Metallica - Hardwired... to Self-Destruct (2016)

Load en road zijn geen slechte albums, maar niet zo mijn ding. Ga deze vanmiddag eens luisteren.

De red vinyl komt volgende week binnen .

De eerste drie uitgebrachte nummers hebben mij in ieder geva positief l verrast. Mijn zoon van 9 vind het ook geweldige nummers. Hij drumt het begin van Atlas rise al.

Ik snap de vergelijking die gemaakt is wel, maar meer ook niet. Dit album is strakker, bevat overall meer goede songs en is meer één geheel. Over goede songs gesproken: Halo On Fire & Spit Out The Bone!

De eerste luisterbeurt zit er op, is goed bevallen. Tot nog toe vind ik vooral de nummers welke al gereleased waren er boven uit springen, maar die heb ik dan ook al vaker gehoord.

Het tempo is zoals aangegeven inderdaad wel redelijke hetzelfde waardoor het allemaal wel een lange zit wordt. Enigste minpunt tot nog toe vind ik ManUNkind, deze ligt mij niet lekker in het gehoor.

Cijfer volgt na meer luisterbeurten

Ik ben ook echt zwaar verrast door de Load vibe die ik her en der tegenkom, totaal niet verwacht na die 3 vrijgegeven nummers. Ik had eigenlijk meer een wat klassieke Metal plaat met veel NWOBHM invloeden verwacht maar het lijkt erop dat Metallica hun 35 jaar in een blender hebben gestopt en uit die substantie deze 12 nummers hebben geschreven. Ik hoor veel elementen van al hun platen terug.

Metallica. Ach ja, toen ik wat jonger was ging ik er helemaal op los en had een goede vriend daar wel invloed op (ik bezorgde hem meer alternatieve muziek, hij mij metal en dan vooral Iron Maiden en Metallica).

Load en Reload waren qua timing voor deze toen twintiger, langzaam richting de dertig kruipend, prima te noemen en vormden een mooi tegenwicht voor waar ik die dagen veel naar luisterde.

St. Anger paste daar helemaal niet meer in en vond ik gewoon weg slecht (wie niet?!). Death Magnetic daarentegen beviel me goed. Ik had er blijkbaar weer even zin in. En nu dan dit nieuwe album. Het heeft acht jaar geduurd.

Voor mij persoonlijk goed dat er zoveel jaar tussen zit. Ik luisterde zelden nog naar Metallica en toen ik weer terug naar vinyl ging was dit wel de enige metal band die ik via dat medium opnieuw wilde beluisteren. Ze zaten de laatste jaren weer wat meer in mijn systeem en het was dus toch wel tof te horen dat de vooruitgesnelde nummers zo beroerd niet waren.

Integendeel: ik hoorde de band van weleer. Niet helemaal natuurlijk. Ben nu een veertiger die langzaam richting de vijftig kruipt en Hardwired…To Self-Destruct is behoorlijk 'kijk ons het trucje van vroeger herhalen'. Waarom ook niet? Zo urgent als in hun begindagen zijn deze miljonairs al lang niet meer en waarom een nieuwe sound gaan uitproberen?! Dat mislukt toch jammerlijk. Dan is het beter om het beste uit verschillende periodes te pakken en opnieuw voor het voetlicht te werpen.
Het kleurenpalet lekker mengen en er komt niet eens een vies, grauw kleurtje uit blijkt nu.

Hardwired…To Self-Destruct is totaal niks nieuws, is leuk voor de oude liefhebbers die toch wel zullen blijven zweren bij de klassiekers van toen en misschien levert het ze hier en daar nog een nieuwe bewonderaar op, alhoewel dat minimaal zal blijven denk ik. Metallica is een beetje verworden tot nostalgie voor wat oudere kerels die nog even de wind in hun lange manen (die ze niet meer hebben) willen voelen. Nog één keer headbangen, maar dan wat minder fel. Is daar wat mis mee? Nee hoor. Het is gewoon lekker. En voel je zeker niet beledigd door mijn woorden als je een nog een jonkie bent die dit waardeert (mooi zo, zeg ik dan)

Dus vooruit, Hardwired…To Self-Destruct mag voorlopig nog wel even op repeat en ondertussen bedenk je je doorlopend waar je die ene riff toch van kent, was het nu dat nummer van The Black Album of toch Load? Of was het....... maakt niet uit. Gewoon lekker dus.

Positieve eerste indruk van een aantal nummers die ik net vluchtig gehoord heb. Straks lekker even aandachtig luisteren want zo te lezen zijn de meeste indrukken erg optimistisch.

Deze beschrijving past volgens mij prima bij vele niet-metal liefhebbers die toch naar Metallica luisterden. Want zo'n band is Metallica natuurlijk geworden in de jaren negentig.

