Herman Brood & His Wild Romance - Shpritsz (1978)

saturday night is 10/10 en de rest valt toch te licht uit , mooie hoes trouwens , het programma was redelijk met toch duidelijk zonder danny lademacher geen shpritsch !

en dan vergeet ik ook wel de sax van bertus borgers , prachtig !

De officiële reeks (van de BBC) zijn allemaal afleveringen van eind jaren '90 volgens mij. Die zijn al regelmatig op de tv geweest. Er is ook een Nederlandse reeks onderweg en de aflevering over dit album was daar de pilot van. Ik hoop zelf nog op Bettie Serveert en Urban Dance Squad.

Ik heb best wel gelachen om de Documentaire, moet ik eerlijk zijn :’ )
Ik ging echt plat toen ze Herman de eerste rapper noemde

Wat mij opviel in de docu dat (zoals bekend ) de drugs en dan met name de speed , enorm belangrijk waren voor een optreden .

Onder het motto ; Geen speed , geen Herman & The Wild Romance . Als je manager Koos mag geloven was het een zaak van leven of dood als er geen drugs voor handen waren .

De band en dan met name Brood konden dus kennelijk geen acceptabele muzikale prestatie leveren zonder een snuifje of een spuitje .
Ik blijf dit een merkwaardige gedachtegang vinden . Maar kennelijk was dit een way of life die niet meer uit te bannen was . En eerlijk is eerlijk ; ze waren perfect live . Het had een perfecte swing en het tempo lag hoog .
Hoe zou het geklonken hebben zonder pretmiddelen ???

Ik snap het wel, als je eenmaal in die ''drugs-flow'' zit en je wordt opeens gedwongen tot een cold turkey, ben je meer daar mee bezig dan met muziek maken. Het werd inderdaad gewoon een gewoonte, triest maar waar.

Door LSD of wiet wordt je tenminste nog een beetje creatief, maar door speed is het alleen maar volle gang naar voren en alle energie die je in je lichaam hebt geven. Het vreet je energie weg, zodat je niet meer zonder speed kan. Zoals hier dus ook het geval was.

De hollandse pseudo- Classic Albums docu vond ik een schrijnend staaltje van Holland op zijn smalst.
Die Coach van Dijk was gewoon een dealer, en heeft het niet voor niets over niets anders dan over dope, omdat ie over niets anders iets weet dan over dope.
Maar ook Lademacher kan zich door aantasting van de grijze cellen zich blijkbaar zo weinig herinneren dat hij ook niets nieuws of boeiends meer te vertellen heeft.
Herman een rapper my ass.

Weet niet wie hier the Wild Romance in die jaren ook daadwerkelijk live gezien heeft, maar de keren dat ik ze zag was het niet altijd feest.
Soms kakte het optreden na een paar nummers zo in, dat meneer Brood eerst weer achter de coulissen moest, om met " hernieuwde" energie te pogen het optreden af te maken, andere keren was het ongeinsprireerd, chaotisch en arrogant ten opzichte van het publiek.

Nee die documentaire was mij te veel een ' van de doden niets dn goeds' verhaal en bovendien te flinterdun en slechts een poging de mythe in stand te houden.

Ik heb "Shpritsz" nog eens aandachtig beluisterd maar ik kom niet hoger als 3,5 ster.
Eigenlijk stelt ongeveer 1/3 van de songs weinig voor, wel 1 klassieker en de rest op zich aardig.

De plaat wordt gered door alle toeters en bellen eromheen, het koortje en de diverse gastmuzikanten.
Echt wel een meerwaarde, en natuurlijk Herman Brood zelf die voor zijn doorbraak al redelijk bekend was.

