Ik ben dan ook degene die de erg leuke taak op zich heeft genomen alles over te typen...
...moet je wel aandachtig lezen natuurlijk...

Nee, maar het is mijn bescheiden mening dat ook marginale trillinkjes (op de schaal van Richter) gevolgen kunnen hebben en voor nieuws kunnen zorgen. Je weet ongetwijfeld hoe een lawine ontstaat.

Gert Vlok Nol - Beaufort-Wes Se Beautiful Woorde is trouwens nog zo'n voorbeeld.

De eerste American Recordings is ook het vernoemen waard. Opeens gingen veel "uitgebluste" oude artiesten het over dezelfde boeg gooien.

Die van Bettye LaVette ga ik toch wel eens opzoeken, lijkt me wel iets voor mij

The Bends was ook een instant klassieker, maar daar achtten ze het ook nog te vroeg voor. Er worden zoveel albums gelijk tot klassieker gebombardeerd. Als het voor Radiohead nog te vroeg was, zie ik niet in waarom Portishead destijds al wel essentieel genoeg geacht werd.

The Bends was helemaal geen instant klassieker, hoe kom je daar nou bij?

Toen dat album net verscheen was er echt niet zoveel aandacht voor. High and Dry, de eerste single, kreeg ook nauwelijks airplay. Weet nog wel dat ik de eerste was die het album uit de plaatselijke bieb leende en je verder nauwelijks iets hoorde of las over Radiohead toen.
Met Portishead was dat wel een ander verhaal: die scoorden meteen een paar hitjes, kregen veel airplay en wonnen als outsider de Mercury Prize.

Ja, wat Herman zegt is correct. Ik was al eerder "fan" dus kocht The Bends vrij snel na het verschijnen, maar je hoorde er niemand over verder. Portishead sloeg juist in als een bom.

Maar aangezien Blue Lines net geweest is denk ik eigenlijk niet dat ze nogmaals triphop uit Bristol kiezen. Mijn gevoel zegt tevens dat ze het hele Britpop gebeuren negeren en kiezen voor Grace.

Britpop is niet mijn ding, of het moest BritPulp zijn. Grace, onvermijdelijk denk ik.

Radiohead, pas leren kennen via de radio met Street Spirit (Fade Out).

Negers zitten me diep, no homo. En voor het gemak heb ik me wat betreft de checklist maar gebaseerd op je bespreking van Illmatic, mocht dat je nog niet opgevallen zijn.

Ik vind qua keuzepatroon van de Cultuurkenner The Bends van Radiohead buitengewoon voor de hand liggen. Het is toch iets meer "buitenbeen en cultuurschok" dan Grace van Jeff Buckley.

Erken ik, terwijl mijn eigen waardering voor Radiohead niet zo hoog ligt (i.t.t. Grace). Maar dat is meer smaak dan ontkennen van kwaliteiten.

Ik verwacht eigenlijk ook wel dEUS met Worst Case Scenario als laatste in de lijst.
Zou toch geweldig zijn om deze 52 essentiele klassiekers af te sluiten met mijn persoonlijke nummer 1.

Er is een paar uur geleden nog gepost dat dEUS er niet in zit.

De Cultuurkenner-2 heeft nog steeds niet alle data, dus gaan we gewoon verder met wat ook meteen het laatste album is uit de oorspronkelijke "De Cultuurkenner" van De Metro (bijlage v/d De Morgen).


Dummy (1994), Portishead





Het bijhorende stukje uit "De Cultuurkenner" kan je hier lezen


Hier vindt je een topic overzicht


Toelichtingen:

> Introductie + Toelichtingen 1&2:

> Toelichting 3:

> Toelichting 4:

> Toelichting 5:

> Toelichting 6:

Aphex Twin

Verder op zich wel blij met Dummy, maar na Blue Lines is het wel een beetje meer van hetzelfde.

Ik ga deze week dit debuut dan maar eens vaker beluisteren. Om een of andere duistere reden ben ik er nooit zo aan toegekomen als aan de twee opvolgers.