Maar voor oudere metal liefhebbers als ikzelf is Metallica volgens mij naast de bekendste metalband ooit, ook nog steeds gewoon een metalbandje uit de jaren tachtig. Een van de beste uiteraard.

En nu hebben ze een nieuw album. Net zoals Testament en Anthrax onlangs. Maar ook Metal Church, Megadeth, Fates Warning, Armored Saint, Diamond Head en Death Angel. En ook nieuwere bands als Twilight Force, Oceans of Slumber, Bombus en Obscura.

En nee, ik ben niet alleen maar metal liefhebber.

Kortom, Hardwired…To Self-Destruct is voor mij gewoon een van de vele interessante releases van dit jaar.

Kocht jij de laatste van Prince uit nostalgie? Om nog eens één keer, maar dan wat minder wild, op te dansen?

En dus moet je even rekenen en dan ken je de leeftijd van de fans van toen


Die kocht ik omdat ik jarenlang fan was en hem nog steeds volgde. Had ik het ook gekocht als de naam Prince er niet op stond? Weet ik niet.

Dat je het een interessante release vind is prima. Vind ik ook hoor. Maar je zult toch moeten toegeven dat we hier echt niks nieuws horen en dat het fijn is dat ze het gewoon goed doen. Liever dat dan uitprobeersels die niet aanslaan. Om dan de laatste twee Prince HitnRun albums erbij te pakken: deel 1 was een probeersel en niet zo geweldig, nummer 2 was niks nieuws maar wel goed gedaan zoals we gewend waren. Dus dat dan liever.

Daarbij snap je hopelijk toch ook wel dat je het commentaar van mij met een knipoog moet lezen (je pakt precies dat stukje eruit) en dat er echt wel een kern van waarheid in zit. Metallica brengt niks nieuws en doet dat vooral voor veel leeftijdgenoten (inderdaad het beeld dat veel niet metal fans ondertussen hebben, ik verwacht bij The Cure vanavond ook niet veel jonkies). Niks mis mee, maar ik kan me niet voorstellen dat ze net zo hot gaan worden als voor ons jaren '80 tieners in die tijd. Dat geloof je zelf toch ook niet mag ik hopen?!

Bovendien zeg ik nergens dat Metallica geen goede band is. Je zegt zelf al 'metalbandje uit de jaren '80'. Zo zien velen Prince ook: megaster uit de jaren '80
Als oud-liefhebber zie je dat nu eenmaal anders. Dat is niet zo vreemd, maar veel mensen kijken er anders tegenaan en dat beschrijf ik ook een beetje (ik deed er een althans een poging toe).

Ik denk dat jij niet door de ironie heen kunt lezen. Ik vind dit gewoon een fijne plaat. En het zou mooi zijn als veel jongeren dat ook vinden (zal ook vast gebeuren).

Ik probeerde je gewoon iets duidelijk te maken, aERodynamIC, omdat je je eigen beleving teveel vereenzelvigt met die van anderen.

Voor mij is Metallica gewoon een van de vele metalbands met een nieuw album en slechts een van de vele oudere metalbands die nog steeds actief zijn.

Hun eerste vier albums behoren dan wel tot het beste wat metal te bieden heeft maar ze zullen zich met elk nieuw album moeten bewijzen want het gaat mij niet in de eerste plaats om nostalgie, noch om vernieuwing, maar om inhoud.

En daarop zal ik Hardwired…To Self-Destruct dan ook beoordelen.

Jammer weer een gemiste kans, dat word weer oude meuk aanhoren op de concerten. De eerste twee vrijgegeven nummers had ik even hoop (vond de zang te langdradig, muziek wel vrij aardig) maar nu de rest gehoord te hebben denk ik dat het toch echt over en uit is met de heren qua muziek maken, het vuur is er niet meer ....

Langdradige nummers en te lange zangpartijen, niet even lekker agressief er tegen aan en hakken en beuken. Leuk voor mijn Metallica cd collectie om eens uit de tweedehands bak te halen een keer ooit....

Sorry, maar ik vind 'het vuur is er niet meer' wat afgezaagd. Begrijp ik dat je moet hakken en beuken om het vuur er te laten zijn? Dan heeft bijvoorbeeld Black Sabbath het vuur nooit gehad. Bij de wat tragere, langere, logge nummers op dit album met geweldige solo's, moet ik soms aan die band denken.

Iedere keer als ik bij een Metallica concert ben, verbaas ik me over de samenstelling van het publiek. Van 7 tot 70 en vrijwel iedereen doet mee op een bepaald moment. Ik las hierna en begreep ook wel dat het ook ironie was wat je opschreef, maar misschien net iets te zwart-wit?