Ik ben het wel eens met Oldfart.
Dit album wordt gewoon te groots neer gezet.
Het teert voornamelijk op Saturday Night, en het Amerika verhaal is eigenlijk een grote flop.
Golden Earring heeft meer waar gemaakt, en daarvan leven de leden nog.
Barry Hay is zeker niet sympathiek, maar ik hoor liever zijn verhaal, dan die van een Van Dijk, die samen met een Chabot van Brood een soort van God maakt.
Dit voornamelijk in eigen belang.
Kom op zeg!.
De internationale erkenning van Brood heeft hij voornamelijk te danken aan zijn schilderkunst.

Ach , we moeten nu ook niet doen of Brood helemaal niets heeft betekent .

Je gaat niet helemaal voor niets naar Amerika en ze hebben daar in het begin een paar goede gigs gedaan .
Dat ze het uiteindelijk zelf hebben verziekt is een ander verhaal . The Earring kreeg heimwee en Brood verknalde hun belangrijkste optreden .
Over die drugsperikelen in de aflevering van afgelopen Zaterdag wordt ik ook wel een beetje moe . Het is net of dat vooral in stand gehouden moet worden .
In feite is het godsgeklaagd dat een band " op drugs'' zijn ding moet kunnen doen , al heb ik het idee dat bepaalde dingen wel een tikkie worden overdreven .

Maar de status van deze plaat vind ik terecht . Een nog altijd heerlijk album , ongecompliceerd en recht voor je kop .

Wat betreft die gekke anekdotes vond ik die docu uit het Uur Van De Wolfserie over Cuby & The Blizzards een stuk onderhoudender. Met Brood die speed naar Polen achter het ijzeren gordijn smokkelde, in piano's een bolusje legde, uit platenwinkels stal. En meer van dat soort dingen.

Anders dan anderen hier vond ik het leuk om die beelden terug te zien, evenals de soundbites te horen - die twee verschormpelde appeltjes-dames had dan niet zo gehoeven - of met waarchuwing vooraf: "dit programma kan onesthetische beelden bevatten".

En ja het leek een beetje een 'viering van de hoogmis' opgedragen aan zijn heiligheid Sinte Hermanus. Maar alla, Herman komt tenminste niet met zijn conterfeitsel in zo'n ontzettend irritante reclame-spot van Eyewish Groenveld als Barry - Barry altijd veel meer een notoir ladies man dan Herman; Barry: in de jaren 70 al gezocht onderwerp voor interview + foto's in Viva.

Aan de muzikale vergelijking Earring vs Brood ga ik me niet wagen. Beide meermalen gezien - de een constanter (en meer mainstream) dan de ander. Brood: meermalen live gezien en idd, zijn goede periode was kort: eigenlijk tot '80 zo'n beetje - met daarna een revival, toen ie nog eens toerde met Hans Dulfer. Tekenend was dat ie regelmatig bij optredens zijn eigen teksten kwijt was - 1e couplet van Never Be Clever hoorde je dan driemaal en zo maakte de song onbedoeld zijn titel waar.

Desalniettemin was HB een rocker in hart en nieren - veel meer dan Long Tall Arnie Treffers (a poser): grote karaf op de piano, fles Smirnoff (oid) erin, pak Appelsientje erbij en hoppa gaan met die banaan. Barry heeft veeleer iets van John Bon Jovi - die momenteel een hele golf negatieve publiciteit over zich heen krijgt vanwege zijn onhandige (to say the least) uitspraken over opper-Appelaar Steve Jobs.

Dit album - ik moet naarstig op zoek naar de lp; is wel degelijk een NL rock-klassieker. Net zoals ik opschrik/wakker word van de eerste noten van Disorder, heb ik dat met het begin van Saturday Night.

En Chabot moet je af en toe gewoon laten lullen, die man ratelt wel door. Brood was een opmerkelijk mens: ooit woonde hij in de Utrechtse Stationsbuurt (gesloopt t.b.v. Hoog Catharijne) in een kraakpand; daar liep ie regelmatig in zijn blootje; in dat kostuuum deed hij ook de deur open en door de straat reden regelmatig stadsbussen - hilariteit alom. Nog een anekdote: Brood was overgehaald om in Haarlem bij een buurman van een collega van mij de schutting te beschilderen voor het zoontje van 8 jaar - omdat het voor een jochie was, vond Herman het leuk om dat te doen. Op de schildering stond ook een olifant, met een lange slurf - en erboven een tekstballon. Herman overwoog erin te schrijven: "met zo'n lange neus kan je goed snuiven" -maar vond dat ie dat uiteindelijk niet kon maken voor dat jochie.