Lees svp even een van mijn eerdere posts hier over Massive Attack vs Portishead - daar wijs ik op de Bristol-alliantie. Verder is niemand gebaat met dit soort grof generaliserende, afgezien van het feit dat je op evidente wijze je eigen gebrek aan kennis/luistervermogen etaleert.

Volkomen terecht, geen discussie

Portishead. Al blijf ik hun tweede hun beste worp vinden en Dummy de minste, toch mag ook Dummy er zijn zeker zijn. En ik heb ik wel eens verteld dat ik stiekem een beetje verliefd ben op Beth Gibbons, ook al is ze zo oud? Bij deze.

Oorspronkelijk bericht even gewijzigd, want bij nader inzien klopt er geen bal van.... Erg laat gisteren, te vroeg vandaag....

Met mijn excuses voor de gezaaide verwarring.

Excuses aanvaard.

I've Got My Own Hell to Raise zonet voor de eerste maal beluisterd... Topklasse! Hoedat ik die heb kunnen missen?

Weliswaar niet van hetzelfde kwaliteitsniveau, maar in de context 40plussers en veroorzaakte rillinkjes kan ik deze oude killerknar toch ook niet onvermeld laten:




uit Come on In (1998)

En Mjuman vergeet mischien wel het allermooiste voorbeeld. Miles Davis was namelijk al ruim de 40 voorbij toen hij met britches brew een ware klassieker neerzette, samen met kind of blue en in a silent way mischien nog wel zijn meest visionaire werk.

Tsja, maar dan wijken we wel heel ver van het pop/rock topic af natuurlijk...

Toch wel dus. Tijdens de 00's-editie van de decennialijstjes een maand of 3 geleden heb ik Third geprobeerd. Destijds zei ik dit:
Volgens mij was dit wel muziek waar ik wat mee kon.

Dummy blijft prachtig.
Voor mij zijn ze vervolgens niet meer op dit nivo gekomen; alles klopt gewoon aan dit album, en laat zich gemakkelijk als een geheel luisteren.

Blijft inderdaad een prachtig album. Zowel tijdsloos als een typisch 90's product (ja dat kan best tegelijk). Eigenlijk een 5*-plaat, maar na al die jaren ben ik toch een halfje lager gaan zitten. Third vind ik veel spannender (is ook ex-top 10). Ongelooflijk dat Portishead 10 jaar na hun 2e album nog zo terug kon komen. Kan eigenlijk geen andere artiesten bedenken die hun dat huzarenstukje hebben nagedaan (of voorgedaan).

Totaal niet te vergelijken met Miles Davis, maar als we het toch over oude knarren hebben, vergeet dan Seasick Steve niet.
Hij brak pas door op zijn 65e geloof ik...

Erg leuk voor hem, maar nu wijken we toch steeds meer af van de oorspronkelijke discussie en komen we op het vlak van artiesten die op latere leeftijd een uitstekend album gereleased hebben of zelfs toen pas debuteerden. Het gaat hier toch vooral om artiesten die op de een of andere manier het muzikale landschap hebben verbreed, gewijzigd, etc., hoewel ik de eerste ben die zal erkennen dat dit niet altijd eenvoudig te kwantificeren valt.

Dummy is inderdaad blijvend prachtig, maar dat ze daarna niet meer hetzelfde niveau zouden hebben gehaald lijkt me toch een betwistbare mening. "Portishead" lijkt mij toch ook het niveau van Dummy te evenaren (Al sluit ik hier, rekening houdend met de factor "smaak", discussie niet uit). Maar met "Third" overklassen ze toch duidelijk zichzelf.

Die tweede is in zo'n sterke mate een herhalingsoefening dat als ze die in 1994 uitgebracht hadden en daarna pas Dummy we nu in dit topic het titelloze album aan het bejubelen waren en Dummy een herhalingsoefening hadden genoemd.

Als u begrijpt wat ik bedoel.