Portishead - Dummy (1994)

Een baby op de couveuse die zelfstandig leert te ademen.
Zo was mijn gevoel erbij.

De kunst bij deze muziek is om het niet te vaak te draaien. Dan is het, al je het dan draait, erg fijn. Halfje bij op.

Dit doet mij denken aan het niet aannemen van een eigen persoonlijkheid, oftewel niet je zelf zijn. Een masker op hebben, terwijl je eigenlijk weet dat je niet verder kan leven. Maar toch ga je verder proberen te ademen als een idioot om toch een ander mens te zijn dan je eigenlijk bent.

Ik heb de rest van de tekst niet gelezen en dit is mijn eigen interpertatie op die paar zinnen.

Volgens mij gaat het over jezelf anders voor doen dat je bent en in het geval van Beth Gibbons het verborgen houden van haar homosexualiteit.

Gelukkig kun je ieder teksten en muziek op een eigen manier benaderen.
Het kan ook gezien worden als iemand die geen mening durft te geven.
Even de adem inhouden en weer verder gaan.
Niet zichzelf bloot geven, niet je echte ik laten zien.

Bij mij ging het puur over het gevoel.
En het masker was daar de extra toevoeging van zuurstof na een zware bevalling.
De redding van een geboorte.
Een nieuw leven wat nog alles in zich heeft om er iets van te maken.
Een jong kind dat geen besef heeft van falen.

Voor die tijd wel bijzonder, denk ik.

Dummy
Liefde, wantrouw en hoop.

Laten we maar eens op play drukken.

We beginnen met het nummer Mysterons. Je hele leven bezig zijn met alles en dan beseffen, dat alles voor niets is geweest. Doe je het hier nu allemaal voor, is dit waar je al je harde werk in hebt gestopt? 'All for nothing'

'Nobody loves me, its true!' Na deze zin gaat men ervan uit, dat Beth nog nooit wederzijdse liefde heeft gevoeld. Maar dan komt: 'Not like you do', verassend. Toch klopte mijn eerste gedachte bijna, Beth voelt nog liefde maar die is niet meer wederzijds. Sour Times

Vergeet de persoon die je iedere dag aanspreekt en zie hem als een Stranger. Iedereen heeft een eigen manier van denken. 'Did you realise, forwhy this sight belongs to you', heb een eigen mening.

Een relatie willen opbouwen van vriendschap naar liefde. Helaas mislukte het, omdat ze beide er niet aan werkte, 'You don't get something for nothing'. Wat zou het toch mooi kunnen worden, als we verder kunnen gaan dan vriendschap. It could be sweet.

Hopen op een wonder. Een leven, dat op zoek is naar een lichtpuntje. 'Wandering stars for whom it is reserved'. Een wonder is er niet voor iedereen. Voor de diegene die er nooit een zullen ervaren: 'The blackness of darkness forever'.

Je voordoen als iemand anders, iemand die jij niet bent. Toch blijf je jezelf vertellen dat dit het beste voor je is, je weet dat je geen keus hebt, want je wordt niet geaccepteerd door de maatschappij. 'Ohh so breathe on, little sister, like a fool'. Iedereen wil haar zijn en dat gebeurt: It's a fire.

Iemand voorliegen om hem niet te kwetsen. Liefde niet kunnen voelen voor iemand waar je al lang samen mee bent. Niet durven kwetsen 'Cos the child roses like, try to reveal what I could feel'. Het is geen liefde, Numb.

Waarom ziet niemand wat ik bedoel, zit ik zelf fout? Waarom voelt niemand wat ik voel? 'Frozen to myself', ik moet het alleen doen. Niemand ziet dingen hetzelfde als mij. Roads.

Terugkomen op een afwijzing. Er toch achter komen, dat je fout zat. Waarom wees hij je toch eerst af en komt hij nu voor je terug, 'How can I believe this miracle'. Ga maar terug staan op mijn Pedestal, 'where the rainbows hide'.

Een gebeurtenis in een leven, dat zo een zware negatieve impact op je levensvisie heeft gemaakt, maar toch berijpt niemand je, 'I can't make myself heard no matter how hard I scream'. Je kunt het met niemand delen, Biscuit.