Alsof agressief hakken en beuken een kwaliteit op zich is. Ik hoor juist een redelijk gedreven band met een hele hoop prima nummers. Heavy genoeg zonder dat dat iets met snelheid van nummers te maken heeft. Steeds maar vergelijken met vroeger toen zij en wij nog twintigers waren zijn kanslozer dan kansloos wat mij betreft.

Iets vergelijken met vroeger heeft niet zoveel zin denk ik. Niet alleen is het muzikale landschap aan verandering onderhevig, zijn de heren dik 30 jaren ouder en past het geheugen zich ook aan na verloop van tijd. Een album van destijds, in andere omstandigheden, in een andere setting kan een andere indruk op je maken dan nu het geval is. Wat ik er maar mee wil zeggen is dat ik elke keer weer uitkijk naar een nieuwe plaat van Metallica. Niet zozeer dat ik een nieuwe Master verwacht maar meer vanwege het feit dat de heren (mainstream) metal naar het grote publiek hebben gebracht enkele monumentale platen op ons los hebben gelaten en niet wars zijn van veranderingen. Ik kan dat wel in de band appreciëren. Wat Kronos zegt kan ik wel volgen; het gaat altijd om de inhoud. En de eerste drie vrijgegeven nummers maken mij wel nieuwsgierig naar de rest van het album.

Mocht iemand daar aan twijfelen: ik beoordeel albums altijd puur op de inhoud ?

Net tijdens 25 km hardlopen de meeste nummers 2 keer gehoord. Viel mij niet mee. De 3 eerder uitgebrachte nummers vind ik erg goed met Moth into Flame als beste. Ook Spit Out the bone bevalt mij erg goed. Maar een nummer als Halo on Fire.....nee ik vind het nog niets. Ik zie hier ergens staan dat Metallica van al hun albums wel wat gebruikt hebben op deze plaat. Jatten uit eigen werk is op zich niet erg...als je maar de goede dingen jat. En er is voor mij iets teveel gejat van Reload, dat kwalitatief veel minder was in vergelijking met load. Hammett heeft geen enkele bijdrage geleverd aan dit album.....was zijn iPod met ideeën kwijt geraakt of zo iets. Had beter zijn wah wah kunnen verliezen, want daar maakt hij weer veel te veel gebruik van. Maar goed.....nog een paar keer luisteren, wie weet ga ik het nog beter vinden.

Tweede luisterbeurt zit er ook weer op. Misschien ben ik wat voorbarig met deze conclusie, maar ik nomineer Spit Out the Bone zomaar even tot het beste dat deze groep uitgebracht heeft in de afgelopen 25 jaar. Heerlijk agressief nummer dat je vanaf de eerste seconde bij de strot grijpt en geen moment loslaat. En ik die dacht dat ze het verleerd waren. Meer van dit!

Spit out the bone is idd erg goed nummer. Net als atlas rise, hardwired, here comes revenge en moth into flame. De rest moet ik nog eens goed gaan herbeleven.

Eerste luisterbeurt, fijne plaat en voelt minder "gezocht" dan voorganger Death Magnetic.
Atlas, Rise! Fijn nummer. De opmerking was al gemaakt zag ik maar de Iron Maiden invloeden lijken duidelijk hoorbaar. Dubbele gitaarlijn met volgende tweede gitaar.
Hier gaan we nog van genieten!

Heb de band ooit ontdekt via Hanneke Kappen, zij kwam met de sublieme demo 'No Live Till Leather' aanzetten. Metal met een punkrandje. Snel het album Kill em All aangeschaft wat in 83 uitkwam en ik was verkocht. Daarna elk jaar naar het concert van het uitgebrachte album, Kill en All en Ride the lighting in de stadsgehoorzaal in Leiden, Master en Justice in de groenoordhallen ook in Leiden en The black album in de Kuip, Rotterdam. Daarna ben ik afgehaakt en als ik dit album luister weet ik ook waarom. Het boeit me niet meer. Weer een productie zonder enige dynamiek, nummers zonder kop of staart en het mij al jaren irriterende drumwerk van de heer Ulrich. Tuurlijk zijn er weer wat lekkere riffs en solos te horen maar dat is voor mij niet genoeg. En zoveel mensen zoveel smaken, dus voor de gene die het wel kan waarderen, veel luisterplezier. Ik zet wel weer een van de eerste drie albums op....

Volgens mij heb jij per abuis St. Anger binnengehaald

Zo had ik dus gehoopt dat de nieuwe Metallica zou klinken. De productie vind ik heel er goed, de drums klinken hier gewoon goed, de bass klinkt lekker vet en James Hetfield is heerlijk bij stem.
En de songs zijn gewoon heel erg goed.

