Def Leppard - Hysteria (1987)

Ja ik weet hoe Def Leppard 'ooit is begonnen'. Ken de geschiedenis. Bon Jovi's eerste album vond ik ook top. Zodra ze (DL) hadden geroken aan grote verkoopaantallen van een hit zijn ze zich gaan richten op meer van die 'hits' (proberen te) schrijven, met nadrukkelijke meezingrefreintjes: met de roots van de NWOBHM had het niets meer te maken en muzikaal niet interessant.

Dat is wat ik bedoelde te zeggen. Er zijn tig bands die nummers hebben gemaakt die alles in zich hebben om hits te worden maar het alleen nooit geworden zijn. Gewoon omdat ze geen goed management hadden of niet genoeg geld in promotie werd gestoken of.....vul maar in. Zelfs anno nu zijn er nog meer dan genoeg bands die in feite hetzelfde doen als al die bands in de jaren 80 maar de pech hebben dat het nooit meer op de radio gedraaid wordt.
Wat Def Leppard betreft; die verloochenden in principe op hun debuut al dat ze geen typische NWOBHM band waren maar veel meer in mars hadden. Dat is althans zoals ik nummers als Rock brigade en Hello America beleef. Per album evolueerden ze daarna hun stijl en aanpak die op Hysteria tot perfectie kwam. En natuurlijk is het een kwestie van smaak of je het dan mooi vind of niet. Maar het gaat mij er om dat een band te vaak wordt bekritiseerd puur omdat ze pakkende, melodieuze, goed geproduceerde nummers schrijven die ook nog eens hits worden. Ik bestempel dat liever als een topprestatie en vakwerk!

Plaat klopt van het eerste tot het laatste nummer. Dat het productioneel gezien tegen de nodige schenen aanschopt kan ik goed begrijpen; het is perfectionisme toegepast op hardrock. Heel clean, veel effecten en overdubs. Vind het zelf revolutionair, al helemaal voor die tijd.

HET album van Def Leppard! Hier staan vrijwel alleen maar knallers op. Of 't nou om opener women gaat, rocket die heerlijk versneld op 't eind, partyrocker PSSOM of armageddon it met z'n geweldige refrein, alles klopt op deze plaat. Def Leppards beste,en zou hierna nooit meer geëvenaard worden.

Deze kwam uit toen ik 14 was. Ik zat in een zware hardrockfase (Van Halen, AC/DC, Purple, Whitesnake, Maiden, Sabbath, Ozzy) maar deze nam ik niet al te serieus. Ik vond de nummers gewoon niet zo goed die ik van Def Leppard kende, en de zanger vond ik maar een matige stem en uitstraling hebben.

Dat vind ik eigenlijk nog steeds.

Toch ben ik 'm veel aan het draaien. Dit waren producties waar je u tegen zegt. En het brengt je terug naar de zorgeloze jaren '80 (leeftijd).

Gewoon lekkere plaat met een zwaar over-the-top productie. Mechanisch en zeer dik allemaal. Toch wel lekker, met terugwerkende kracht. Puur doordat het zo schaamteloos vet en catchy klinkt eigenlijk.

Vanmiddag tegen alle verwachtingen in aangeschaft. Geen remaster weliswaar, maar een tweedehands CD. Al zo'n dertig jaar niet meer gehoord, maar dit valt toch zeker nog net onder de soundtrack van mijn jonge jaren. Women en Gods of War vind ik nog steeds zeer behoorlijke tracks en de rest is me ook meegevallen (had destijds slechts zes tracks op een D-60 kantje van een cassette). Productie is tot in de puntjes verzorgd.

Een leuke plaat met een aantal uitschieters, maar ook een paar wat minder nummers. Het klinkt in ieder geval op en top. De productie is uitstekend.

Dankzij deze plaat kreeg Def Leppard ook voet aan de grond in Nederland. Niet dat de plaat hier gigantisch verkocht maar wel beter dan de vorige. De plaat is ook behoorlijk beter dan de vorige. Ik las in die tijd in muziekkrant OOR een artikel van de band over de malheur van de totstandkoming van deze plaat. De drummer verloor een arm en moest zich daarmee verzoenen maar daarnaast ook opnieuw leren drummen zonder, wat logischerwijs tijd kostte. De plaat werd in de Wisseloord studios in Hilversum opgenomen. Het artikel staat in de OOR van 1987 met Huub van der Lubbe op de voorkant. Zijn band, De Dijk, had net een nieuw album (Wakker in een vreemde wereld) uitgebracht, en werd daarover uitgehoord. Even een zijsprongetje derhalve, dus mocht je allemaal nog eens na wil lezen over het maken van Hysteria dan kunt u het nalezen in de betreffende editie. Gewoon luisteren naar de plaat kan natuurlijk ook, er staat genoeg moois op, "Love bites" bijvoorbeeld. Toch een beetje een vergeten ballad.

Dat men hier niet warm liep voor hardrock zal de jongens van Def Leppard de reet geroest hebben. 25 miljoen exemplaren gingen over de toonbank.

Nederlanders hebben blijkbaar wel een goede smaak.

Drie albums ging Hysteria al voor. Vanaf het eerste album mag ik ze al graag horen.

Ja, Nederland ging toen tenminste hard op Rick Astley, Mel & Kim en Patty & Shift.