Wat maakt jou anders als je de rest? Het verschil tussen perspectieven van een man en vrouw. Ze is er klaar voor om zich te gaan settelen met iemand, 'Gonna give my heart away, leave it to the other girls to play'. Ze zal nu een echte vrouw worden, wachten om haar Glory Box te openen.

Blijft een plaat die echt een eigen sfeer uitademt, het is hier al meerdere malen genoemd. Mooie rokerige film-noir. Verjaart nooit en daarmee een tijdloos album. En ik vind dan de zang van Beth Gibbons wel weer prachtig kleuren bij het Portishead-geluid.

Intensief in het donker geluisterd deze Dummy van Portishead. Het album komt vaak terug als referentie hier op MM, waardoor de verwachtingen hoog waren gespannen. Hopen op muziek wat je een overweldigend gevoel geven. Helaas kwam ik bedrogen uit. Ik hoorde een saaie plaat, waar de nummers in mijn ogen weinig onderscheiden van elkaar. Telkens die zware en dezelfde ondertoon wat mij erg begon te vervelen. Lichtpuntje was de zang. Intens en met gevoel gezongen. Maar zonder een fraaie instrumentale omlijsting vind ik het maar zo zo.

Misschien een kwestie van wat vaker beluisteren.

Vaak een goed recept om een album te leren waarderen. Maar als ik een album (zoals nu bij Dummy) na vier keer steeds een nummer eerder voortijdig afkap, omdat de muziek saai en weinig opwindend is (mijn inziens), gaat de lol er snel van af. Dan verdiep ik mij liever in andere muziek en laat ik deze even links liggen. Krijgt ooit nog wel een keer een kans.

Wat een heerlijke melancholische muziek is dit zeg, echt een sterke naargeestige sfeer zet dit album neer.
Het lijkt alsof de zangeres zich door allerlei duistere ideeën een pad moet banen met haar stem als enige lichtpunt.

4,5 Sterren.

Dat vind ik een ontzettend mooie beschrijving en ben het daar dan ook helemaal mee eens.

Dit debuut van Portishead vandaag weer eens beluisterd en dit album weet mij maar niet te boeien dit i.t.t. Portishead's laatste album "Third" waar veel meer pit in zit en ik daarom ook stukken beter vind. Slecht is "Dummy" zeker niet - 'Sour Times' en 'Glory Box' zijn best mooie nummers - maar ik vind het in zijn geheel een beetje aan de saaie kant.

3,0*

Wat een fucking grandioos tranentrekkend fabuleus mooi nummer is roads toch wel niet.... Absolute tristesse verpakt in exact 5 minuten en twee seconden...

PS de rest van dummy mag er ook zijn

Omdat Portishead naar Werchter komt ben ik eens op zoek gegaan naar één van hun albums. Dat was zeker geen slechte beslissing, want ik vind het wel zeer goed. Ik hou wel van die relaxte sfeer en elk nummer is zeer goed. Toch blijf ik op 3,5* steken om dat er geen enkel nummer mij echt omverblaast. Alle nummers passen goed bij ekaar en lopen zeer goed in elkaar over dat het moeilijk is om zee uit elkaar te houden. Misschien moet ik het toch nog een paar keer beluisteren.

not glory times nor sour times. Just a good album

Helemaal stuk gedraaid na de release... zover dat ik m zker 10 jaar niet meer geluisterd heb..
Maar.... wat in 't vat zit verzuurt niet... en da's bij dit abum zeker zo.. 10 jaar is lang, maar daardoor klinkt ie nu gewoon weer net zo lekker als destijds..

1 ding zal ik laten, weer stukdraaien gebeurd me niet meer

Waarom heb ik zolang gewacht om dit album te beluisteren ?

Had vlug iets van hen beluisterd toen ik vernomen had dat ze naar werchter kwamen en dat klonk wel goed maar nooit een album beluisterd, stupid me.

Direct nog eens beluisteren.