Brood - een markant mens, van wie je regelmatig geen hoogte kreeg. Ok, het programma was een beetje hagiografie, maar voor het album en zijn inbreng wel terecht.

Was Bart Chabot die oelewapper die beweerde dat Brood de eerste was die over drugs schreef? Ik zat met open mond van verbazing op de bank. Het ergste was dat hij zelf de Velvets nog noemde. 'Eén nummer op een plaat'. Er staat zelfs een nummer dat letterlijk 'Heroin' heet op het album . 'All Tomorrows Parties' mag je er wat mij betreft ook wel in meenemen, en 'Venus in Furs' gaat dan wel niet over drugs, maar is nóg donkerder. Shpritz gaat ook niet volledig over drugs (dat zou ook het toppunt van inspiratieloosheid zijn) dus wat dat betreft raaskalt die Chabot maar wat.

Het tekent wel het niveau van de documentaire. Bart Chabot (als hij praat schiet mijn ergernismeter sowieso al in het rood), een speeddealer, twee mislukte zangeresjes die niets bijdroegen..

Het album zelf heb ik ook nooit veel aangevonden. 'Kijk mij eens junkie zijn'. Brood had een slecht gevoel voor melodie (dat werd dan 'rappen' genoemd in de documentaire) en schoot als zanger gewoon tekort. Lademacher redt de plaat nog een beetje, maar hij is uiteindelijk ook meer een sessiemuzikant. Voor echt creatieve of unieke ideën ben je bij hem aan het verkeerde adres. Wat dat betreft kan ik me wel vinden in het verhaal van Malle op de vorige pagina. Heb Lademacher vorig jaar met z'n Paris Dandies gezien, maar dat was ook een beetje net-niet.

Mijn schoonvader speelt in een band, Blues Conviction, en in die band speelt de sound engineer van dit album; Robin Freeman. Toch humor dat hij dan voorbij komt in deze docu.

Shpritz heb ik als plaat een andere mening over, maar ik heb Herman in die tijd vaak live gezien en dat was toen toch erg goed.

Brood als fenomeen wordt wel erg romantisch gemaakt. Aan een leven lang speed gebruik is niets romantisch. Daarom werd ik niet goed van die documentaire waarin vooral die foute manager Koos van Dijk verheerlijkt over Speed gebruik kon praten, zijn Speed waarop zelfs The Kinks waanzinnig speelde, griezelig type. Alsof hij er baat bij had Brood aan de speed te houden, wat ook waarschijnlijk zo was. Want Herman zonder speed gebruik was Herman niet meer, kijk maar naar zijn roemloze einde. Een beetje als kolonel Parker bij Elvis.
Na Broods dood heeft van Dijk zijn zakken nog gevuld met het verkoop van Broods schilderijen.

Om misselijk van te worden inderdaad, verschrikkelijk gewoon. 'Door míjn speed speelde iedereen geweldige concerten'. Die vent spoort volgens mij niet helemaal. Hij was zo trots als een pauw op die speed. Dat is haast de grootste rotzooi die er bestaat...

Het is de mythe rond de artiest . Maar toch was Brood wel markant . Schijt aan alles en leven bij de dag . Hij is in ieder geval gegaan voordat ie echt zielig begon te worden .

Maar Manager Koos is vooral een zakenman . Het image en de publiciteits geilheid van Herman kwam hem natuurlijk goed uit . Dat ie moest zorgen dat er wel voldoende drugs aanwezig zou zijn om Herman weer een paar uur te laten rocken op het podium , is bijzaak geweest . Die drugs waren er gewoon altijd .
Behalve kennelijk dat het er echt om ging in de U.S.A .
Maar had Brood echt doorgebroken daar , dan had Ome Koos waarschijnlijk naar huis gegaan, want ze zaten niet echt op 'm te wachten daar . Dat is dan niet echt aan de orde , maar zo zijn de feiten wel .