Sarcasm Bites......

Overigens is vergelijking met Mel &Kim /Rick Astley niet zo raar en ook erg poppy. SAW produceerden ook glad als een aal. Dus je had in die jaren Europe, Bon Jovi en Def Leppard.

Appels en peren zijn allebei vruchten die aan bomen groeien.

Recent weer frequent beluisterd en ik vind het nog steeds een prima plaat. Ik heb mij altijd wel verbaasd over het hardrocklabel dat deze band heeft opgeplakt. Het is pure pop in mijn beleving en zit eerder in de hoek van Bon Jovi en INXS dan Saxon en Iron Maiden.

Het is dan ook gewoon hardrock. Zoals Bon Jovi in die tijd ook een hardrockband was. INXS overduidelijk niet.
Saxon en Iron Maiden is heavy metal. Dat was Def Leppard ook toen ze begon maar dat werd snel anders.
Run Riot en Gods Of War neigen nog wel een klein beetje naar metal.

Wat ik knap vind is dat ze 60 1/2 minuut op 1 LP geperst hebben gekregen destijds. Heeft iemand dat origineel nog?

Nooit gehoord. Maar het lijkt mij niet het ideale formaat.

Ik kan niet vergelijken met CD of de 2-LP reissue maar de LP klinkt prima, doch wat zacht. En naar binnen toe wordt het wat minder. Ik kan me voorstellen dat de 2-LP veel meer diepte geeft in het geluid.

Ik heb de enkele lp uitgave ook. Weet niet exact of het de eerste persing is maar hij klinkt heel behoorlijk. Vind ik althans. Ben geen audiofiel dus there you go...Heb nog nooit de behoefte gehad om de 2lp versie te kopen eerlijk gezegd. Die 2lp's verpesten voor mij altijd een beetje de flow van een album. Zoals ik die van jongs af aan heb beleefd. Maar wie weet schaf ik 'm ooit nog weleens aan...

ik heb de lp uit 1987 in de enkele uitvoering, waarop dus iets meer dan 60 minuten aan muziek is opgezet. De plaat is overigens ook vrij prijzig op discogs, maar dit staat los van de kwaliteit. In 1987 heb ik een mooi verhaal over de band en de totstandkoming van deze plaat gelezen in muziekkrant OOR en dat verhaal heeft mij beïnvloed voor wat betreft de aankoop bij mijn wekelijkse gang naar de platenzaak dat ik de plaat daar blind heb gekocht. Ik kende slechts de single "Animal" Kant A is erg sterk en kant B iets minder waar ook sommige nummers neigen naar de softrock zoals Bread en America die maakten. Vandaar ook mijn verbazing waarover ik eerder sprak. Maar blijft een prima plaat maar zakt ietwat weg in het collectieve geheugen. Wat dat betreft lijkt het een beetje op Mariah Carey en Whitney Houston, want zij verkochten ook vele miljoenen van hun studioplaten maar trof je nergens in een top 100, top 200, 250, 500, 750 of 1000 of welke top dan ook en ik hoop dat dit lot hen bespaard blijft, want Def Leppard, en dan in het bijzonder deze plaat, is veel meer dan dat.

Nou met een reeks shows in Vegas waar de plaat in zijn geheel gespeeld moest worden, het opduiken op een Taylor Swift feestje en een Animal dat nog regelmatig op de radio wordt gedraaid, kun je toch niet zeggen dat het in het collectieve geheugen is weggezakt? Misschien in Nederland waar iedereen hard gaat op autotjoenmangelaars en krukzitliedjeszingers met opapetjes op wel. Maar wereldwijd gezien blijft het een gerenommeerd album van een gerenommeerde band.
Voor wie het belangrijk vindt dat de hele wereld waardeert wat je luistert.

In Amerika zijn ze nog altijd 'huge'. Vullen met enig gemak arena's en om de zoveel jaar stadions. Dat laatste dan wel in combinatie met andere bands maar toch... En eigenlijk in elk willekeurig ander land, behalve Nederland, is de band toch behoorlijk bekend.

Veel testosteron. Dikke ballen shit. Fijnzinnig bezielde touch ontbreekt. Ik zelf kan deze band missen als kiespijn.

Ik kan de schrijver hierboven niet zo volgen. Fijnzinnig bezielde touch ontbreekt, dat klopt en ik ben ook niet groot fan van de band maar ik hoor wel de klasse, de fijne productie en enkele verdomd catchy songs. Ik vermaak mij wel degelijk met dit bandje, als ik fijnzinnige muziek met bezieling wil horen draai ik wel een ander bandje.

Couldn't agree more

Gelukkig voor jou is het niet verlicht om deze te moeten draaien, maar blijft afwachten, want de maatregelen kunnen ook zomaar aangescherpt worden

Ik vind dit een beetje vergelijkbaar met b.v Bon Jovi en Witte Slang. Sommige catchy nummers zijn heerlijk beluisterbaar, maar kan er geen compleet album van afbeluisteren. Pour Some Sugar on Me blijft gewoon een heerlijk nummer

Dat is natuurlijk een absolute kraker! Om luidkeels mee te schreeuwen/zingen. Het mag dan aalglad en oppervlakkig zijn, zie maar eens weerstand te bieden tegen zo'n refrein, mij lukt het niet.