De plaat haalt wat uit hun hele geschiedenis, ik hoor hun beginjaren terug maar ook bv load en reload. En dat vind ik helemaal niet erg.
Favorieten zijn er nog niet echt, alles klinkt gewoon heel erg goed. Ik hoop er enkele klassiekers te kunnen ontdekken in de komende tijd. Ik ga deze in ieder geval nog heel veel beluisteren.

[quote]pos schreef:


Die is inderdaad nog erger... Maar zoals ik al zei, zoveel mensen, zoveel smaken.. Heb het na 35 jaar gewoon gehad met deze band, heb ik ook met Slayer.

Ontzettend fijn om mee te maken dit. De allereerste band waar ik fan van was (ik was toen 11 jaar oud) brengt eindelijk weer een goed album uit. Ik hoor een band die misschien een dagje ouder is geworden, maar de songwriting is hier en daar heel sterk en de productie eindelijk ook weer top. Het is gewoon 100% Metallica weer. Hoewel niet smetloos (de boel zakt op disc 2 regelmatig wat in), is dit echt wel het album waar ik al sinds het uitkomen van St. Anger op wacht. Welkom terug Metallica!

Nooit gedacht dat ze nog zo'n knaller als Spit Out The Bone in zich hadden zeg, die kan zo mee met het betere werk uit de 80s!

Net even een eerste luisterbeurt gegeven, daarna meteen Suicide & Redemption opgezet van hun vorige album, en daarna het album The Evil Divide van Death Angel, mijn favoriet van dit jaar, en waarschijnlijk mijn favoriet sinds de uitgave van Exodus' Tempo Of The Damned.

Wat mij bevalt:
-de betere productie dan op Death Magnetic (geen loudness war meer)
-James' stem
-Robert's werk, al mag het allemaal nog veel dynamischer
-dit is een album met een verhaal dat niet direct naar voren komt, nodigt uit tot ontdekken en replay.
-De eerste cd

Wat mij niet bevalt:
-Kirk's werk, zouteloos, repetitief, soeperig en ongeïnspireerd
-Lars drumt hier prima (voor zijn doen), maar zijn drums staan regelmatig nóg harder dan op Death Magnetic
-Opnieuw is het leeuwendeel van de nummers een minuut of 2 te lang ten opzichte van de inhoud die ze leveren, met name op de tweede cd, vermoeiend voor de oren
-De tweede cd, met uitzondering van Spit Out The Bone
-De up-tempo nummers zijn eigenlijk geen partij voor het nieuwe werk van zowel leeftijdsgenoten als jongere thrash-bands.
-Last but not least, Metallica heeft zichzelf voor mij geprofileerd als een experimentele band sinds de uitgave van Load, afwijkend van de norm. Het is voor mij de reden geweest dat ik juist geen totale afkeer had van St. Anger, en het op mijn eigen manier toch wist te waarderen. (toegegeven, het was voor mij als 15-jarige de eerste stap in de metalwereld) Met Death Magnetic was een 'terugkeer naar de roots maar dan 2.0' voor mij niet per se een positief punt, en datzelfde geldt eigenlijk voor dit album.

Kortom, een goed geproduceerd, solide album, maar op zich jammer dat er voor mij geen wow-gevoel aan vast zit, zoals ik die bij andere releases van leeftijdsgenoten in min of meer hetzelfde genre wel heb gehad het afgelopen jaar. Ik ga mijn top 3 van dit jaar nog even uitstellen tot ik het meerdere keren heb beluisterd. Maar als ik het vergelijk met de eerste reactie die ik had op The Evil Divide, een album dat nog steeds iedere dag in mijn auto zit, dan denk ik niet dat Metallica voor mij die eerste plek gaat veroveren.

Ga deze morgen nog eens beluisteren tijdens een lange fietsrit. De eerste luisterbeurten kunnen me niet echt overtuigen. De eerste 3 nummers die we mochten aanhoren beloofden veel goeds, maar momenteel blijft de rest nog niet plakken.

Manunkind vind ik verschrikkelijk slecht nummer. De rest is goed te doen. Beter dan death magnetic. Iemand de bonus song al gehoord?

Voor wie Death Magnetic te geforceerd (of te hard) vond zal dit plaatje wel aanslaan. Vooral veilig. Metallica fans zullen hier geen buil aan vallen en het is zeker niet slecht maar ik mis wat avontuur totnutoe.

St. Anger was heel avontuurlijk volgens mij...

Nee, doe mij maar gewoon vertrouwd en degelijk. Heb één keer geluisterd en dit is precies waarop ik hoopte. Cd 2 is wel wat minder, het is hier al gememoreerd. Maar als je denkt dat het album uitdooft als de spreekwoordelijke nachtkaars, komt Spit Out The Bone nog even langs. Geweldig nummer!