100 % gelijk heb je stijn , jij weet waar de klepel hangt , lees zelfs graag je nota's en met grote kennis van zaken en nog op zo'n jonge leeftijd heb jij wel enorm veel muzikale bagage , je bent een topper Stijn !!!!

Tja, bij het levend houden van een legende wordt de realiteit niet altijd serieus genomen. Neemt niet weg dat onze nationale superjunk een van mijn jeugdidolen is geweest die mijn gereformeerde opvoeding toch bijzonder hebben opgevrolijkt. Als je dit album objectief beoordeelt is ie idd niet echt bijzonder maar er hangt gewoon een apart sfeertje omheen die de hype om de persoon Herman een aardige schop onder de kont had gegeven destijds.

En inderdaad, de bespiegelingen van Stijn kan ik doorgaans ook zeer waarderen.

Leuk om te horen.

Wat zijn wij Nederlanders eigenlijk een vreemd volk.
Toen Ian Curtis en Kurt Cobain zelfmoord pleegden reageerde de wereld vol afschuw.
Bij Brood werd het allemaal geromantiseerd, hoe geweldig het leven van superjunk Brood was.
Zuipen bij Paradiso e.d.
Zelfmoord blijft over het algemeen een keuze die genomen wordt als men geen andere uitweg meer kiest.
Soms heb ik de neiging om op te roepen om figuren zoals Koos van Dijk of Bart Chabot gewoon te boycotten.
Zij zijn er nog, terwijl hun "vriend" Herman Brood helaas op een trieste manier aan het einde kwam.
Neemt niet weg dat hij ten tijden van dit album nog zichtbaar van het leven genoot; iets wat volgens mij zijn laatste jaren niet meer het geval was.

Tijdens zijn leven draaide het hem om het scoren, na zijn dood deed zijn naaste omgeving het.

Herman wist natuurlijk donders goed dat ie met deze levensstijl niet oud zou worden . Speed verwoest uiteindelijk alles , alleen het duurt ff langer dan heroine .
Op een bepaald moment reageerde zijn lichaam niet goed meer op speed en toen was de gein er wel af voor Herman .
Ik heb alle Chabot boeken over Brood gelezen en wat je ook van hem mag vinden , ik vond het oprecht geschreven .
Brood heeft ongetwijfeld genoten en leefde zijn leven veel sneller dan eigenlijk kan .
Het was overigens een enorme egoist , vond vooral dat het leven om hem draaide en kwam daar nog mee weg ook .

Brood was feitelijk gewoon een LUL. Was te slap om zonder Speed te leven, want daarzonder was hij blijkbaar een heel onzeker mannetje uit Zwolle. Toen hij sprong, vlak daarvoor zijn laatste Brandy, aan de bar van de Hilton, wist hij heel goed dat hij drie kinderen en een vrouw in verbijstering achter liet. Een vrouw, en een hele sterke, die geen prettig leven had bij haar Herman.

Laat daar de familie zelf maar over oordelen. Brood was bovendien niet de enige junk in artiestenland.

Afgelopen week kwam deze plaat in Classic Albums op NL3. Dit blijft een klassieker van Brood. Vooral Saturday Night blijft heerlijk om te luisteren.

zou bijna zeggen, alleen saturday night blijft heerlijk om naar te luisteren, ware het niet dat het nummer kapot gedraaid is

Nou nou Herman c.s. krijgen er zwaar van langs in de berichten hierboven. Het zegt toch wel iets over het fenomeen Brood dat een documentaire over deze plaat, bijna 10 jaar na zijn dood nog zo’n discussie op gang brengt. Wil ik ook nog wel even aan meedoen.
Ik heb de docu zelf ook gezien en heb me er wel mee vermaakt. Ik vind Shpitsz namelijk nog altijd een heerlijke rock ’n roll plaat en in de docu werd een weliswaar zwaar geromantiseerd maar mooi beeld neergezet van de tijd en omstandigheden waarin de plaat tot stand kwam.

