt mij eerder één grote marketingtruc, ik hoor echt het verschil niet, alleen de motor van de speler wordt nog meer belast. En ondertussen gaan de prijzen omhoog, blijkbaar ook van tweedehands. Nee, ik ben er een beetje klaar mee.

Maar goed, vanaf nu weer on topic....

Er is voor iedere Bowie of andere goede muziek een mooi moment.

Prachtige samenwerking tussen Bowie en Rodgers, deze plaat.
Mooi shine-momentje voor Stevie Ray Vaughan. Lekker aan elkaar getimmerd door Omar Hakim en Tony Thompson.

En niet te vergeten de samenwerking met Iggy Pop en Moroder.
Al met al een unieke plaat. Als je bonustrack erbij hebt, dan heb je nog een unieke samenwerking.
Jammer dat veel mensen de pracht en kracht van deze plaat en de samenwerkingen niet in zien.

Ik vind de samenwerkingen interessant genoeg.
Nile Rodgers is een uitstekende producer met een heel eigen kenmerk. Stevie Ray.....geweldenaar.
Een nieuwe start voor Bowie en succesvol genoeg ook.
Is het dan ook een memorabele plaat ?
Ik denk niet dat het dat is.
De titeltrack hoor ik graag en doet mij terug verlangen naar die tijd - mooie zomers, leuke tienertijd. Met vrienden naar het strand en de song luid uit het ghettoblasterachtige apparaat, alleen dansten we niet. We voetbalden of zwommen.
Een sterk staaltje funk/pop met een aanstekelijke Rodgersriff.
Helaas staat er ook spul op die de tand des tijds moeilijk heeft doorstaan.
Voor die periode een hippe plaat, maar hij heeft ze veel beter gemaakt , met songs die nu nog tot de verbeelding spreken.

Je zou dan kunnen zeggen..... hij weer met z'n in de 70's was alles beter. Maar de Bowie jaren 80 en prille 90's zijn geen partij voor zijn meeste 70's werk.

Verdorie. Nu raak jij een gevoelige snaar bij me, Ozric.
Ik sta nog vierkant achter eerdere uitspraken als "dit [album/songs] moeten we maar gauw vergeten" maar ga het album toch nog eens luisteren. Puur voor de drum. Tony Thompson draagt altijd nummers van grootheden. Maar dat is heel anders luisteren, puur de groovy effectieve drum van Thompson genieten. Een onverwachte invalshoek rond dit album.