²

Ik dacht van tevoren dat het de rest van het album nooit zo goed kon zijn als Roads, maar volgens mij zit ik ernaast.

Hoe weet je dat? Ik vind namelijk niets op het hele internet over Beth Gibbons

Ze heeft nooit interviews gegeven, geloof ik, maar er is wel het e.e.a. te vinden. Maar goed, dit is ook een beetje mijn interpretatie. Eerlijk gezegd ben ik er nu minder zeker van dan een jaar geleden.

In 1999 werden zaterdags in de krantenbijlage De Metro van De Morgen in totaal 52 albums geselecteerd die als essentieel werden beschouwd in je algemene culturele bagage aangaande de pop/rock geschiedenis. Die albums worden een voor een nog eens bovengehaald in dit topic. Deze week is dit album aan de beurt. Hieronder het stukje zoals verschenen in 1999, in de eindejaarsbijlage 'De Cultuurkenner', een bundeling van alle artikelen uit de gelijknamige rubriek van De Metro.

Was dat even schrikken zeg, toen een kleine vijf jaar geleden Dummy, het debuut van Portishead verscheen. Uit welke diepte kwam deze groep geklauterd. Niet toevallig dat de hele hoes in blauwe tinten was uitgevoerd. Dummy is immers pure blues, neen, niet in muzikale zin, maar wel qua sfeer en onderwerp. De troefkaart van Portishead is zangeres Beth Gibbons, wier stem een beschadigde ziel verraadt, maar Dummy vatte deze dame op een moment dat ze niet meer op haar kop wilde laten zitten ("Give me a reason to love you / Give me a reason to be / a woman / I just wanna be a woman", luidt het in het briljante Glory Box). In contrast met haar langoureuze zang plaatste Geoff Barrow geregeld gevatte scratches of mocht gitarist Adrian Utley soleren. Op andere momenten lag de instrumentatie (zwoele piano of orgelpartijen) in het verlengde van het smachten van Gibbons.
De nadruk op sfeer, de lome, want vertraagde hip-hop beat, introduceerden een nieuw gerne: de triphop, dat zonder probleem zijn weg vond naar een groot publiek. Een gerne dat niet helemaal uit de lucht kwam vallen (bijvoorbeeld Massive Attack verrichte nogal wat voorbereidend veldwerk) en dat vooral veel navolging kende. De plaat was amper een jaar uit en je struikelde al over de copycats. Elke platenfirma wou immers haar Portishead. Dummy is dan ook de blauwdruk van de songgerichte triphop. Tot nader order blijft het origineel onovertroffen.

Hoe kunnen scratches in godsnaam gevat zijn?

Dat snappen alleen ouwe, rijpe negers...
Je zult dus nog een paar decennia moeten wachten

Dat zijn scratches die de getapte jongen uithangen.

Roads

Goede kroegmuziek die ze helaas nooit in de kroeg draaien. Die Beth Gibbons die heeft me een stem!.

Er zijn helaas veel kroegplaten die nooit in een kroeg worden gedraaid, zoals veel van het nieuwe werk van Tom Waits. Maar ik vind Dummy nou net iets te underground voor in een kroeg.

In Dummy wordt door combinatie van de onheilspellende zang van Beth Gibbons en de perfect daarbij aansluitende beat en gitaar een donkere, dreigende sfeer gecreëerd die bij mij alleen maar werkt als ik me daarvoor in de juiste context bevind (avond/nacht in combinatie met niets dan stilte, buiten dan Dummy). In andere omstandigheden doet de plaat me veel minder. Er zijn een aantal nummers die boven de plaat uistijgen (Sour Times, Glory Box, Roads) die mooi verspreid over de plaat staan, waardoor het album een mooi geheel is met her en der wat hoogtepunten. Er staan echter ook een aantal nummers op die me momenteel wat weinig doen en die ik momenteel nog moeilijk van elkaar kan onderscheiden (het trio Strangers, It Could Be Sweet en Wandering Star), maar misschien spreiden die nummer zich pas later aan mij tentoon. Momenteel 3.5* en we zien wel hoe deze quotering verder evolueert.