Iemand als Koos van Dijk moet natuurlijk wel met de nodige korrels zout worden genomen. Hij is voor z’n inkomen nog steeds afhankelijk van z’n overleden protegé en heeft er dus alle belang bij om de mythe in stand te houden. Dat hij hier wordt afgeschilderd als een ordinaire speeddealer, daar ben ik het ten dele mee eens. “Coach” was het voertuig dat Herman nodig had om zich in de grotemensenwereld te begeven. Met wederzijds goedvinden, dus. Wat je zowel Koos als Herman kunt aanrekenen is dat ze 20 jaar lang zijn blijven volhouden dat het 1978 was.

Zo doet Koos van Dijk het voorkomen alsof een tekort aan speed de oorzaak was van de flater in The Bottom Line (zo heette volgens mij de venue waar HET cruciale optreden moest plaatsvinden). Ik zou eerder zeggen dat het te wijten was aan een teveel daaraan in de weken eraan voorafgaand. Eerlijk is eerlijk; de industriële hoeveelheden amfetamine geven de eerste paar platen van HB&HWR een prettig soort gejaagdheid. Maar voor succes (artistiek en commercieel) is meer nodig dan alleen speed, en daar hebben de heren zich op verkeken. Juist door dat aanhoudende dopegebruik is Herman in de versukkeling geraakt. Maar dat is op Shpritsz nog lang niet aan de orde.

Shpritsz is een mijlpaal in de NL rockgeschiedenis, daar doet een half geslaagde documentaire niets aan af. Herman in topvorm en speed in overvloed. De plaat is lekker rudimentair geproduceerd (een verademing om dit terug te horen tussen al die ‘vette’ rockprodukties die volledig om zeep worden geholpen door een overdaad aan compressie.)
Op Shpritsz krijgt Lademacher alle ruimte en hij is dan ook de grote smaakmaker.. Zijn gitaarpartijen zijn puntig, effectief en 100% rock ’n roll.

Goed verhaal Jumpjet en in grote lijnen met je eens . De Herman Brood geschiedenis is wel een boeiende en voor een verlegen ventje uit Zwolle heeft hij wel voor beroering gezorgd .

Dit album is gewoon onversneden rock 'n roll uit het boekje en wat mij betreft nog altijd relevant . Ondanks de speed , of misschien wel dankzij de speed , een pure goudeerlijke plaat .
Tuurlijk werd Herman zo halverwege de 80er jaren minder boeiend en vooral ook een stuk minder succesvol , maar de man heeft de aandacht wel altijd vast gehouden .
Het trieste keerpunt begon eigenlijk al dat Herman op een bepaald moment niet veel trek meer had om te peformen . The Wild Romance was zijn eigen voorprogramma en Brood kwam er dan vanzelf bij . Coach Koos moest hem dan meerdere malen weer het podium opduwen , omdat het nog geen tijd was .
Uiteindelijk toch te lang doorgegaan , Herman wist donders goed dat het einde van zijn leven in zicht was .

Zo heb ik eind jaren '80 / begin '90 inderdaad een aantal optredens meegemaakt. De Wild Romance was altijd een stakke rock 'n roll machine, daar lag het niet aan. Herman was de onzekere factor in het verhaal. Het was lang niet altijd met tegenzin, hoor. Als het mee zat was een Broodshow anderhalf uur lang rocken, swingen en zweten. Maar soms had Herman zijn dag niet en werd 't een klein uurtje plaatsvervangende schaamte.

Rock 'n roll was toen al lang niet meer de core business, dat waren zijn schilderijen.

Een heleboel van jullie hebben het maar over Bart Chabot, kan iemand mij vertellen waar hij in dat programma opduikt?